ควันหลงงานแต่ง - ว่าด้วยความจริงและนิยาย ใน “วิวาห์”

เจ้าบ่าวและเจ้าสาวมีตัวตนจริง เจ้าสาวเป็นลูกสาวของเจ้าของร้านขายเครื่องเขียนข้างบ้านแม่ผู้เขียน ดังนั้นผู้เขียนซึ่งไปร่วมงานจึงเป็น “ใครก็ไม่รู้” สำหรับเจ้าบ่าวเจ้าสาวเช่นกัน

เจ้าบ่าวไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำจริง ๆ เป็นจินตนาการของผู้เขียนที่เห็นคนเดินโซเซมาเข้าห้องน้ำ

ฉากรำพึงรำพันถึงพิธีผ่านประตูเงินประตูทอง รวมทั้งการตักบาตรนั้นล้วนเป็นเรื่องแต่ง

โต๊ะจีนในงานเป็นซีฟู้ดจริง แต่อาม่าของเจ้าสาวไม่มีตัวตนจริง มีเด็กผู้ชายถูกแม่ดุนหลังให้มาถ่ายรูปกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวจริง แต่ว่าบทสนทนานั้นไม่จริง

พิธีกรงานแต่งมีตัวตนจริง บทสนทนาบนเวทีเป็นเรื่องจริง เสียงแซวเรื่องกล้วยทอดเป็นเรื่องจริง แต่ว่าความคิดของเจ้าบ่าวเป็นเรื่องแต่ง เถ้าแก่ที่มาพูดบนเวทีพูดเรื่อง ชีวิตคู่กับเหตุผลจริง เจ้าบ่าวเจ้าสาวทำงานที่ธนาคารไทยพาณิชย์จริง เจ้าบ่าวขอบคุณพ่อตาแม่ยายก่อนพ่อตัวเองจริง

แพตตี้ หรือ พัชร ไม่มีตัวตนจริง (ถึงแม้ว่าชื่อจะคุ้น ๆ เหมือนใครบางคนก็ตาม) ผู้หญิงร่างเล็กเป็นผู้ได้ช่อดอกไม้จริง

หลังจากถ่ายรูปกับแขกแล้ว ผู้เขียนก็เดินทางกลับ จึงไม่สามารถบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น เรื่องที่แม่เจ้าบ่าวเสียชีวิตเป็นเรื่องสันนิษฐาน เพราะไม่ได้ยินเจ้าบ่าวกล่าวขอบคุณแม่จริง เจ้าบ่าวเป็นคนเมืองเพชรจริง พ่อเจ้าบ่าวนั้นผู้เขียนไม่ได้เจอ เหตุการณ์เกี่ยวกับพ่อจึงเป็นเรื่องแต่ง

เรื่องรายละเอียดความรักของ มิตร และ เมทธ์ ล้วนเป็นเรื่องที่แต่งขึ้น และฉากจบของเรื่องได้แรงบันดาลใจจาก Notebook ของ Nicholas Sparks เป็นเรื่องแต่ง (แต่อาจเกิดขึ้นจริงก็ได้ ผู้เขียนไม่รู้!)

ขอบคุณที่อ่านเรื่องนี้ ไม่ต้องคิดมาก อ่านสนุก ๆ ไม่ได้แฝงข้อคิดใด ๆ เป็นจุดประสงค์หลัก แค่อยากระบายความเบื่อเวลาไปงานแต่งงานที่ไม่รู้จักคู่บ่าวสาวเท่านั้น