พัก ว่าด้วยการนั่งพักคุยกันสักครู่

สวัสดีเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ทุกคน

นานเหมือนกันแล้วเนอะ ที่ไม่ได้มาพูดคุยกันตรง ๆ (ผ่านตัวหนังสือ) อย่างนี้ หลังจากเขียนเรื่องโน้นเรื่องนี้มานาน หมดแรงด้นต้องขอออกโรงมาเล่าเรื่องตัวเองก่อน เขียนเรื่องคนอื่น ต้องหาข้อมูล ภาพประกอบ อะไรต่อมิอะไรเสียเยอะ เขียนเรื่องตัวเอง อยากพิมพ์อะไรก็พิมพ์ ตามสบาย ก็นี่มันเป็นพื้นที่ส่วนตัวไง

หลังจากอยู่อเมริกามาเกือบสามปี เหนื่อย ท้อ ลำบาก และบ่นไปไม่รู้กี่รอบ ก็ถึงเวลาที่ได้พักผ่อนบ้างสักที รู้สึกช่วงนี้ใจมันเบา ๆ มีการบ้านตามล่า แต่ไม่ได้ทรมานเหมือนแต่ก่อน ความเหงาล้ำลึก ก็อยู่จะจาง ๆ ไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปรับตัวได้ หรือว่าเริ่มไร้ความรู้สึก สนใจตัวเองมากขึ้น สนใจโลกน้อยลง อยากนั่งชิว ๆ ลมเย็น ๆ กับคนที่อยากเจอ อยากไปเดินเล่นจตุจักรอากาศร้อน ๆ ใส่รองเท้าแตะกางเกงขาสั้น อยากนอนตีพุงดูละครที่บ้าน อยากกลับโรงเรียนเก่า เบื่อกับการคิดเรื่องอนาคต อยากเป็นเด็กตลอดไป เฮ้อ

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่อยากเก็บไว้ก็คือ ความกล้าหาญ กล้าที่จะเผชิญหน้ารับความจริง ไม่ว่าจะอยากโน่นอยากนี่อะไร ต้องยอมรับในสิ่งที่เรามี ชื่นชมวันแต่ละวัน ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข จำไว้ว่าความทุกข์แสนสาหัส ทำให้เรารู้ว่าความสุขล้นใจในวันก่อนช่างอบอุ่นขนาดไหน และอย่าลืมซาบซึ้งในทุกความสัมพันธ์ที่เรามีกับทุกคน เราเป็นเราก็เพราะโยงใยที่มองไม่เห็น ทำให้เราเป็นเรา ที่อย่างน้อยก็เคยมีความสุขที่สุดในชีวิตมาครั้งหนึ่งแล้ว

ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่ให้กันตลอดมา ว่าง ๆ จะมาคุยใหม่

อ้อ ฝาก MV นี้ให้ ดูแล้วมันชื่นใจดีนะ

เรื่องมหัศจรรย์-ลุลา


ตี๋