พื้นที่ส่วนตัว

ระงับบลอกครับ

2011-04-02T13:44:00.001-07:00

ตามหัวข้อครับ

จิต 101/4 ว่าด้วยกรอบครอบจิต

2010-09-12T14:06:00.000-07:00

ปรับปรุงจาก Thinking in Context: How the Mind is Framed, lecture by Keysar.

จากสัมผัสรับรู้ สู่การแบ่งกลุ่ม แบ่งประเภท

สิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ กรอบความคิด

กรอบความคิด คือการปรับจิตให้จัดแจงข้อมูล

ให้ง่ายและมีโครงสร้างชัดเจนขึ้น

คำพูดเท่ ๆ ว่า คิดนอกกรอบ นั้น

บางทีกรอบก็สำคัญเหมือนกัน

สำหรับคนที่เพิ่งเริ่มเรียนภาษาอังกฤษ SIX อาจเป็นตัวอักษรสามตัวที่ยากจะจำหรือเข้าใจ

แล้วถ้าหากเป็น LX ล่ะ?

ถ้าหากเรารู้บริบทเพิ่มอีกนิดว่า ตัวอักษรสองตัวนี้แทนตัวเลขเช่นกัน LX ก็ไม่ใช่แค่ตัวอักษรสุ่ม ๆ สองตัว

แต่หมายถึงหกสิบ (LX = 50+10 = 60 ในระบบเลขโรมัน)

ถ้าเรามีกรอบ เราก็เข้าใจอะไร ๆ ได้ง่ายขึ้น

...

แต่ก็ทำให้ "ความจริง" ที่เรารับรู้แตกต่างออกไปเช่นกัน

คุณจะเลือกซื้อสินค้าโยเกิร์ตยี่ห้อใด

ระหว่างโยเกิร์ตที่โฆษณาว่า

"95% fat free"

กับโยเกิร์ตที่โฆษณาว่า

"5% fat"

แล้วคุณรู้สึกอย่างไรระหว่างคำว่า "นักต่อสู้เพื่ออิสรภาพ" กับ "ผู้ก่อการร้าย"

ในหน้าหนังสือพิมพ์หรือรายงานข่าว

จากการสำรวจพบว่า โยเกิร์ตที่โฆษณาว่า "95% fat free" นั้น ถูกเลือกมากกว่า

ทั้ง ๆ ที่โยเกิร์ตทั้งสองแบบนั้นมีปริมาณไขมันเท่ากัน

และผู้บริโภคข่าวมีท่าทีต่อ "นักต่อสู้เพื่ออิสรภาพ" ดีกว่า "ผู้ก่อการร้าย"

ทั้ง ๆ ที่เห็นคนเหล่านั้นถือปืนต่อสู้ในภาพข่าว

นี่เป็นตัวอย่างหนึ่ง คือ ภาษา สามารถกำหนดกรอบความคิดได้

ยิ่งถ้าเราอยู่ในภาวะที่ไม่แน่ใจ (ตามที่ Latene and Darley กล่าวไว้ใน Social Labeling Effect)

เรามักจะหาอะไรเพิ่มเติม

เพื่อช่วยชี้ชัดตัดสินลงไป

ที่แย่ไปกว่านั้น เมื่อเราใช้กรอบมองข้อมูลและตัดสินอะไรไปแล้ว

เรากลับไม่รู้ตัวว่าเรากำลังมีอคติ

ซึ่งยากเหลือเกินที่จะมองหากรอบอื่นมามองมุมใหม่กับข้อมูลชุดเดิม

คนเดียวในหัวใจ - ว่าด้วยคนที่ไม่มีใครแทนที่ได้

2010-09-04T13:47:00.000-07:00

เพลงเพราะ ๆ ที่ฟังไปฟังมาอาจจะร้องไห้ได้ โดยเฉพาะเวลาที่ไม่มีเธออยู่

เพลง: คนเดียวในใจ

ศิลปิน: ใหม่ เจริญปุระ, สีฟ้า

คอนเสิร์ต: Seefa#2 Deep Blue Concert

นิยาม: คิดถึง รอ มองไปทางไหนก็ยังคงคิดถึง

ความรู้สึก: เศร้า เหงา คิดถึง

ข้อแนะนำ: ฟังตอนยังอยู่ด้วยกันยังเศร้าขนาดนี้ ไม่รู้ว่าฟังคนเดียวจะเศร้าขนาดไหน

วันเกิด - ว่าด้วยเฟสบุคกับ HBD

2010-08-07T21:33:00.000-07:00

ขออนุญาตเขียนบทความนี้เป็นภาษาอังกฤษนะครับ (เพราะดันมีชาวต่างชาติมาร่วมด้วย)

First, I would like to thank all of you who came to say 'HBD' to me last week. I really appreciate that you still remember my birthday, even though most of you may recognize it by facebook on that day. I am glad that you do still not forget who I am, at least. I wish all wishes come true to all of you too. Have a good day and night, be healthy, and have a never-ending love (not only romantic one) !

Now, I will start complaining (in English!). Most of my foreign friends don't know how good (or bad) I can complain, since I am not good in English. However, I will try this time. If you have something else to do, it is OK.

Well, I just want to admit that I cannot remember people's birthdays. I think I can remember at most ten people's birthdays. One of birthdays I should be able to remember but I do not is my father's birthday. He was always too shy to have a birthday celebration. He always said that he does not want me to do something special to him. If I want to, please do it to my mom. He was really a sweet guy. Since then, I never said 'Happy Birthday' to my dad again. The date I remember about him becomes the date he passed away instead.

The point is not to make you and myself be in sorrow. I just want to say that some day may not be important for someone, but it may be very important for another. I think birthday is the day to recognize oneself... to state the existence of person. However, one may forget that there are so many people who make you become you today. If you want to include what to do in birthday, other than celebration, party or a big cake, I think one thing is to remind yourself that you cannot exist by yourself. Look around yourself and you will find out that there are so many people supporting you until today. First, I thought birthday is just another day, but because of all of you, I start to recognize how important the birthday is. I will not forget that, without family and friends, I cannot stand at this point.

One last thing, about facebook and HBD, I thought before that people who cannot remember friend's birthday and just type 'HBD' on wall when s/he accidently found out the birthday in fb is really bad. However, I now think that it is OK.... if it is at least 'Happy Birthday, Tee!' instead.

You see... it is all about complaints!

ไม่มีพรุ่งนี้ - ว่าด้วยความรักที่มีแต่วันนี้

2010-08-02T07:18:00.000-07:00

ตอนนี้คิดจะรวบรวมเพลงดี ๆ เก็บไว้ในบลอกบ้าง เวลานึกครึ้มอยากฟังเพลงจะได้ไม่ต้องคอยนึกว่าฟังเพลงอะไรดี

ไม่มีพรุ่งนี้ ของ นัท AF4 อันที่จริงไม่ค่อยได้ฟังเพลงของนัทเท่าไหร่ จะมาฟังก็ไอ้เพลงนี้แหละ

เพลง: ไม่มีพรุ่งนี้

ศิลปิน: นัท ศักดาทร (นัท AF4)

อัลบั้ม: Winners Project (2010)

นิยาม: ความรัก รักให้เหมือนกับไม่มีวันพรุ่งนี้

ความรู้สึก: อารมณ์ออกทางเศร้า ๆ ดนตรีไม่หนัก แต่เนื้อหาหนักอยู่

เอ็มวี: น้ำเน่าไปนิด มุกเสียชีวิตเดิม ๆ แต่ว่าคุณภาพเสียง เนื้อหา ไพเราะ ผ่านทุกอย่าง

ข้อแนะนำ: เก็บไว้ฟังกับแฟน หรือส่งให้แฟนฟังก็ไม่ผิดกติกา :)

จิต 101/3 ว่าด้วยประเภทของประสบการณ์ (ตอนจบ)

2009-12-29T11:09:00.000-08:00

ประสบการณ์ที่เรารับรู้

ถูกจัดเรียงให้สามารถเข้าใจได้

ผ่านการแบ่งประเภท

และการแบ่งประเภท ต้องใช้หลักในการแบ่ง
แต่แล้ว หลักที่เราคิดว่าชัดเจน สมบูรณ์ในตัวเอง

กลับไม่ได้มีอยู่จริงเสมอไป

มันอาจจะฟังดูแปลก (โดยเฉพาะสำหรับนักคณิตศาสตร์)

ว่าเราไม่สามารถนิยามอะไรได้สมบูรณ์แบบ

แต่ในโลกที่เราใช้ประสาทสัมผัสรับรู้อยู่นั้น

ทุกสิ่งสามารถถูกบิดเบือนได้ทั้งจากความเป็นตัวเรา และบริบทรอบข้าง

ลองคิดดูว่า หากความคิดมนุษย์เรานั้น

ปราศจากการบิดเบือนใด ๆ

แล้วเราจะต่างอะไรจากคอมพิวเตอร์

(ดังนั้น คุณไม่ต้องเสียใจที่คุณไม่ได้สมบูรณ์แบบ
เพราะการที่คุณไม่ได้สมบูรณ์แบบ ทำให้คุณเป็นมนุษย์ "สมบูรณ์แบบ" แล้ว)

เมื่อหลักในการแบ่งประเภทไม่สมบูรณ์แบบ

การแบ่งประเภทสิ่งต่าง ๆ ก็ย่อมถูกรบกวนไปด้วย

ตามแนวคิดดั้งเดิม หากเราใช้หลักชัดเจนในการแบ่งประเภทของเป็นกลุ่ม

สมาชิกในแต่ละกลุ่มต้องมีอะไรบางอย่างร่วมกัน

แต่นอกเหนือไปกว่านั้น สมาชิกแต่ละตัวไม่ควรมีอะไรเด่นกว่าอะไร

ถ้าอย่างนั้้น หากเราจัดรูปต่อไปนี้อยู่ในกลุ่ม ๆ เดียวกัน

คุณคิดว่ารูปไหนเป็น "ผู้นำ" กลุ่มหรือเปล่า

เมื่อมองอย่างผิวเผิน คุณคงจะบอกว่า กลุ่มกลุ่มนี้ คือ กลุ่มของ "ปลา"

อันที่จริงแล้ว ตามนิยาม "โลมา" รูปขวาบน ไม่ใช่ปลา เพราะโลมาเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

ดังนั้น เราอาจจะขยายความกลุ่ม ๆ นี้ คือ กลุ่มของ "ปลาและสัตว์ที่ดูเหมือนปลา"

ทีนี้ คุณคิดว่า ในกลุ่มนี้มีผู้นำหรือไม่ มีรูปใดที่่ดูเข้ากลุ่มมากกว่ารูปอื่น ๆ หรือเปล่า

จากการสำรวจโดยใช้แบบสอบถาม จัดอันดับปลาชนิดต่าง ๆ ว่าปลาใดดูเป็น "ปลา" มากที่สุด

ปรากฏว่า ฉลาม (ซ้ายล่าง) ถูกจัดอันดับ ให้มีความเป็นปลา มากกว่า ปลาไหล (กลางบน)

ทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่ไม่ควรมีความเป็นปลาต่างกัน

ทฤษฎีหนึ่งที่ถูกนำมาใช้อธิบายเรื่องดังกล่าว

เรียกว่า Prototype Theory

ซึ่งเราเคยพูดถึงไปแล้ว

ปลาในความคิดของเรา ไม่ได้ถูกครอบด้วยนิยามชัดเจน

แต่เป็นองค์ประกอบ (features) ที่นำประกอบรวมกัน

ปรับเปลี่ยนสร้างสรรค์ในความคิด

ถึงแม้เราจะไม่เคยเห็นเจ้าปลาในความคิดของเราเลยสักครั้ง

แต่มันเป็นสิ่งที่เราใช้เทียบ และตัดสินว่า อะไรใช่ปลา อะไรไม่ใช่ปลา

แล้วปลาในความคิดของเรามาจากไหน

ยิ่งเจอปลาบ่อยขึั้น ยิ่งเจอปลาหลายประเภทขึ้น ปลาในความคิดของเรา

จะมีวิวัฒนาการขึ้นได้หรือไม่

หากคุณคิดว่าใช่ แม้แต่กับสิ่งที่เป็นของจับต้องได้อย่างปลา

แล้วของที่จับต้องไม่ได้ เช่น ความดี ความยุติธรรม ล่ะ

เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว คุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่า

สิ่งที่คุณคิด กับสิ่งที่คนอื่นคิด แม้กระทั่งแค่นิยามของคำ ๆ เดียวกัน

จะเหมือนกัน

ส่งท้ายด้วยเรื่องของ Agnosia

ในชีวิตปกติของเรา มันไม่ยากนักที่จะบอกว่านี่คือคน สัตว์ หรือสิ่งของ

แต่สำหรับบางคน การระบุสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

(มีกรณีศึกษากรณีหนึ่ง ที่คนไข้เข้าไปจับหัวภรรยายกขึ้นเพราะคิดว่า

เป็นหมวกของตน)

บางคนสามารถจับภาพกว้างได้ แต่จับรายละเอียดไม่ได้

บางคนรู้ว่าคำว่า แมว เขียนว่าอะไร แต่เมื่อเห็นคำว่า แมว กลับอ่านไม่ออก

ลองดูวิดีโอนี้ แล้วคิดดูว่า

แต่ละก้าวของความคิดนั้น มีความสำคัญมากแค่ไหน

จิต 101/3 ว่าด้วยประเภทของประสบการณ์ (ตอนแรก)

2009-10-18T14:32:00.000-07:00

จิต 101/3: ประเภทของประสบการณ์

ปรับปรุงจาก SOSC 14100: Mind 1/3 : Categories of Experience lectured by Henly

ในสองครั้งที่ผ่านมา เราได้เห็นแล้วว่า

สิ่งที่เราได้รับมาจากโลกภายนอก

ได้ถูกบริบทรอบข้าง และความเป็นตัวเรา บิดเบือนไป

ไม่เว้นแม้กระทั่งสิ่งที่เราคิดว่าพื้นฐานที่สุด

นั่นคือ ต้นทางประสาทสัมผัสของเรา

(นี่ไม่ได้หมายความว่า ตาของเราไม่ดี แต่ว่าอย่างไรเสีย

มิติที่เห็นด้วยตา ก็เป็นเพียงการตีความขึ้นมาเท่านั้น)

ครั้งนี้เราจะก้าวต่อไปอีกขั้น นั่นคือ

เมื่อเราเห็นภาพหรือเสียง

หรือสัมผัสใด ๆ

เราเริ่มจะบอกว่ามันคือภาพหรือเสียงของอะไร

นั่นนำไปสู่กระบวนการที่เรียกว่า การแบ่งประเภท (Categorization)

โดยที่คำว่า การแบ่ง ย่อมหนีไม่พ้นคำว่า หลัก (Concept) ของแต่ละประเภท

ยกตัวอย่างเช่น ตอนนี้มีสิ่งสิ่งหนึ่งอยู่ตรงหน้าเรา

เราจะแบ่งประเภทว่า มันเป็นพืช สัตว์ หรือสิ่งของ

เราก็ต้องรู้ว่า การอยู่ในกลุ่ม พืช ได้ต้องมีสมบัติอย่างไร

สัตว์ ต้องมีสมบัติอย่างไร เป็นต้น

ถึงตรงนี้ เราอาจคิดว่า กระบวนการเช่นนี้ย่อมไม่ถูกบิดเบือน

ตราบใดที่เรานิยามหลักให้ชัดเจน การแบ่งประเภทย่อมไม่มีทางผิดเพี้ยน

เช่นเดียวกับที่เรานิยามเลขคู่ แยกออกจากเลขคี่ได้

แต่เราจะสามารถทำเช่นนั้นได้เสมออย่างนั้นหรือ

มาลองตัวอย่างนี้กัน (จากบทความของ Ziff)

หากหลักทุกหลักที่เราตั้งขึ้น

เพื่อนิยามความหมาย

หรือแบ่งกลุ่มนั้นชัดเจน ไม่แปรเปลี่ยน ไม่บิดเบือน

และสมบูรณ์ในตัวเอง

"A Cheetah can outran a man"

ประโยคนี้แปลว่าอะไร

ถ้าเราเอาประโยคนี้ไปเปิดพจนานุกรม เราจะแปลมันได้ว่า

"เสือชีตาตัวหนึ่งสามารถวิ่งเร็วกว่าชายคนหนึ่ง"

ประโยคนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่

เสือชีตาตัวนั้นวิ่งเร็วกว่าผู้หญิงไหม

มีแค่เสือชีตาตัวเดียวหรือเปล่าที่่วิ่งเร็วกว่าชายคนนั้น

แล้วเสือตัวนั้นวิ่งเร็วกว่าชายคนอื่นหรือเปล่า

แล้วเสือชีตาตัวหนึ่งตัวนั้นเป็นเสือชีตาตัวไหน

มันเกิดวิ่งทะยานขณะล่า หรือว่ามันแค่วิ่งเหยาะ ๆ ก็แซงชายคนหนึ่งคนนั้นแล้ว

หรือชายคนนั้นกำลังขาเจ็บ เป็นคนพิการ เสือชีตาตัวหนึ่งตัวนั้นเลยวิ่งเร็วกว่า

ฯลฯ

เราอาจจะหัวเราะกับความคิดสุดเฟื่องของ Ziff

เพราะว่าประโยคที่เห็นความหมายมันทั่วไปกว่านั้น

แต่ทำไมเราถึงรู้ว่ามันมีความหมายเช่นนั้น ทั้ง ๆ ที่ไม่มีหลักข้อใดเลย

ที่ว่า หากเราคำว่า A, cheetah, can, outran และ man มารวมกัน

แล้วจะมีความหมายเดียวดังที่เราเข้าใจ

(แต่เหมือนว่าเราจะเข้าใจแค่ไม่กี่ความหมายเท่านั้น)

ดังนั้น เพียงแค่หลักที่เราตั้งขึ้น

ไม่อาจใช้แบ่งประเภทประสบการณ์ทุกอย่างของเราได้

ตรรกะ เหตุผล นิยาม เป็นแกนของการทำความเข้าใจโลก

แต่บางครั้ง การเอาของเหล่านี้มาใช้

แม้จะแค่เอามาบอกว่าสิ่งที่เรารับรู้คืออะไร

มันก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบเสียแล้ว

ลองดูเล่น ๆ หานิยามคำว่า หมา หรือ สุนัข ขึ้นมา

แล้วลองดูสิว่า สิ่งต่อไปนี้ยังเป็นหมาอยู่หรือเปล่า

หมาตายแล้ว หมาสามขา หมาตาบอด หมาที่ไม่เห่าตลอดชีวิต ฯลฯ

แค่คำไม่กี่คำที่เราบอกว่าเป็น "หลัก" ของหมา

คงไม่พอแล้วที่จะทำให้เราเข้าใจ "หมา" จริง ๆ

ติดตามตอนจบในโอกาสหน้า

จิต 101/2 ว่าด้วยสัมผัสและการตึความ (ตอนจบ)

2009-07-14T02:35:00.000-07:00

ครั้งที่แล้ว เราบอกว่า แม้คนเราจะใช้ประสาทสัมผัสเหมือนกัน

(โดยถือว่าแต่ละคนมีประสิทธิภาพการใช้สัมผัสเท่า ๆ กัน)

แต่การตีความนั้นต่างกัน

ในภาษาปากก็คือ “เราไม่ได้เห็นอะไรเหมือนกันหมดทุกคน”

แต่คำว่า เห็น นี้คืออะไรกันแน่

เราแยกสัมผัส (Perception) และการตีความ (Inference) ได้อย่างชัดเจนหรือไม่

อะไรที่เป็นเนื้อแท้ของวัตถุ อะไรที่เป็นสิ่งที่เราปรุงแต่งขึ้นด้วยจิต

ตัวอย่างที่น่าพิลึกอันหนึ่งก็คือ เรื่องของมิติ (dimension)

แน่นอนว่า ประสาทสัมผัสของเราตอนนี้ รับรู้โลกสามมิติได้

ด้วยการแตะต้องสัมผัส เพราะตัวเราเคลื่อนที่ได้ในสามมิติ

แต่ว่าการมองเห็นล่ะ ทุกสิ่งที่เราเห็น ล้วนถูกรับเข้ามา

เป็นสองมิติไม่ใช่หรือ

แล้วเราทำให้ภาพสองมิติที่อยู่บนเรตินา กลายเป็นภาพสามมิติ

ในความคิดของเราได้อย่างไร

ทำไมเราถึงแยกวัตถุ ออกจากภาพถ่ายได้

และทำไมเราถึงเห็นภาพถ่าย ว่าถ่ายมาจากวัตถุสามมิติ

ทั้ง ๆ ที่ตัวมันมีแค่สองมิติ

การ “เห็น” มิติที่สาม อาจเป็นเพียงแค่การปรุงแต่งด้วยจิตก็ได้

ตาเราไม่เคยสัมผัส (perceive) มิติที่สาม แต่จิตตีความ (infer) มันขึ้นมาเอง

ลองดูตัวอย่างกัน

เนื่องจากเราคุ้นเคยกับความเป็นสามมิติจากการแตะต้องสัมผัส

จิตเราจึงพยายามตีความว่า อะไรที่เป็นสามมิติแล้วเข้าท่า ก็ลองให้เป็นอย่างนั้น

แต่กลายเป็นว่า เส้นทแยงสีดำที่เรา “เห็น” นั้น

กลายเป็นแค่เส้นที่ไม่ปะติดปะต่อกันเลย

ทีนี้ ลองมาดูอีกกรณีหนึ่ง ดูภาพนี้กัน

ภาพนี้ไม่ได้เกิดจากการตัดต่อ

แต่ว่าเป็นภาพที่ถ่ายจากรูในห้องที่เรียกว่า Ames room

กลในห้องก็คือว่า ห้องดังกล่าวไม่ใช่ห้องสี่เหลี่ยมมุมฉาก

แต่เป็นห้องรูปสี่เหลี่ยมคางหมู ที่มีมุมหนึ่งยื่นลึกลงไป

คนตัวเล็กก็คือคนปกติที่ยืนอยู่ที่มุมลึกนั้น

น่าแปลกที่ว่า ทั้ง ๆ ที่เราคุ้นเคยกับความเป็นสามมิติ

แทนที่เราจะเห็นภาพดังกล่าวว่าเป็นภาพธรรมดา ของคนสองคนที่ยืนต่างระดับใกล้ไกลกัน

แต่เรากลับเห็นภาพนี้เป็นยักษ์กับคนแคระที่ยืนในระดับเดียวกัน

กลายเป็นภาพลวงตาไปเสียอีก

ตกลงจิตเราสามารถตีความตามใจให้เห็นอะไรที่จิตคิดว่าเข้าท่า

หรือว่าจิตโดนบังคับให้คิดตามอะไรสักอย่างในภาพนั้นกันแน่

ดูเหมือนว่าตอนนี้เราเริ่มหาเส้นกั้น ระหว่างสัมผัสกับการตีความไม่ได้เสียแล้ว

ทิ้งท้่ายกันด้วยวิดีโอสนุก ๆ เกี่ยวกับภาพลวงตา

ลองคิดเล่น ๆ ดูสิว่า ทำไมเราถึงเห็นภาพลวงตาเหล่านี้ได้

อะไรที่ทำให้จิตตีความว่าซึ่งเหล่านี้ “เป็นไปไม่ได้”

hollow mask effect / Ames window

จิต 101/2 ว่าด้วยสัมผัสและการตีความ (ตอนแรก)

2009-06-23T04:41:00.000-07:00

จิต 101/2 : สัมผัสและการตีความ
ปรับปรุงจาก SOSC 14100: Mind 1/2 : Perception and Inference lectured by Shevell
หมายเหตุ: ตัวอย่างภาพที่ใช้ ไม่ได้ใช้ใน Lecture ที่มหาวิทยาลัย ดังนั้นจึงไม่มีการนำเสนอภาพไม่เหมาะสมในห้องเรียนเกิดขึ้น

ครั้งที่แล้ว เราได้พูดถึงเรื่องของ จิต ว่า
จิตไม่ได้รับรู้ทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา
กลไกในการรับรู้โลกใบนี้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่โลกภายนอกที่เรามอง
แต่ยังเกี่ยวข้องกับความเป็นตัวของเรา (subjectivity) ในการมองด้วย
คราวนี้ เราจะมาดูกันให้ลึกขึ้น
ว่าเราใช้ประสาทสัมผัส โดยเฉพาะการมองเห็น
และตีความสิ่งที่เราเห็นออกมาได้อย่างไร

ก่อนอื่น ลองดูภาพข้างล่างนี้ แล้วลองตอบว่า ภาพข้างล่างคือภาพอะไร

สำหรับคนที่กำลังมองกว้าง (แต่คิดลึก) ลองดูให้ละเอียดกว่านี้
ภาพนี้เป็นแค่ภาพโลมาเท่านั้นเอง
ส่วนคนที่เห็นแต่โลมา ลองมองภาพให้กว้าง คุณจะเห็นภาพที่เด็กไม่ควรดู
แต่เชื่อหรือไม่ว่า ภาพที่เห็นนี้ อายุของคนดูเป็นตัวบอกว่าคุณจะเห็นอะไรจากภาพ
ถ้าคิดดูดี ๆ แล้ว นั่นก็คงสมเหตุสมผลทีเดียว
เพราะถ้าเด็กไม่เคยเห็นภาพอย่างว่า แล้วเด็กจะบอกได้อย่างไรว่ามันเป็นภาพนั้น
แต่ผู้ใหญ่ล่ะ ทั้ง ๆ ที่เรารู้จักทั้งเซกซ์และโลมา
แต่ทำไมเรากลับ “เห็น” แค่ภาพบางภาพเท่านั้น

นี่เพียงพอหรือไม่ที่จะสรุปว่า การตีความจากสัมผัส ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่ตัว สัมผัส เท่านั้น

ลองมาดูอีกสักตัวอย่างหนึ่ง
เราลองมาคิดสิว่า ทำไมเราจึงเห็นไอ้ตัว A นีี้ว่าเป็นตัวเอ
บางคนตอบแบบกำปั้นทุบดิน ก็เพราะว่าในหัวเรามี A แบบนี้อยู่ในหัว พอเจอตัว A แบบนี้เข้า
ก็เลยรู้ว่าเป็นตัวเอ
แบบจำลองนี้เขาเรียกว่า Template matching คืิอ มีกรอบวางไว้ แล้วเอาที่สิ่งเราสัมผัสเข้าไปเทียบ
แต่แบบจำลองนี้ดูจะไม่ได้ผลถ้าเราลองใช้กับ A แบบอื่น ๆ

ดังนั้น จิตไม่ได้ต้องการกรอบชัดเจนสำหรับการรับรู้รูปแบบจากสัมผัส
จิตอาจเพียงต้องการแค่เงื่อนไขไม่กี่อย่างเท่านั้น (แบบจำลองนี้เรียกว่า Feature model)
เช่น จิตอาจตีความอะไรก็ตามที่มีสองเส้นโน้มหากันตรงยอด มีอีกเส้นตัดผ่านว่า A
แต่ใครจะรู้ นั่นจะพอหรือไม่พอก็ได้

ถ้าเป็นตัว d ล่ะ หางตัว d ต้องยาวแค่ไหน จิตถึงคิดว่ามันเป็น d ไม่ใช่ เอ แบบอเมริกัน
ถ้ามันปรากฎอยู่ในคำศัพท์ที่เรารู้จัก นั่นอาจทำให้เราแยกได้ว่ามันเป็น ดี หรือ เอ
กลายเป็นว่า คนที่ใช้บริบท (context) เกี่ยวกับความหมาย
สามารถตีความรูปแบบออกมาได้

จึงขอสรุปไว้ก่อนว่า สัมผัสนำไปสู่การตีความ
แต่การตีความไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่ตัวสัมผัส (สัญญาณโฟตอนที่เข้าตาเรา) อย่างเดียวเท่านั้น
เราดึงเอาอะไรหลายอย่างออกมาใช้
ทั้งความเป็นตัวเรา (subjectivity) และบริบท (context)
(ดังนั้น อย่าคิดว่าเราเห็นอะไร ๆ เหมือนกันหมดทุกคน)

ติดตามตอนจบในโอกาสหน้า

พัก ว่าด้วยการนั่งพักคุยกันสักครู่

2009-04-07T14:28:00.000-07:00

สวัสดีเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ทุกคน

นานเหมือนกันแล้วเนอะ ที่ไม่ได้มาพูดคุยกันตรง ๆ (ผ่านตัวหนังสือ) อย่างนี้ หลังจากเขียนเรื่องโน้นเรื่องนี้มานาน หมดแรงด้นต้องขอออกโรงมาเล่าเรื่องตัวเองก่อน เขียนเรื่องคนอื่น ต้องหาข้อมูล ภาพประกอบ อะไรต่อมิอะไรเสียเยอะ เขียนเรื่องตัวเอง อยากพิมพ์อะไรก็พิมพ์ ตามสบาย ก็นี่มันเป็นพื้นที่ส่วนตัวไง

หลังจากอยู่อเมริกามาเกือบสามปี เหนื่อย ท้อ ลำบาก และบ่นไปไม่รู้กี่รอบ ก็ถึงเวลาที่ได้พักผ่อนบ้างสักที รู้สึกช่วงนี้ใจมันเบา ๆ มีการบ้านตามล่า แต่ไม่ได้ทรมานเหมือนแต่ก่อน ความเหงาล้ำลึก ก็อยู่จะจาง ๆ ไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปรับตัวได้ หรือว่าเริ่มไร้ความรู้สึก สนใจตัวเองมากขึ้น สนใจโลกน้อยลง อยากนั่งชิว ๆ ลมเย็น ๆ กับคนที่อยากเจอ อยากไปเดินเล่นจตุจักรอากาศร้อน ๆ ใส่รองเท้าแตะกางเกงขาสั้น อยากนอนตีพุงดูละครที่บ้าน อยากกลับโรงเรียนเก่า เบื่อกับการคิดเรื่องอนาคต อยากเป็นเด็กตลอดไป เฮ้อ

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่อยากเก็บไว้ก็คือ ความกล้าหาญ กล้าที่จะเผชิญหน้ารับความจริง ไม่ว่าจะอยากโน่นอยากนี่อะไร ต้องยอมรับในสิ่งที่เรามี ชื่นชมวันแต่ละวัน ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข จำไว้ว่าความทุกข์แสนสาหัส ทำให้เรารู้ว่าความสุขล้นใจในวันก่อนช่างอบอุ่นขนาดไหน และอย่าลืมซาบซึ้งในทุกความสัมพันธ์ที่เรามีกับทุกคน เราเป็นเราก็เพราะโยงใยที่มองไม่เห็น ทำให้เราเป็นเรา ที่อย่างน้อยก็เคยมีความสุขที่สุดในชีวิตมาครั้งหนึ่งแล้ว

ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่ให้กันตลอดมา ว่าง ๆ จะมาคุยใหม่

อ้อ ฝาก MV นี้ให้ ดูแล้วมันชื่นใจดีนะ

เรื่องมหัศจรรย์-ลุลา

ตี๋

จิต 101/1 ว่าด้วยการเข้าถึง "ความจริง" (ตอนจบ)

2009-02-07T19:58:00.000-08:00

หมายเหตุ: ครั้งที่แล้วอธิบายผิดเรื่องของ จิตใจ ไป อันทีี่จริง สมัยนั้นยังไม่มีการค้นพบว่าหัวใจเป็นอวัยวะสำหรับสูบฉีดเลือดไปทั่วร่าง อย่างไรก็ตาม เรารู้สึกได้ว่าหัวใจเป็นสิ่งที่เหมือนกับเป็นจุดสั่งการของร่างกาย เช่น หัวใจของเราเต้นตลอดเวลา และเต้นแรงเมื่อเรามีอารมณ์รุนแรง เช่น ตื่นเต้น โกรธ เป็นต้น

ครั้งทีี่แล้ว เราได้ทิ้งท้ายไว้ว่า เรามีจิตอันน่าอัศจรรย์ใจ
แต่มันอาจไม่ได้ทำให้เราเข้าถึง “ความจริง” ก็เป็นได้
สิ่งที่เรารับรู้ กับโลกภายนอกที่เป็นอยู่ อาจไม่ใช่สิ่งเดียวกัน
ตัวอย่างง่าย ๆ คงหนีไม่พ้นความไม่สมบูรณ์แบบของประสาทสัมผัสของเรา
ที่ทำให้เราเห็นอะไรต่อไปนี้

ลองมองภาพธงชาติสีประหลาด ๆ ข้างล่างนี้เป็นเวลา 30-45 วินาที
จากนั้นเลื่อนไปมองฉากสีขาวด้านล่าง
(ย้ำว่าฉากเป็นสีขาวจริง ๆ)
ลองดูว่าคุณจะเห็นอะไร

วิธีการอธิบายภาพลวงตาเหล่านี้ ส่วนใหญ่เกิดขึ้นการที่เซลล์ประสาทบนดวงตาของเรา
ทำงานไม่ได้สม่ำเสมอ เมื่อใช้งานหนักเข้า ประสาทก็อ่อนแรง และรับรู้สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไป
นี่ยังไม่รวมไปถึงเรื่องสายตายาว ตาบอดสี ฯลฯ
(ในทางหนึ่ง เราอาจบอกว่า มนุษย์ตาบอดสี “อัลตราไวโอเลต” ก็ได้
เพราะในขณะที่เรามองแสงในย่านอัลตราไวโอเลตไม่เห็น แมลงหลายชนิดกลับมองเห็น
-นั่นทำให้แมลงหลายชนิดชอบมาตอมหลอดไฟ แม้กระทั่งหลอดแบลคไลท์)

อันที่จริงแล้ว หากไม่มีข้อจำกัดเรื่องทางกายภาพ
สิ่งที่จิตของเรารับรู้ น่าจะตรงกับ “ความจริง” ภายนอกแล้ว
แต่เรื่องยังไม่หมดเพียงแค่นั้น
เราสามารถเป็นเหมือนตาชั่ง ที่อ่านข้อมูลได้เที่ยงตรงเสมอ
โดยไม่ขึ้นอยู่กับสิ่งอื่นใด นอกจากน้ำหนักของสิ่งที่จะชั่งจริงหรือ
แม้เราพยายามอย่างถึงที่สุด ตั้งสติให้มั่นที่สุด เราก็ไม่อาจเป็นเช่นตาชั่งได้
เพราะกระบวนการทางจิต (mental process) มักก้าวเกินข้อมูลที่ได้รับเสมอ
เราเอาความเป็นตัวเรา (subjectivity) ใส่ลงไปในการคิดโดยไม่รู้ตัว
ลองตัวอย่างสักเรื่อง

วิศวกรคนหนึ่งขับรถมากับลูกชาย ในขณะที่มาถึงทางโค้ง
รถก็เสียหลักพุ่งชนเสาไฟฟ้า ทั้งสองถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาล
ตัววิศวกรบาดเจ็บหนักอาการโคม่าอยู่ในห้องฉุกเฉิน
ส่วนลูกชายของวิศวกรบาดเจ็บเล็กน้อยก้มหน้านั่งรออยู่ด้านนอก
ในขณะที่ร่างของวิศวกรอยู่ในห้องฉุกเฉิน
ลูกชายของวิศวกรก็เงยหน้าขึ้นและเห็นพ่อของเขาเดินมาหาพูดว่า
“ไปได้แล้วลูก”

….
คุณจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร
นี่เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ เรื่องของวิญญาณหรือเปล่า
(นี่เป็นวิชาจิตวิทยาไม่ใช่เหรอ?)
หรือคุณอาจคิดว่าผมอาจอำพรางข้อมูลบางอย่าง
เช่น ลูกชายอาจมีพ่อสองคน พ่อแท้ ๆ กับพ่อบุญธรรม
คุณเริ่มหาข้อมูลใหม่ ๆ มาเติมให้เรื่องของคุณมีเหตุมีผล
โดยที่คุณไม่รู้ตัวเลยว่า คุณได้ใส่ข้อมูลผิด ๆ ลงในหัวไปแล้ว
คุณคิดว่า วิศวกรทุกคนเป็นผู้ชาย หรือเปล่า
ถ้าลองคิดว่าวิศวกรเป็นผู้หญิง เรื่องทุกอย่างก็ลงตัว
(หลายคนอาจร้องอ้อในตอนนี้)

นี่เป็นตัวอย่างให้เห็นว่า จิตเราไม่ได้อ่านทุกสิ่งคำต่อคำ
แต่เราอาจตัดคำอื่นทิ้งไป แถมหาคำอื่นมาใส่เพิ่มอีกด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว เราอาจไม่มีทางรู้เลยว่า ความจริงคืออะไร
ถึงอย่างนั้น เราก็อยู่กับ “ความจริง” ที่เราเห็นได้
การทำความเข้าใจ “ความจริง” ตามที่จิตเราคิดได้
รู้เท่าทัน เข้าใจ และใช้ให้เกิดประโยชน์
นั่นคือ จิตวิทยา ที่เรากำลังจะเรียนต่อจากนี้ไป

จิต 101/1 ว่าด้วยการเข้าถึง "ความจริง" (ตอนแรก)

2009-01-05T13:26:00.000-08:00

หลักสามข้อสำหรับการเข้าเรียนวิชานี้
1. อย่าเชื่อในสิ่งที่อ่านมาก เพราะอาจมีความเข้าใจผิดจากตัวคนเขียนเอง ใครรู้ข้อผิดพลาดส่งมาบอกได้
2. จิตวิทยาเป็นวิทยาศาสตร์ เพราะใช้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์ในการได้มาซึ่งความรู้ทางจิตวิทยา
3. ถ้าอ่านไม่เข้าใจ ไม่เป็นไร แต่สิ่งที่อยากให้ได้ไปจากวิชานี้คือ ความซาบซึ้งในทุกสิ่ง ทั้งตัวเองและโลกใบนี้

Crescat scientia; vita excolatur - Let knowledge grow from more to more (University of Chicago's motto)

จิต 101/1 : การเข้าถึง “ความจริง”
ปรับปรุงจาก SOSC 14100: Mind 1/1 : Apprehending “Reality” lectured by Shevell

ความจริงคืออะไร
โลกที่แท้จริงคืออะไร
แล้วที่สิ่งที่เราสัมผัส รับรู้ และเข้าใจนั้น เราแน่ใจได้อย่างไรว่า มันเป็นความจริง
มันคงยากที่จะบอกว่าอะไรจริง อะไรไม่จริง
แต่อย่างน้อยที่สุดตอนนี้ เรากำลังคิด หรือ ใช้ “จิต (Mind)” ในการเข้าใจโลกใบนี้อยู่

ก่อนอื่น “จิต” คืออะไร
ตามนิยามแล้ว จิต คือ ความสามารถในการคิด สร้างสรรค์ และวิเคราะห์เหตุผล
แล้วเราจะบอกอะไรเกี่ยวกับจิตได้อีก
จิตมาจากไหน จิตทำงานอย่างไร จิตทำให้เรา “เห็น” โลกที่เป็นอยู่ด้วยวิธีการใด
แล้วจิตสำคัญอย่างไร

ในคริสตศตวรรษที่ 17 เดต์คาตส์ (Descartes) หนึ่งในนักปรัชญาเหตุผลนิยม (Rationalist) กล่าวว่า
ฉันคิด ฉันจึงเป็นอยู่ (I think, therefore I am.)
ถึงแม้ว่า การคิด ของเดต์คาตส์ จะไม่ได้ตรงกับคำว่า “จิต” ของเรานัก
(เพราะจิตรวมถึงการรับรู้ และตอบสนอง ไม่ใช่เพียงการคิดใช้้เหตุผลอย่างที่เดต์คาตส์อ้างถึง)
กระนั้น หากไม่มีจิต เราก็ไม่มีตัวตน
เพราะจิต คือการสำนึกรู้ทุกอย่าง ทั้งโลกภายนอกและตัวเราเอง

เดต์คาตส์ได้เสนอทฤษฎีเกี่ยวกับจิตไว้ว่า จิตนั้นคือตัวตน ที่แยกออกจากร่างกาย
ในขณะที่จิตนั้นคงทนถาวร แต่ร่างกายนั้นผุพังเสื่อมสลายได้
แล้วปัญหาที่นักปรัชญาต้องมานั่งถกเถียงก็เริ่มขึ้น
“เราจะสามารถรับรู้ ใช้เหตุผลต่าง ๆ ได้อย่างไร ในเมื่อเราไม่เคยดู สัมผัส ได้ยิน อะไรมาก่อนเลย”
นั่นเป็นปัญหาคั่งค้างมานานนับร้อยปี (และเราอาจต้องกลับไปพูดถึงมันอีกครั้ง)
แต่สำหรับนักจิตวิทยายุคใหม่ เราถือว่า ร่างกาย-สมอง คือ วัตถุนาม
ส่วน จิต คือ อาการนาม
สมองคิด ก็คือจิตทำงาน นั่นเอง

เอาล่ะ ลองดูสิว่า คนในยุคก่อน ๆ นั้นมีวิธีการศึกษาเกี่ยวกับจิตอย่างไรบ้าง
อริสโตเติล (Aristotle) อาจจะเป็นคนแรก ที่ใช้คำว่า จิตใจ (Mind of heart)
ก็เพราะเขาเชื่อว่า จิตอยู่ที่ใจ
แล้วทำไมจิตถึงอยู่ที่ใจ
เพราะในยุคนั้น ผู้คนเชื่อว่า เราใช้ใจตัดสินเรื่องราวต่าง ๆ
อาจเป็นเพราะว่าใจเป็นแหล่งสูบฉีดเลือดไปทั่วร่าง คนเลยเชื่อว่าใจเป็นแหล่งสูบฉีดคำสั่งของจิตเช่นกัน
ความเชื่อไม่มีวิธีการทางวิทยาศาสตร์มารองรับ
จิตวิทยาจึงยังเป็นเพียงเรื่องของปรัชญาเท่านั้น
(ส่วนความเชื่อที่ว่า ใจเป็นที่อยู่ของจิต ยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง เช่น หัวใจเป็นสัญลักษณ์ของความรัก)

กระทั่งในปี ค.ศ. 1879 การศึกษาจิตเป็นไปอย่างมีระบบมากขึ้น
วุนด์ (Wundt) ได้ใช้วิธีที่เรียกว่า Instrospection
ในการเข้าถึงว่าจิตทำงานอย่างไร โดยการพิจารณาตนเอง ความรู้สึก ความคิดในตัวเอง
แต่วิธีนี้ดูไม่น่าเชื่อนักเมื่อนักจิตวิทยาคนอื่นทำตามแต่ได้ผลไม่เหมือนเดิม!

ต่อมา ในช่วงทศวรรษของ ค.ศ. 1920 นักจิตวิทยาอเมริกันได้มุ่งความสนใจไปที่ “ผลลัพธ์”
แทนที่จะติดอยู่กับวิธีการที่ติดกับคำอธิบายไม่เป็นระบบ
นั่นคือ เมื่อเราทดลองโดยให้ สิ่งเร้า (Stimulus) กับตัวอย่าง (Subject) แล้ว
สิ่งที่นักพฤติกรรมนิยม (Behaviorist) เหล่านี้สนใจมีเพียงแค่ว่า ตัวอย่างจะตอบสนองอย่างไร
สุนัขที่ถูกเลี้ยงโดยให้กินข้าวพร้อมกับฟังเสียงกระดิ่ง
จะน้ำลายไหลเมื่อได้ฟังเสียงกระดิ่งอีกครั้งแม้ไม่มีอาหารอยู่ตรงหน้า
นั่นเป็นความจริงแท้สำหรับนักพฤติกรรมนิยม
ทฤษฎีเป็นเพียงสิ่งที่แต่งขึ้นเพื่อให้เข้ากับความจริงเท่านั้น

อย่างไรก็ตามหลังจากนั้น 20 ปี แนวคิดด้านจิตวิทยาก็เริ่มเปิดกว้างให้กับ “กระบวนการ” มากขึ้น
แทนที่จะสนใจผลลัพธ์เพียงอย่างเดียว
นั่นนำไปสู่การวิเคราะห์เป็นวิทยาศาสตร์ที่ซับซ้อนและน่าสนใจยิ่งขึ้น
จริงอยู่ว่า ทฤษฎีเป็นสิ่งที่เราสมมติฐานขึ้น
แต่ก็ถ้าเราตั้งสมมติฐานที่ดี เราก็สามารถออกแบบการทดลอง เพื่อทดสอบมันได้
การประมวลผลข้อมูล (Information Processing) เป็นหนึ่งตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่า
กระบวนการของจิตนั้นซับซ้อนและน่าสนใจเกินกว่าที่จะสนใจเพียงผลลัพธ์อย่างเดียว
ลองดูตัวอย่างสักประโยค
หากมีใครสักคนถามคุณว่า “เบอร์โทรศัพท์ของคุณเบอร์อะไร”
จิตของคุณต้องทำอะไรต่าง ๆ มากมายกว่าจะตอบสนองประโยคนี้ได้
จิตต้องแยกประโยคเป็นส่วนย่อยได้
จิตต้องเข้าใจไวยากรณ์
จิตต้องมีความจำ และดึงความจำมาใช้ได้
จิตต้องรวมความหมายของแต่ละคำ และตีความ
จิตต้องรู้ถึงตัวตนของตนเอง (ต้องรู้ว่า “คุณ” คือ ตัวเอง ไม่ใช่คนอื่น)
จิตต้องตัดสินใจจากบริบทว่าควรตอบคำถามอย่างไร (คุณคงไม่ให้เบอร์กับคนแปลกหน้า)
คุณต้องรู้ว่าคนที่คุยกับคนเป็นใคร โดยการแยกใบหน้า แยกน้ำเสียง เข้าใจสถานะสังคม
และอื่น ๆ อีกมากมาย
(ถึงตอนนี้คุณอาจตกใจแล้วว่า ทำไมจิตของฉันถึงอัศจรรย์ขนาดนี้
กระบวนการทั้งหมดเป็นไปในเวลาไม่กี่วินาที)

และทั้งหมดนี้คงพอทำให้เราเห็นภาพคร่าว ๆ แล้วว่า
การศึกษาเรื่องจิตนั้นน่าสนใจเพียงใด

แต่อย่าเพิ่งดีใจไปว่า จิตของเราช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
ถึงแม้ว่าจิตเป็นสิ่งที่ทำให้เรารับรู้ เข้าใจ และตอบสนองกับโลกรอบตัว
แต่นั่นอาจไม่ใช่ “ความจริง”
ซึ่งเราจะพูดถึงกันต่อไปในเรื่องการเข้าถึง “ความจริง” ในครั้งหน้า

ฝันเฟื่อง - ว่าด้วยเรื่องเล่น ๆ ที่อาจเป็นจริง ๆ (ตอนจบ)

2008-10-26T15:33:00.000-07:00

หมายเหตุ: ขอโทษที่หายไปนาน คราวนี้อ่านให้จุใจไปเลย (ยาวมาก ค่อย ๆ อ่านก็ได้) ครั้งต่อไปเตรียมพบกับ Lecture series สไตล์ชิคาโกนะ

อยากบินได้

ตั้งแต่รู้ตัวว่ามนุษย์บินไม่ได้ด้วยร่างกายของเราเพียงอย่างเดียว ก็รู้แล้วว่าเราต้องพึ่งโดราเอมอนเสียแล้วล่ะ 555 ตอนเด็กสนใจคอปเตอร์ไม้ไผ่มาก แต่พอไป ๆ ก็เริ่มตระหนักได้ว่ามันคงดึงคอเราหลุดก่อนที่จะยกตัวเราขึ้นไปได้แน่ เลยเลิกสนใจไป พอได้ยินว่ามีบอลลูน ก็คิดถึงบอลลูนพาเราลอยไป จนไปถึงยุคหนังอวกาศ ก็คิดถึงจรวดติดหลังทำแบบกระเป๋าสะพาย หลัง ๆ เรียนเรื่องแรงโน้มถ่วง ก็ลามไปจนถึงเครื่องหยุดแรงโน้มถ่วง จะได้ลอยได้สบาย ๆ แล้วค่อยลากเครื่องหยุดแรงโน้มถ่วงตามไป ทุกวันนี้ไม่ค่อยได้เรื่องพวกนี้แล้ว แต่ถ้าเรียนจบกลับมาแล้วว่างจัด ไม่มีเรื่องอะไรจะวิจัยจริง ๆ อาจจะมานั่งคิดของพวกนี้ก็คงน่าสนุกไม่เบา ทำยังไงคนถึงจะบินได้ แบบบินเดี่ยว ไม่ต้องใช้เครื่องยนต์เกะกะ อืมมม ถ้าทำอย่าลืมเรื่องการจราจรในอากาศด้วย บินชนกันคงแย่

อยากเป็นพระเอกหนังจีนตอนถูกซัดฝ่ามือจนกระอักเลือด

อันนี้จะทำยังไงดี ตอนเด็ก ๆ ก็เคยเล่นแกล้งล้มลงกับพื้นแล้วก็ร้อง เอื้อ อ๊อก เหมือนกับโดนซัดฝ่ามือจริง ๆ ผิดไปนิดเดียวตรงที่ตัวเองไม่ได้เป็นพระเอกหนังจีน --“ อ้อ เคยวาดกำแพงบ้าน แล้วก็สมุด หนังสือเรียน หนังสือเรียนพิเศษ เป็นเรื่องต่อสู้ด้วยนะ แต่จะไปสมัครเป็นดาราก็คงไม่ไหวแล้ว เอาเป็นว่าดูหนังจีนไปพลาง ๆ ก่อนแล้วกัน

อยากเป็นครู

อันนี้แหละเป็นฝันที่ดูจะเป็นรูปเป็นร่างมากที่สุดแล้วมั้ง ฉายแววเป็นครูมาตั้งแต่เด็ก ชอบสอน ชอบตอบคำถาม รวมทั้งชอบตอบทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้ถามเรา 555 อาจารย์ที่สวนกุหลาบฯ รังสิตเล่าให้เราฟังว่า ตอนเราอยู่มอหนึ่ง มีรุ่นพี่มอสามมาถามเลขอาจารย์ เรายังสอดเข้าไปตอบแทนอาจารย์เลย เหอ ๆ ตอนอยู่มหิดลวิทย์ฯ สอนพี่ช่วยน้อง สอนติวเตรียมสอบค่าย สสวท. แม้กระทั่งจบไปแล้วก็ยังมาสอน มีความสุขตอนที่ทำให้คนที่เรียนไม่รู้เรื่อง งงเป็นไก่ตาแตก แล้วมาร้องอ้อในตอนท้าย ลองคิดดูสิ ถ้ามีคนคนหนึ่งเป็นคนฉลาดที่สุดในโลก แล้วคุณเป็นคนที่สอนเขามากับมือล่ะ เจ๋งกว่ากันขนาดไหน แต่ตอนนี้เรายังนับตัวเองว่าเป็นครูไม่ได้ เพราะยังไม่เคยตั้งใจกับการสอนจริง ๆ จัง ๆ ซักที ไว้เรียนจบกลับมาเป็นอาจารย์คงต้องลองซักตั้ง ตอนนี้ตักตวงความรู้ประสบการณ์ไปก่อน

อยากเป็นนักบินอวกาศ เจ้าหน้าที่นาซ่าประจำภาคพื้นดิน และนักบินพาณิชย์

อันนี้เป็นฝันที่บางครั้งก็ดูบางเบา แต่บางครั้งก็ดูหนักแน่นอย่างไม่น่าเชื่อ คิดดูและกัน เป็นเด็กเป็นเล็ก หัดเข้าเว็บนาซ่า 555 เข้าไปหาว่าทำยังไงถึงจะได้เป็นนักบินอวกาศ ช่วงหลัง ๆ รู้ว่าไม่มีทางเป็นนักบินอวกาศได้ (เพราะวิ่งวันละ 5 กิโลคงไม่ไหว) เลยแวบไปดูส่วนอื่น พวกนักดาราศาสตร์ นักวิทยาศาสตร์ สมัครรับข่าว รับรูป นานาสารพัด ถ้าจะพูดเรื่องความคิดโกอินเตอร์ก็มาจากเรื่องนี้แหละ ไม่แค่ไปต่างประเทศ แต่จะไปต่างดาวเลย ว่าไปนั่น จำได้ว่าเคยเห็นใบสมัครงานของนาซ่าด้วย พอตอนมอสอง ได้ยินเรื่องเกี่ยวกับภาคการบินของวิศวฯ เกษตร ไม่ได้คิดอะไรเลย ลุยโลด ลองไปด้อม ๆ มอง ๆ คณะเขา พอเจอพวกพี่ ๆ ที่นั่นเขาก็ถามว่ามาทำอะไร อยู่ชั้นไหนแล้ว ก็หลอกไปว่าอยู่มอห้า กำลังเตรียมตัวเลือกคณะอะไรอย่างนี้ ไอ้ที่หนักคือเขาดันเชื่อ เหอ ๆ หน้านำอายุไปก่อนสามปี (วันก่อนไปสอนหนังสือเด็ก เขานึกว่าเรียนจบปริญญาตรีแล้ว ฮือ) แต่เรื่องทุกอย่างก็ไปจบลงตรงที่เรารู้ตัวว่าไม่ชอบพวกงานช่าง คุมเครื่องจักร อะไรพวกนี้ เลยล้มเลิกไป ถึงตอนนี้ เป็นนักเรียนทุนรัฐบาลแล้ว ก็หมดสิทธิ์ไปสอบเป็นนักบินพาณิชย์ไปเรียบร้อย ความฝันเรื่องนี้จากหนักแน่นจึงบางเบา เหลือแต่ความชอบเป็นงานอดิเรก ทุกวันนี้ยังอ่านนิตยสารเกี่ยวกับการบิน แล้วก็พับเครื่องบินเล่น บางทีนะบางที…

อยากเป็นนักเขียนชื่อดัง

อันนี้ถ้าเล่ากันเต็ม ๆ ก็จะยาวมาก ถ้าเอาสั้น ๆ ก็คือ เขียนเรื่องมาเยอะแล้ว แต่ยังไม่ดัง 555 ครั้งเดียวที่เคยส่งโรงพิมพ์คือ เขียนแก๊กการ์ตูนส่งมหาสนุก ได้ไปรษณียบัตรหนึ่งใบบอกว่าลองส่งมาใหม่แล้วกัน จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ส่งเรื่องอะไรอีกเลย มีแต่เขียนให้เพื่อน ๆ อ่านกัน (อย่างที่อ่านในบลอกนี่แหละ) มีหลายเรื่อง หลายแนว ทั้งเรื่องสั้น นิยาย การ์ตูน และเพลง(!?!) ที่เป็นรูปเป็นร่างที่สุดก็คือ ระบบเรื่องสั้นของนายอำนวย ที่ตอนนี้คิดพลอตไปสิบกว่าเรื่องแล้ว แต่ว่าเขียนไปได้แค่สี่ อันนี้เริ่มเขียนเมื่อตอนเข้าค่ายโอลิมปิกตอนมอห้า อีกอันก็คงเป็นเรื่อง Private Eye ที่เป็นเรื่องของนักสืบธรรมดาผู้ต่อกรกับองค์กรยาเสพติดสุดชั่วร้ายแห่งยุค เป็นไตรภาค แต่เขียนจบไปภาคเดียว ล่าสุดกำลังมีโครงการสุดอลังการ แต่คงยังไม่ได้เอามาให้อ่านกันเร็ว ๆ นี้ ไว้เป็นรูปเป็นร่างกว่านี้ค่อยเอามาอวดกัน ส่วนเรื่องเขียนหนังสือหนา ๆ เป็นมหากาพย์ ยังหาหัวข้อดี ๆ ไม่เจอ ระหว่างนี้ก็อ่านบทความในบลอกก่อนแล้วกัน

อยากเป็นนักฟิสิกส์รางวัลโนเบล

โห ยากสุด ๆ แค่จะเป็นนักฟิสิกส์ยังคางเหลืองเลย ตอนนี้เอาแค่เป็นนักฟิสิกส์ คิดอะไรใหม่ ๆ ได้ก็เจ๋งแล้ว ทุกวันนี้ยังไม่มีความรู้สึกว่าเราจะเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ดีได้เลย รู้สึกว่าเราเป็นคนที่ไม่ค่อยมีความคิดสร้างสรรค์สักเท่าไหร่ เบลอ ๆ ใช้ชีวิตแบบเรียนหนีตาย คือ เรียนให้พอสอบผ่าน ยิ่งเรียนยิ่งรู้ว่ามีอะไรอีกมากมายที่เราไม่เคยรู้ แม้กระทั่งอะไรที่เราเรียนแล้วรู้สึกว่าเข้าใจ มันยังมีเบื้องหลังลงไปอีก แต่ไม่นานมานี้ที่มหาลัยเราก็มีนักฟิสิกส์รางวัลโนเบลเพิ่มมาใหม่อีกคนแล้ว เป็นคนญี่ปุ่น ทำเกี่ยวกับฟิสิกส์ทฤษฎี หลัง ๆ ไปทำเกี่ยวกับสตริงด้วย เฮ้อ ตอนนี้เอาแค่ควอนตัมให้รอดก่อนดีกว่า

อยากเป็นมนุษย์สมบูรณ์แบบ

อันนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างก็ตอนมาอยู่ที่มหาลัยนี้แหละ ก็ไอ้มหาลัยนี้ดันให้เรียนทุกอย่างบนโลก เลยต้องเป็นทุกอย่างบนโลก ตอนนี้เลยรู้สึกว่ามีความรอบรู้เยอะขึ้น มีความสนใจเรื่องปรัชญา จิตวิทยา แล้วพวกทางสู่นิพพาน (เอ่อ…) คือ มันก็เป็นภารกิจเดียวกับนักฟิสิกส์นะ คือ หาหลักการของธรรมชาติ แต่แทนที่จะทดสอบด้วยการทดลอง เราก็ทดสอบด้วยปัญญาของตน มีหนังสือเล่มหนึ่งน่าสนใจ ไว้ว่าง ๆ ค่อยมาเล่าให้ฟัง ส่วนเรื่องกีฬา ตอนนี้พยายามว่ายน้ำจันทร์พุธศุกร์ เรื่องหุ่นนี้เครียด เพราะเบลอ เดี๋ยวกินเยอะ เดี๋ยวกินน้อย คือเรื่องพวกนี้รู้สึกว่าบางทีเราก็มองข้ามมันไป จริง ๆ แล้วสำคัญเพราะทุกวันนี้คนเราแม้จะอายุยืนขึ้น แต่ก็ป่วยบ่อยขึ้น โรคร้ายเยอะ ต้องคอยดูแลตัวเอง โว้ย ชีวิตทำไมมันเงื่อนไขเยอะอย่างนี้ ต่อไป เรื่องร้องเพลงเพราะ ตัดทิ้งไปได้ เอามันอย่างเดียวแล้ว เรื่องเล่นดนตรีไทยฝรั่ง ตอนนี้หัดขลุ่ยไทยอยู่ แต่เป่าเพี้ยนอย่างยิ่ง เรื่องวาดรูปสวย อันนี้เป็นฝันทีี่ยังคงต่อเนื่อง ฝึกวาดเวลาที่ไม่มีการบ้าน (จริง ๆ ชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็กแล้ว) เรื่องรู้ประวัติศาสตร์ อันนี้พยายามอยู่ อาจจะได้ไปรู้ประวัติศาสตร์ที่เวียนนา เรื่องอ่านใจคนได้ เอ่อ อันนี้บางทีก็อยาก บางทีก็ไม่อยาก กลัวจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ไม่อยากรับรู้ สรุปก็คือ มนุษย์สมบูรณ์แบบยังถือว่าห่างไกลนัก แต่ยังไม่ใช่ฝันที่ไกลสุดกู่

อยากกู้โลก

ตอนนี้ฝันนี้อ่อนกำลังอย่างรุนแรง กำลังชินชากับความเป็นไปของโลกยังไงไม่รู้ ความเห็นแก่ตัว เห็นแก่ความสบาย เห็นแก่ความจริงที่ว่า โลกทั้งโลกถูกมองผ่านสายตาของตน เริ่มครอบงำหัวสมอง เป็นความจริง แต่เป็นความจริงที่น่ากลัว เหมือนเราเคยคุยเรื่องนี้กันในจดหมายถึงเมืองไทยนะ ว่า คนเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ตอนนี้ขอพักความฝันเรื่องกู้โลกไว้ก่อน ต้องรอแรงบันดาลใจใหม่ ๆ มากระตุ้นหน่อย

อยากเป็นพนักงานร้านซเวนเซนส์

เคยคิดจะสมัคร แต่ใบโปรยบอกว่า คุณสมบัติต้องเป็นคนหน้าตาดี เลยไม่กล้าสมัคร! ตอนนี้คิดว่าเรียนจบกลับไปคงอายุเกินแล้ว จริง ๆ มีเพื่อนที่สวนกุหลาบฯ ไปทำอยู่ด้วย ดูมีความสุขดี มีการตักไอติมให้ลูกใหญ่ขึ้น ใครไปทำมาบอกด้วย จะไปกิน

อยากเปิดห้องสมุดในฝัน

พูดตรง ๆ ว่าเป็นฝันที่ไม่นึกว่าจะมีคนทำให้แล้ว ดีใจมาก ๆ นี่เป็นตัวอย่างหนึ่งที่ว่า ถึงแม้ว่าเราฝันแล้วเราไม่ได้ทำมันจนสำเร็จ (หรือยังไม่สำเร็จ) เมื่อเราได้เห็นคนอื่นทำสำเร็จเราก็จะมีความสุขอิ่มใจตามไปด้วย B2S เป็นขั้นหนึ่ง Thailand Book Tower เป็นขั้นที่สอง TK Park เป็นขั้นที่สองจุดห้า ไม่รู้จะมีใครมาทำให้เต็มเนอะ อาจจะเป็นตัวเราเองนี่แหละ

อยากเปิดร้านอาหาร

ตอนเด็ก ๆ เคยทำเมนูอาหารไว้เล่นหลายเล่มมาก ๆ เจอหลายคนที่ฝันเหมือนกัน (เจอพ่อครัวแล้วด้วย) โตขึ้นมีเงินเก็บอาจจะมาหุ้นกับร้านกัน

อยากมีบ้านสวย ๆ เป็นแบบไทยประยุกต์

ตอนเด็กเคยวาดแบบบ้าน แต่เป็นแบบฝรั่ง ตอนนี้เปลี่ยนเป็นแบบไทยประยุกต์ ปัญหาคือยังไม่มีที่ดินเลย 5555 แรงบันดาลใจสูงสุดคงตอนที่ไปพระราชวังสนามจันทร์มั้ง ชอบบ้านที่ยกพื้น มีต้นไม้กลางบ้าน ร่มรื่นชะมัด แต่คงต้องปรับแบบอีกเยอะ พูดเหมือนมีที่ดินอีกแล้ว

อยากเขียนการ์ตูน

เป็นฝันที่ได้ทำแล้ว ไชโย แต่เป็นการ์ตูนแสนสั้น เขียนให้กับเพื่อน ๆ ที่มหิดลวิทย์ฯ แรงบันดาลใจก็มาจากการ์ตูน hesheit ของคุณวิสุทธิ์ (อยากลองอ่านไปคลิกที่แถบด้านข้าง) กับเพลงรักน้องของมหิดลวิทย์ฯ (เป็นปัจจัยแรก ๆ ที่ทำให้เราเข้ามหิดลฯ มา) ลายเส้นห่วย ไม่มีเทคนิคการวาดอะไรเลย แต่พอกลับมาอ่านของที่ตัวเองเขียนแล้วอดซึ้งปนเปื้อนยิ้มไม่ได้ (เอ้า เขียนเองชมเอง) ตอนนี้ไม่ได้เขียนการ์ตูนอะไรอีกแล้ว ต้องรอแรงบันดาลใจอีกระลอกหนึ่ง

อยากขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของน้ำตก

เขาว่ากันว่าบนจุดสูงสุดของน้ำตกมีบ่อน้ำขนาดใหญ่ที่สุด และสะอาดที่สุด เพราะเป็นบ่อเก็บน้ำที่ตกลงมาจากฟ้า และผ่านเส้นทางสกปรกมาสั้นที่สุด แต่ก็ไม่เคยได้ลองสัมผัสสักที ใจก็อยากลองขึ้นน้ำตกไปดูสักตั้งตอนปิดเทอมที่ผ่านมา แต่จะไปคนเดียวก็กระไรอยู่ มีใครอยากไปบ้างรึเปล่า

อยากมีเกาะร้างของตัวเอง

นึกถึงเพลง เกาะร้างห่างรัก ของ Tattoo colour ถ้าเป็นเกาะแบบนั้นก็ติดอยู่นานแล้ว แต่ว่าเกาะร้างแบบที่อยู่สบาย ๆ ไม่ต้องมีใครมากวนใจเนี่ย หายากหน่อย ตอนไปเที่ยวที่หาดสะกอม ปัตตานี ก็ถือว่าใกล้ความฝันเข้าไปอีกนิด ไม่ใช่เกาะ แต่เป็นหาดที่สงบเหลือแสน ชีวิตที่เอาแต่นอนกลางแดดอุ่น ๆ ว่างก็วิ่งลงไปแหวกว่ายน้ำทะเล เห็นฟ้าตัดน้ำเป็นริ้วสีคราม เมฆขาวปุยลอยอ้อยอิ่ง เฮ้อ เป็นความฝันที่เป็นความฝันเสียจริง ๆ

อยากเป็นนักสืบ

ตอนนี้ไม่อยากเป็นแล้ว กลัวเจ็บ กลัวถูกปองร้าย กลัวพบความจริงที่ไม่อยากเจอ กลัวตายด้วย แค่ในนิยายนี่ก็น่ากลัวแล้ว แต่ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครอีก ไม่อยากได้ความตื่นเต้นหวาดเสียวอะไรเท่าไหร่แล้ว อยากเอนหลังชิว ๆ สงบสุขมากกว่า เหมือนคนแก่เลยว่ะ

สรุป

ยี่สิบปีผ่านมา ฝันเฟื่อง ฝันแล้ว ฝันไป ฝันมา ฝันอยู่ ฝันเป็นจริง ฝันสลาย ฝันต่อไป ฝันดี

ฝันเฟื่อง - ว่าด้วยเรื่องเล่น ๆ ที่อาจเป็นจริง ๆ (ตอนแรก)

2008-08-24T08:25:00.000-07:00

หมายเหตุ: ตอนแรกจะเขียนเรื่องนี้ในนาม ปวารณา เป็นเรื่องประจานตัวเองในทุกแง่ แต่ดันเขียนไม่จบ หมดแรง เลยเอาแต่ตอนที่เป็นเรื่องความฝันแล้วกัน อย่าลืม ฝันได้ แต่อย่าทิ้งขว้างมันไป อย่างน้อยเอามานั่งคิดนั่งเขียนให้ชุ่มชื่นหัวใจเล่นบ้างก็ดี

ยังไม่ต้องปรับโหมดสำหรับอ่านนิยายนะ เพราะตอนนี้เป็นเรื่องจริง
ไหน ๆ ก็มีชีวิตมาครบยี่สิบปีและ (เมื่อวันที่ 29 กรกฎาที่ผ่านมา) ขอทบทวนตัวเองประจานต่อหน้าธารกำนัลในบลอกเนี่ยล่ะ
สำหรับคนที่เกิดมาเกินยี่สิบปี เคยทบทวนตัวเองบ้างหรือเปล่า
ส่วนคนที่เกิดมายังไม่ครบยี่สิบปี จะลองทบทวนไปด้วยก็ได้ คล้าย ๆ กับนั่งสัมภาษณ์ตัวเองนี่แหละ ว่าแล้วก็อ่านต่อไปเลย

ความฝันของคุณคืออะไร
อืม พอมานั่งนึก ๆ ดูมันก็เยอะเหมือนกันแฮะ เอ่อ ไม่รู้ความฝันแรกสุดในชีวิตคืออะไร แต่อย่างแรก ๆ ก็คืออยากบินได้ จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เคยฝันว่ามีวิชาตัวเบาเหมือนในหนังจีน ในฝันที่เหินเรี่ยพื้นแล้วก็ลอยขึ้นฟ้าแกว่งท่อนฟืนต่างดาบได้ด้วย (แต่ก่อนที่บ้านทำเชื้อเห็ดฟาง แล้วกระบวนการอบฆ่าเชื้อต้องใช้ฟืนเป็นเชื้อเพลิง ตอนเด็ก ๆ เลยเอาฟืนมาเล่นเป็นดาบจนเก็บไปฝัน เหอ ๆ) บางทีก็ฝันอยากเป็นพระเอกหนังจีนตอนที่ถูกซัดฝ่ามือจนกระอักเลือด! ตอนนั้นรู้สึกว่าพระเอกหนังจีนตอนกระอักเลือดเนี่ยแหละ เท่สุดแล้ว ไม่รู้คิดไปได้ไง เป็นพวกซาดิสต์แต่เด็กมั้ง 555

พอโตขึ้นหน่อยก็เริ่มอยากเป็นครู เข้าใจว่าแรงบันดาลใจคงมาจากครูที่โรงเรียนสมัยประถมนั่นแหละ แล้วเนื่องจากตอนนั้นคิดว่าตัวเองเก่งเลขมาก เลยอยากเป็นครูสอนเลข แล้วพอเข้ามอต้นได้ ก็พบว่ามีความฝันอีกสองกระแสเข้ามาอีก กระแสแรกมาจากเพื่อนที่สนิทที่สุดในชีวิตคนนึง คืออยากเป็นนักบินอวกาศ ช่างเป็นความฝันที่ใหญ่โตเหลือแสน แต่ระหว่างนั้นความฝันก็แตกย่อยเป็นหลายสาย มีตั้งแต่ลดจากนักบินอวกาศ เป็นแค่เจ้าหน้าที่นาซ่าควบคุมการส่งยานอวกาศ (อันนี้มาจากการ์ตูนเรื่อง passport blue) เป็นนักบินบนเครื่องบินพาณิชย์ปกติ ไปดูการปล่อยกระสวยอวกาศสักครั้งในชีวิต กระแสที่สองมาจากหนังสือ (นิยาย) มากมายที่เริ่มอ่านอย่างหนักข้อตอนมอต้นเหมือนกัน อยากจะเป็นนักเขียนชื่อดัง โดยเฉพาะหนังสือ Lord of the Rings ที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก อ่านแล้วก็ชอบมาก อยากเขียนหนังสือที่ยิ่งใหญ่ ทั้งเนื้อหาและขนาด อย่างนั้นบ้าง เอาแบบว่าทุกคนบนโลกอยากอ่าน ว่างั้นเหอะ

พอย้ายมาอยู่มหิดลวิทย์ฯ ก็ได้รับการล้างสมอง เอ้ย สั่งสอน ให้เป็นนักวิทยาศาสตร์ นักวิจัย แล้วก็ไม่ได้ขัดอะไรกับความตัั้งใจเดิมของเราเท่าไหร่ เติม ๆ เข้าไปได้ แต่พอไป ๆ ก็เริ่มรู้ว่าไอ้ที่คิดว่าตัวเองเก่งเลขมันเป็นเพียงความอวดดีของตัวเอง บวกกับตอนกระแสคลั่งนักบินอวกาศได้ยินว่าคนเป็นนักบินอวกาศต้องเก่งฟิสิกส์ เออ ฟิสิกส์ก็ฟิสิกส์ ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ไป ๆ มา ๆ ก็หลงฟิสิกส์เข้าไปตามระเบียบ พอถลำลึกไปเรื่อย ๆ ก็อยากเป็นนักฟิสิกส์เจ๋ง ๆ ได้รางวัลโนเบล ทำอะไรที่มันดังเปรี้ยงปร้างเหมือนไอน์สไตน์ เขียนหนังสือฟิสิกส์เจ๋ง ๆ เหมือนไฟยน์แมน ประมาณนั้น
ช่วงท้าย ๆ ของชีวิตยี่สิบปีที่ผ่านมา หลังจากเรียนอเมริกาได้สักพัก ก็พบว่าอยากเป็นมนุษย์สมบูรณ์แบบ เป็นผู้เชี่ยวชาญทุกอย่าง อยากรู้ อยากเป็นทุกเรื่อง อยากเล่นกีฬาเก่ง หุ่นดี ร้องเพลงเพราะ เล่นดนตรีไทยได้ ฝรั่งได้ วาดรูปสวย เรียนเก่ง ฉลาด รู้ประวัติศาสตร์ อ่านใจคนได้ บุคลิกดี เอาแบบว่าชีวิตนี้กรูหล่อ เท่แบบทุกมุมมอง แล้วก็อยากกู้โลก อยากค้นพบวิธีที่เราจะมีพลังงานสะอาดใช้ตลอดไป ลามไปถึงอยากเป็นนักอนุรักษ์ธรรมชาติลดโลกร้อน! จะฝันอะไรไปมากมายวะเนี่ย

ส่วนเรื่องฝันปลีกย่อยที่วิ่งเข้ามาในชีวิตก็มีจำพวกว่า อยากทำงานร้านซเวนเซนส์ (เพราะชอบกินมาก ๆ) อยากเปิดห้องสมุดแบบที่ยืมก็ได้ ขายหนังสือด้วยก็ดี อยากเปิดร้านอาหาร อยากมีบ้านสวย ๆ เป็นแบบไทยประยุกต์ อยากเขียนการ์ตูน อยากมีห้องสมุดส่วนตัว อยากขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของน้ำตก อยากมีเกาะร้างของตัวเอง อยากเป็นนักสืบ (เลียนแบบโคนัน) เลยไปถึงฝันแบบฝันเฟื่อง ฝันเรื่อยเปื่อย ซึ่งคงไม่บรรยายในที่นี้

ความจริงของคุณคืออะไร
อืม ชายไทยเชื้อสายจีนวัยยี่สิบปี สูง 180 เซนติเมตร น้ำหนักคาดว่าจะเลย 70 กิโลในไม่ช้า (เศร้า) บินไม่ได้ แต่เดินและว่ายน้ำได้ระยะพอประมาณ เรียนจบมอหกแล้ว กำลังเรียนอยู่ปีสองทางด้านฟิสิกส์ที่อเมริกา ความฝันที่เคยอยากได้ อยากมี อยากเป็น ยังไม่มีอันไหนเป็นจริงเลย ขนาดผ่านมายี่สิบปีแล้วนะ เฮ้อ

คุณจะทำความฝันให้เป็นความจริงได้อย่างไร
โห ตอบยากว่ะ เพราะบางอย่างเราก็คงทำไม่ได้จริง ๆ เฮ้อ แต่ลองมาดูแล้วกันว่าเราได้พยายามไปจนถึงที่สุดหรือยัง ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ก็ภูมิใจไว้เถิด

อ่านต่อได้ในครั้งต่อไป...

ยุทธจักร - ว่าด้วยเรื่องของความว่างเปล่า (ตอนจบ)

2008-07-05T10:37:00.000-07:00

หมายเหตุ: อย่าลืมไปอ่านตอนแรกก่อนตอนจบ

ข้าพยายามขบคิดว่าสิ่งที่ท่านเหลียงฟ่งจะช่วยให้แก้แค้นให้บิดาข้าอย่างไร แต่ละวัน ข้าเข้าป่าฝึกตนอย่างหนักด้วยตนเองเป็นเวลาถึงสิบปี เผชิญทั้งความอดทนทั้งร่างกายและจิตใจจนข้าแทบคงสติไว้ไม่อยู่ ทุกคืน ข้าฝันถึงภาพยามที่บิดาถูกอ้ายโจรชั่วใช้กระบี่ชำแรกเข้าไปในร่างของบิดาข้าแล้วภาพนั้นก็เลือนไป นานวันเข้าข้าก็เริ่มเห็น ความฝันกับความจริงนั้นไม่ต่างกันเลย ความฝันช่างเหมือนจริงดังความจริง และความจริงช่างเลือนรางดังความฝัน

ในที่สุดข้าก็ค้นพบ ทุกอย่างล้วนคือ ‘ความว่างเปล่า’ ความว่างเปล่าคือทั้งความมีและไม่มี ทั้งความแข็งแกร่งและความอ่อนโอน ทั้งการโจมตีและการป้องกัน ข้ารีบวิ่งไปหาท่านเหลียงฟ่งซึ่งกำลังนั่งตกปลาอยู่

“ท่านเหลียงฟ่ง ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าถึงความว่างเปล่าแล้ว คราวนี้ข้าจะใช้ ‘ความว่างเปล่า’ สังหารอ้ายสารเลวแก้แค้นให้ท่านพ่อ”

ท่านเหลียงฟ่งมองข้าด้วยด้วยสายตาเดิม ท่านไหวหน้าเพียงเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นว่า

“ลูกเอ๋ย ทั้งข้าและเจ้าล้วนว่างเปล่าทั้งนั้น”

ทันใดนั้น ท่านเหลียงฟ่งก็สลายกลายเป็นอากาศธาตุ ทิ้งไว้เพียงคันเบ็ดไร้ตะขอและเหยื่อ ข้ารวบรวมพลังปราณที่ข้าฝึกเพ่งไปลงในน้ำ ความว่างเปล่ากลายเป็นฉมวกแทงปลาทะลึ่งขึ้นโผล่พ้นผิวน้ำ

เพราะความว่างเปล่าคือทั้งความมีและไม่มี

ความว่างเปล่าจึงเปลี่ยนเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดได้

***

เมื่อเหล่ามือกระบี่เสร็จสิ้นจากการป้องปัดปราณในใบไม้ ต่างก็กระอักเลือดสิ้นลมลงกับพื้น ผู้คนที่เหลือต่างแตกฮือด้วยความกลัว ภรรยาของลี่เซิ่นห่าว ซึ่งอุ้มลูกสาววัยเก้าปีก็ร้องออกมาว่า

“อ้ายสุนัขลอบกัด นี่เจ้าใช้ยาพิษทำร้ายพี่น้องของข้าหรือ”

“ผิดแล้ว” ลี่เซิ่นห่าวเอ่ยขึ้น “อ้ายเด็กน้อยนี้มิได้ใช้ยาพิษ หรือสื่ออื่นใดเลย วิทยายุทธของมันเกิดขึ้นจาก ‘ความว่างเปล่า’ ” อ้ายปีศาจก้าวขึ้นมาด้านหน้าด้วยความเงียบขรึมแล้วเอ่ยขึ้น

“มาเถิด ข้าจะเป็นคู่มือให้กับเจ้าเอง”

ข้าและลี่เซิ่นห่าว ต่างยืนจ้องหน้ากันเนิ่นนานในสายตาของคนอื่น แต่แท้จริงแล้ว การต่อสู้ด้วยความว่างเปล่าเริ่มต้นไปนานแล้ว ทุกครั้งที่ข้าใช้พลังแปลงความว่างเปล่าเป็นอาวุธเข้าไปในร่างของมัน พลังลึกลับก็เปลี่ยนอาวุธคืนเป็นความว่างเปล่าเหมือนเดิม ไม่ว่าข้าจะจู่โจมด้วยความว่างเปล่าอย่างไร อ้ายโจรชั่วก็รู้ทางวิชาข้าป้องกันได้หมด ทันใดนั้น ลี่เซิ่นห่าว ก็คว้ากระบี่ปราดเข้าหาตัวข้า ข้าใช้พลังความว่างเปล่าบิดกระบี่เบี้ยวไป แต่ในบัดดล กระบี่กลับตั้งตรงด้วยพลังควบคุมความว่างเปล่าของมัน กระบี่แทงเข้าไปในร่างของข้า อ้ายโจรชั่วชักกระบี่ออกแล้วฟันข้าอีกครั้ง ข้ารวบรวมกำลังเบี่ยงตัวแต่ก็โดนคมกระบี่บาดเป็นทางเลือดฟุ้งขึ้น ข้าล้มลงกับพื้น อ้ายสารเลวนำกระบี่จ่อคอหอยข้าไว้

“เจ้ารู้ไหม ว่าทำไมข้าถึงปัดป้องการโจมตีของเจ้าได้ทั้งหมด” มันถามข้า ข้าเงียบเป็นคำตอบ

“เพราะว่าทุกการโจมตีของเจ้ามีความแค้นอยู่อย่างไรล่ะ ทั้งเจ้าและข้าต่างไม่เคยเข้าถึงความว่างเปล่า แม้ท่านเหลียงฟ่งจะเข้าถึง แต่แทบทุกคนในโลกล้วนมีรัก โลภ โกรธ หลง ไม่เว้นแม้กระทั่งพ่อของเจ้า ผู้ที่เฉียดกรายถึงความว่างเปล่า แต่ไม่เคยเข้าถึง นั้นอันตรายประหนึ่งเด็กไร้เดียงสาถือกระบี่วิเศษฉะนั้น”

ข้าไม่อาจเข้าใจคำพูดของศัตรูที่ฆ่าบิดาของข้าได้ สิ่งที่ข้ารู้คือข้ากำลังจะตาย ทุกสิ่งทุกอย่างหายไปจากชีวิตข้าแม้กระทั่งชีวิตของข้าเอง พลังที่อยู่ในร่างของข้าถูกปลดปล่อยออกมามหาศาลแผ่กระจายออกไปทั่ว สิ่งที่ข้าเห็นในตอนนี้คือสีขาว หรือสีดำ หรือสีเทา หรือไม่มีสี หรือความทั้งมีสีและไม่มีสีกันแน่

เมื่อทุกอย่างสงบลง ข้ากลับมาสู่โลกที่ความมีและความไม่มีถูกแบ่งแยกเหมือนเดิม การแก้แค้นสิ้นสุดลงแล้วหรือ ศัตรูของข้าบัดนี้กลายเป็นเพียงศพเย็นชืด ข้ามองไปรอบบริเวณ ทุกคนล้วนโดนพลังกระแทกจนสิ้นลม เหลือเพียงลูกสาวของศัตรูข้าซึ่งรอดชีวิตเพราะผู้เป็นแม่โอบกอดปกป้องไว้ เด็กหญิงคนนั้นคลานออกมาจากอ้อมกอดมารดา ยืนขึ้นตรงหน้าข้า

แววตาของนางใสเหมือนของท่านเหลียงฟ่ง แต่ประกายโชนไปด้วยความแค้น

ข้าไม่รู้ว่าจะมีใครบ้างหรือไม่ที่เข้าถึงความว่างเปล่าได้อย่างแท้จริงเหมือนท่านเหลียงฟ่ง

แต่ข้าและแม่นางน้อยนางนี้ยังคงตกอยู่ใต้ระหว่างสีขาวกับสีดำซึ่งยังแบ่งขั้วเวียนวนไปไม่สิ้นสุด

“เด็กน้อย หากเจ้าต้องการแก้แค้นข้า โจวเชียงหลง จงตามข้ามา”

ข้ากุมบาดแผลของตนไว้เดินทางกลับสู่หุบเขาที่ข้าเคยฝึกตน โดยมีเด็กหญิงนางนั้นตามหลัง

แล้วยุทธจักรก็หมุนซ้ำรอบอีกครั้งหนึ่ง

ยุทธจักร - ว่าด้วยเรื่องของความว่างเปล่า (ตอนแรก)

2008-07-05T10:23:00.000-07:00

ขอมอบเรื่องนี้ให้กับ น้องนิก สำหรับนิยายกำลังภายในที่เป็นแรงบันดาลใจให้พี่ รีบ ๆ เขียนตอนใหม่ได้แล้ว

หมายเหตุ: หนึ่ง ขอบคุณพี่พงศ์ สำหรับคำแนะนำเกี่ยวกับชื่อจีน หากชื่อผิดเพี้ยนประการใด นับว่าเป็นความผิดของคนเขียนอย่างเดียว เพราะดันอ่านตัวพินอินที่พี่เขาให้มาไม่รู้เรื่อง --"
สอง ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมถึงมีตอนจบตามมาทันที เพราะสงสารคนอ่านที่ไม่ชอบ to be continued
สาม บทประพันธ์ในช่วงท้ายของตอนแรก เป็นของจางจื๊อ จากหนังสือ "อิฐ" ของนิ้วกลม แนะนำให้ไปอ่าน สำหรับคนที่อยากโดนชกสมองจนไอเดียกระฉูด

“นายท่านครับนายท่าน เชิญนั่งด้านนี้ครับ”

ข้าตอบรับเสียงเรียกด้วยการเดินไปที่โต๊ะที่เสี้ยวเอ้อนำทางข้าไป เมื่อนั่งลงแล้ว เสี่ยวเอ้อถามข้าว่า

“จะรับอะไรดีท่าน”

“จงเอาเหล้านารีแดงมาให้ข้าสิบไหอย่าชักช้า วันนี้ข้าจะเซ่นบิดาข้าด้วยเหล้าและเลือด”

เสี่ยวเอ้อมองข้าด้วยสายตาประหวั่นพรั่นพรึง ข้าจึงตอบด้วยสายตาเย็นยะเยือก เสี่ยวเอ้อรีบตะลีตะลานวิ่งไปขนเหล้านารีแดงด้านหลังร้าน ข้าสอดสายตาไปมาเพื่อหาศัตรูของข้า ในที่สุดข้าก็เห็นมัน เวลาสิบปีที่ผ่านมาคงทำให้มันเสพสุขในลาภยศ สรรเสริญจากความโฉดชั่วที่มันทำต่อพ่อข้าอย่างเต็มที่ เสียงหัวเราะร่าเริงของมัน พร้อมกับครอบครัวและคนในพรรคที่กำลังกินโต๊ะกันอย่างสำราญทำให้เลือดของข้าเดือดพล่าน วันนี้จะเป็นวันตายของมัน

เหล้านารีแดงสิบไหถูกนำมาวางบนโต๊ะของข้าแล้ว ผู้คนในร้านต่างเบนสายตามายังข้าด้วยความฉงน สรรพเสียงจอแจในโรงเตี๊ยมเงียบลงในบัดดล ข้ายกเหล้าไหแรกขึ้นกรอกใส่ปากจนหกรดเปียกเนื้อตัวและบริเวณโดยรอบ รสร้อนราวกับจะทะลวงทุกสิ่งซึมซาบเข้าไปในทุกอณูของร่างข้า ไหแล้วไหเล่า สติของข้าแทนที่จะพร่าเลือนกลับแจ่มชัด ข้ารู้ว่าข้าต้องการอะไร ข้าต้องการปลิดชีวิตอ้ายเดนมนุษย์นั่น

“ด…ดูนั่นสิ” เสี่ยวเอ้อร้องขึ้น

เหล้าในร่างแดงก่ำของข้ากลายเป็นไอออกมาตามผิวหนัง เหล้าที่หกเลอะโดยรอบก็ระเหยหายไปหมด พวกสุนัขรับใช้ที่พอมีฝีมือเริ่มสัมผัสได้ถึงกระแสพลังของข้าก็ชักอาวุธขึ้น ศัตรูของข้าลุกขึ้นจากที่นั่งและพาลูกเมียหลบไว้เบื้องหลัง เมื่อเหล้าไหที่เก้าหมดลง ข้าก็โยนเหล้าไหที่สิบขึ้นสู่เบื้องบน

“ ลี่เซิ่นห่าว วันนี้ข้า โจวเชียงหลง มาเอาชีวิตเจ้าเซ่นวิญญาณพ่อข้า”

ไม่ทันที่ไหเหล้าจะคืนจากจุดสูงสุด ข้าก็ซัดปราณจากฝ่ามือกระแทกไหเหล้าแตกเป็นเสี่ยงคว้างอยู่กลางอากาศ เหล้าที่สาดลงมามิทันตกถึงพื้นก็ระเหยไปสิ้น ข้าสะบัดฝ่ามือปลดปล่อยพลังปราณ ขับเอาเศษไหเหล้าพุ่งเข้าหาเหล่าลิ้วล่อบาดเจ็บลมตายล้มลงมาก เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องของอ้ายสารเลวพุ่งเข้ามาหมายรุมจ้วงแทงข้าด้วยกระบี่ ข้าจึงพลิกตัวกระโดดหลบฉากออกไปนอกร้าน พวกมันตามติดข้าออกมาจนถึงลานโล่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ข้าหยุดอยู่ตรงใต้ต้นไม้แล้วหันไปเผชิญหน้ากับพวกมัน อ้ายสารเลวลี่เซิ่นห่าว เดินมาถึงลานแล้วกล่าวว่า

“โจวเชียงหลง ที่ข้าต้องฆ่าพ่อเจ้าเพื่อดำรงไว้ซึ่งความสงบสุขของยุทธจักร ข้าไม่มีทางเลือก หากเจ้าให้สัญญาว่าจะไม่มาข้องแวะกับสำนักและตระกูลของข้า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

“หึ อ้ายโจรสาธารณ์ หมดเวลาเห่าของเจ้าแล้ว เตรียมคอไว้รอให้ข้าตัดเสียเถิด” ข้าบอก

“สามหาว ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง” ศิษย์น้องของลี่เซิ่นห่าว ร้องแล้วพุ่งเข้ามาพร้อมกับเหล่ามือกระบี่ ข้าวางมือบนต้นไม้ใหญ่แล้วซัดปราณออกไป ใบไม้ทุกใบจากเปราะบางกลับกลายเป็นแข็งแกร่ง ปลิดลงจากขั้วก้านพุ่งใส่ศัตรู มือกระบี่ทั้งหลายต่างใช้วิทยายุทธปัดป้องใบไม้เป็นพัลวัน

นี่เป็นเพียงตัวล่อเท่านั้น นักบู๊อ่อนหัดเหล่านั้นยังไม่รู้จักเคล็ดวิชาของข้า พลังจากความว่างเปล่า

***

“ท่านเหลียงฟ่ง” ข้าร้องตะโกนจนเสียงแหบแห้งแต่ไม่มีใครตอบรับ ข้าในวัยเจ็ดปีหลงอยู่ในหุบเขาประหลาดมาสามวันแล้ว “ได้โปรดออกมาพบข้าเถิด ท่านพ่อของข้าสั่งไว้ว่า หากท่านพ่อเป็นอะไรไป ให้ข้ามาท่านเหลียงฟ่ง บัดนี้ท่านพ่อถูกโจรชั่ว ลี่เซิ่นห่าว ฆ่าตายแล้ว ได้โปรดออกมาพบข้าด้วยเถิด ข้าต้องการแก้แค้นให้ท่านพ่อ ข้าต้องการแก้แค้นให้ท่านพ่อ…” ข้าตะโกนเรียกท่านเหลียงฟ่งจนกระทั่งหมดแรงสลบไป

เมื่อข้าตื่นขึ้นมา ข้าก็ได้พบกับชายชราคนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งในตัว แม้ว่าร่างกายของท่านจะเหี่ยวย่นราวกับผ่านเวลามาชั่วกัลป์ แต่ดวงตาของท่านกลับใสราวกับแก้วที่เพิ่งตกผลึก และทั้ง ๆ ที่ท่านมีไม้เท้าข้างตัว แต่ไม้เท้ารวมทั้งเท้าของท่านแทบไม่แตะพื้นด้วยซ้ำ ท่านเหลียงฟ่งเรียกข้าออกไปนอกห้องพัก

“ท่านเหลียงฟ่ง ข้าต้องการแก้แค้นให้ท่านพ่อ” ข้าบอกท่านเหลียงฟ่ง

ราวกับท่านไม่ได้ยินเสียงของข้า ท่านเหลียงฟ่งเพียงผายมือออกไปทิวทัศน์เบื้องหน้าแล้วถามว่า

“ลูกเอ๋ย เจ้าเห็นอะไรบ้าง”

“ข้าต้องการแก้แค้นให้ท่านพ่อ ท่านเหลียงฟ่งโปรดสั่งสอนวิชาให้ข้าไปแก้แค้นด้วย”

“ลูกเอ๋ย เจ้าเห็นอะไรบ้าง” ท่านเหลียงฟ่งทวนคำโดยระดับเสียงเดิม

ข้าจำต้องมองทิวทัศน์เบื้องหน้าอย่างเสียไม่ได้

“ข้าเห็นเพียงสายน้ำตกไหลมาสู่เบื้องล่าง” ข้าบอกท่านเหลียงฟ่ง

“ไยเจ้าไม่เห็นเบื้องล่างลอยขึ้นกระทบสายน้ำเล่า” ท่านเหลียงฟ่งเอ่ยขึ้น แล้วถามต่อว่า “ลูกเอ๋ย เจ้าเห็นอะไรในน้ำบ้าง”

ข้าก้มลงไปมองพบว่าน้ำนั้นใสเห็นถึงก้นบึ้ง ไม่พบว่ามีสิ่งใดอยู่ในน้ำเลย

“ข้าไม่พบสิ่งใด ท่านเหลียงฟ่ง”

“ไยเจ้าไม่เห็น ‘ความไม่มีสิ่งใด’ อยู่ในน้ำเล่า” ท่านเหลียงฟ่งเอ่ยขึ้น

ข้ามองท่านเหลียงฟ่งด้วยความมึนงง ท่านเหลียงฟ่งจึงกล่าวว่า

“มีกับไม่มี เกิดขึ้นด้วยการรับรู้

ยากกับง่าย เกิดขึ้นด้วยความรู้สึก

ยาวกับสั้น เกิดขึ้นด้วยการเปรียบเทียบ

สูงกับต่ำ เกิดขึ้นด้วยการเทียบเคียง

เสียงดนตรีกับเสียงสามัญ เกิดขึ้นด้วยการรับฟัง

หน้ากับหลัง เกิดขึ้นด้วยการนึกคิด

หรือแท้จริงแล้ว ดี-เลว, ตะวันออก-ตะวันตก หามีอยู่ไม่?”

กุหลาบ - ว่าด้วยชายที่ไม่เคยได้กุหลาบจากใคร

2008-04-17T15:16:00.000-07:00

หมายเหตุ: ขอมอบเรื่องนี้เพื่อขอบคุณดอกไม้ทุกดอก และขอโทษดอกไม้ที่เราเคยบอกว่ามันไร้ค่าด้วย อ้อ ขอโทษคนที่รออ่านด้วย ค้างเรื่องนี้มาตั้งแต่วาเลนไทน์แล้ว

ผมคือชายที่ไม่เคยได้รับดอกกุหลาบจากใครเลย

คุณคิดว่าเหตุผลคืออะไรล่ะ

เพราะว่าผมเป็นคนที่เข้าใจดอกกุหลาบมากกว่าใคร ผมเป็นขายดอกกุหลาบนั่นเอง

ผมไม่รู้ว่าผมจับพลัดจับผลูมาเป็นคนขายดอกกุหลาบได้อย่างไร เหตุคงเริ่มมาจากการตกงานเป็นลูกมือในครัวของร้านอาหารแห่งหนึ่ง ด้วยความรู้ที่มีเพียงน้อยนิด สมัครงานทีี่ไหนก็ไม่มีใครรับ จนกระทั่งผมได้งานเป็นคนส่งดอกไม้ให้กับร้านจัดดอกไม้แห่งหนึ่ง เมื่อมีเงินมากเข้า บวกกับความเบื่อหน่ายที่ต้องขับรถไปโน่นมานี่ทุกวัน ผมจึงตกลงใจมาเปิดร้านขายดอกไม้เล็ก ๆ ดูบ้าง เริ่มต้นก็จากการเช่าแผงขายหน้าตลาดนี่แหละ ตอนแรกร้านของผมนั้นทำท่าจะไปไม่รอด เพราะผมไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับดอกไม้ นอกจากการนำมันขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้วเอาไปส่งให้ชาวบ้้านเขา จนกระทั่งผู้จัดการร้านจัดดอกไม้ได้แวะเวียนมาให้คำแนะนำเกี่ยวกับการดูแลดอกไม้ และการจัดตกแต่งให้ร้านดูน่าชม ในไม่ช้า ร้านขายดอกไม้ของผมก็เริ่มตั้งตัวติด ถึงแม้ผมจะไม่ได้กำไรมากนัก แต่อย่่างน้อยผมก็เป็นนายของตัวเอง ด้วยความช่วยเหลือของดอกไม้เหล่านี้นั่นเอง

อาชีพขายดอกไม้จะว่าไปก็เป็นอาชีพที่ดูมีความสุขดี แต่ละวันก็จะได้สัมผัสสีสันและกลิ่นหอมจากดอกไม้ที่สวยงาม มีคนมากหน้าหลายตาเข้ามาแวะเวียนในร้าน แต่ละคนก็ยิ้มแย้มแจ่มใส มีความสุขที่ได้ซื้อดอกไม้ให้กัน เงินทองที่ได้ก็เรียกว่าพออยู่พอกิน เป็นงานที่ไม่หนักไม่เบาจนเกินไป ลำบากก็แต่ตอนต้องตื่นเช้าไปรับดอกไม้จากสวนแล้วมาคัดตัดแต่งนี่ล่ะ

ถ้าถามว่าดอกไม้อะไรเป็นที่นิยมมากที่สุด ก็ต้องเป็นดอกกุหลาบ เพราะเป็นสัญลักษณ์ของความรัก โดยเฉพาะเทศกาลวาเลนไทน์ คนนี่ถามหากันใหญ่ บางคนมาซื้อดอกกุหลาบก็ถามผมว่าควรซื้อสีอะไรดี ซื้อกี่ดอก ควรแต่งหนามออกก่อนไหม ฯลฯ จนผมต้องไปหาหนังสืออ่านเพิ่มเติม ไอ้เรื่องภาษาดอกไม้นี่ล่ะ เห็นคนเขามีความสุขผมก็มีความสุขไปด้วย แค่ดอกกุหลาบดอกหนึ่งก็มีความหมายไม่แพ้คำพูดนับร้อยคำเลยทีเดียว

จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังนั่งตัดแต่งกิ่งดอกกุหลาบช่อหนึ่งอยู่นั้น ก็มีเสียงเสียงหนึ่งเรียกผม

“พี่คะ พี่”

ผมหันมองตามเสียงดังกล่าว ก็ได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอน่ารักขนาดไหน กรรไกรที่ผมใช้ตัดแต่งต้นไม้ร่วงหล่นลงจากมือไปโดนเท้าผมเข้าอย่างจัง

“โอ้ย”

ผมก้มลงเอามือไปกุมเท้าเปล่าของผม (ผมใส่รองเท้าแตะเวลาขายของ) หญิงคนนั้นรุดเข้ามาใกล้ผมแล้วหยิบเอาพลาสเตอร์ยาจากกระเป๋าถือมาให้

“นี่ค่ะ”

ผมนั่งลงแปะพลาสเตอร์ที่เธอส่งมาให้อย่างบรรจง น่ารักแล้วยังใจดีอีก ผมนั่งอมยิ้มอยู่ในใจจนกระทั่งหญิงคนนั้นพูดต่อไป

“พี่คะ แพรขอซื้อกุหลาบหน่อยสิคะ”

“ด… ได้สิครับน้อง”

เธอยืนเลือกดอกไม้ในร้านอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายจึงยื่นให้ผมเพื่อห่อและคิดเงิน

“น้องครับ” ผมเอ่ยถาม “จะซื้อดอกไม้ไปให้ใครหรือครับ”

ความเงียบและสีหน้าประหลาดใจของน้องแพรเป็นคำตอบ ผมจึงเสแก้เก้อไป

“คือ พี่จะได้ช่วยเลือกให้ไงครับ ดอกไม้นี่มันมีภาษาของมันนะ จะได้ให้ดอกไม้ตรงกับความที่น้องอยากบอกคนที่ได้รับ” โห ยังไปได้นะเนี่ย

“อ้อ ค่ะ” น้องแพรตอบ “อืม แพรซื้อไปให้รุ่นพี่คนหนึ่งที่แพรแอบชอบอยู่นะค่ะ”

“อ๋อ” ผมตอบคำในขณะที่ในหัวมันว่างเปล่า แม้ว่าปากของพ่อค้าดอกกุหลาบยังคงเต็มไปด้วยคำพูด “ดอกกุหลาบแดงไม่ดีหรอกน้อง ถ้าเป็นความรักแรกพบ รักเพิ่งผลิบาน ควรจะเป็นดอกกุหลาบสีอ่อนมากกว่า อย่างสีชมพูอ่อนนี้ก็ได้ หรือว่าจะเป็น…”

และแล้วผมก็รู้ว่าข้อเสียอีกข้อของเป็นการเป็นคนขายดอกกุหลาบคืออะไร

นอกจากคุณไม่มีสิทธิ์ได้รับดอกกุหลาบจากใคร คุณอาจยังต้องขายดอกกุหลาบให้คนที่คุณ “รักแรกพบ” อีกด้วย

***

นับจากวันนั้นมา ผมเริ่มหมดสนุกกับการขายดอกไม้ ดอกไม้ทุกดอกดูเหมือนจะยิ้มเยาะล้อเลียนผมด้วยสีและกลิ่นอันพึงใจ คนที่เข้ามาซื้อดอกไม้ในร้านแทนที่จะเป็นลูกค้ากลายเป็นศัตรู ทุกครั้งที่ผมเห็นคนเข้ามาหัวร่อต่อกกระซิกกับเพื่อนพลางปรึกษาว่าจะซื้อดอกไม้อะไรให้คนรัก ผมก็มักอารมณ์เสียไปดื้อ ๆ อะไรกันนักกันหนา ก็แค่ดอกไม้ธรรมดา จะเลือกกันทำไม เดี๋ยวไม่นานมันก็เฉาต้องโยนทิ้งไปแล้ว ยิ่งใครเป็นคู่รักมากันแล้วกอดจูบลูบคลำในร้าน ผมก็จะไล่ตะเพิดไปโดยไม่ลังเล แม้ว่าจะมีดอกไม้เต็มร้าน แต่ร้านดอกไม้ของผมไม่ได้เป็นร้านดอกไม้อีกต่อไป และถึงแม้ความรักจะไม่ได้เป็นจุดกำเนิดชีวิตของร้านดอกไม้ผม แต่ความรักเพียงวูบเดียวก็ทำให้จุดจบของร้านดอกไม้ผมมาถึงในที่สุด

***

วันถัดมาฝนตกหนัก ผมเตรียมเก็บร้านโละดอกไม้งวดสุดท้ายของร้าน ชีวิตของผมมันเฮงซวยจริง ๆ ผมคงทำร้านดอกไม้ต่อไปไม่ได้อีก แม้กระทั่งแค่ส่งดอกไม้ก็ไม่ได้ กลับไปหางานลูกมือพ่อครัวอีกรอบคงไม่ยากเย็นเกินไป ผมคิดพลางเก็บเอาดอกไม้ใส่ถุงขยะ และแล้วแพรก็ยืนตรงหน้าร้านผมเนื้อตัวเปียกปอน

“พี่คะ” แพรเอ่ยขึ้น “ดูท่าดอกไม้สีชมพูของพี่คงจะไม่ช่วยอะไรแล้วล่ะค่ะ” เธอยิ้มแห้ง ๆ “มีดอกไม้อะไรที่แพรพอจะซื้อไปปลูกให้หายเศร้าได้ไหมคะ”

แม้แต่ดอกไม้ในถุงขยะที่ผมเพิ่งยัดพวกมันลงไปก็หันกลับมายิ้มให้ผมอีกครั้ง ผมรีบปัดเนื้อตัวมอมแมมของผมแล้วรีบมองไปรอบ ๆ เพื่อหาดอกไม้ให้เธอ แต่ว่าตอนนี้ร้านผมนั้นโล่งเตียนราวกับป่าถูกบุกรุก

“เอ่อ น้อง พี่ขอโทษด้วย พอดีของหมดน่ะ” ผมแอบเอาถุงขยะซ่อนไว้ด้านหลัง “เอาอย่างนี้ดีไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เอาไปส่งให้ แบบส่งให้ถึงบ้าน ลงแปลงปลูก…”

“ใจเย็น ๆ ค่ะ พี่” แพรหัวเราะ “แพรอยากได้แค่ต้นเล็ก ๆ ค่ะ เดี๋ยวแพรมาเองก็ได้ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เวลาเดิม แพรจะมานะคะ”

“ครับน้อง” ผมตอบคำ หัวใจพองโต

ผมอยากขอบคุณดอกไม้ทุกดอกบนโลกใบนี้จริง ๆ เลย!

***

วันรุ่งขึ้น ร้านดอกไม้ผมก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาทันตาเห็น ดอกไม้สีสันสดใสต่างแข่งขันกันอวดความงามท่ามกลางแสงแดดและฟ้าที่เปิดโล่งผิดกับเมื่อวาน แต่คงจะไม่มีดอกไม้ดอกไหนสวยกว่ากุหลาบช่อใหญ่ที่ผมเลือกไว้อย่างดีที่สุดสำหรับสารภาพรัก หลังจากที่ผมมอบต้นบอนไซเป็นของปลอบใจเธอแล้ว จนบ่ายคล้อย ลูกค้าในร้านบางตาลง ผมก็เอากุหลาบช่อนั้นมาวางรอไว้ แล้วถือต้นบอนไซรอด้วยใจจดจ่อ

ตกค่ำ แพรก็มาถึงร้านดอกไม้ของผม รอยยิ้มของเธอนั้นสดใสผิดกับเมื่อวาน เธอคงจะทำใจเรื่องที่ผิดหวังจากรุ่นพี่คนนั้นได้้แล้วสินะ ผมยิ้มตอบ แต่แล้วก็ต้องหุบลงเมื่อมีชายในชุดนักศึกษาอีกคนตามมาด้วย

“พีี่คะ” แพรแนะนำชายคนนั้นแก่ผม “นี่รุ่นพี่แพรค่ะ”

แพรโน้มตัวมาใกล้ผมแล้วกระซิบ “คนที่แพรชอบค่ะ ตอนแรกเขาเข้าใจผิดว่าดอกไม้ที่แพรให้เป็นของคนอื่น เขาเลยไม่ชอบ แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าแพรเป็นคนให้เขา เขาบอกว่าชอบดอกไม้ที่แพรให้มาก ต้องขอบคุณพี่มากเลยนะคะ”

กระถางบอนไซร่วงลงจากมือตกลงบนเท้าของผมซ้ำรอยเดิม แต่คราวนี้ผมเจ็บมากกว่าหลายเท่า

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” แพรถามพลางควานหาพลาสเตอร์ในกระเป๋าถือ

“ม.. ไม่เป็นไรน้อง” ผมตอบ “แต่ต้นไม้ที่ปลูกให้หายเศร้าคงไม่จำเป็นแล้วใช่ไหม”

“ขอโทษนะคะ ไว้ครั้งหน้าค่อยมาอุดหนุนใหม่” แพรบอก “แล้วเจอกันใหม่ค่ะ”

แพรกับรุ่นพี่เดินจากไปแล้ว ผมโกยเอาเศษกระถางและบอนไซไปโยนทิ้งข้างทาง รวมทั้งดอกกุหลาบช่อใหญ่ที่ผมเตรียมไว้ให้เธอด้วย

***

ผมคือชายที่ไม่เคยได้รับดอกกุหลาบเลย

และถึงแม้ตอนนี้ผมจะไม่ได้ขายดอกกุหลาบแล้ว ผมก็ยังไม่เคยได้รับดอกกุหลาบเลย

แต่อย่างน้อย ผมก็มีดอกไม้ดอกหนึ่งที่เบื้องบนอาจจะอยากให้ผมก็เป็นได้

ผมเก็บมันมาจากตรงที่ผมได้โยนกุหลาบเหล่านั้นทิ้งไปประมาณสองอาทิตย์ถัดมา มันอาจจะเป็นดอกหญ้าอะไรสักอย่างที่ดูจืดเสียเหลือเกิน มันดูเงียบขรึม เจนโลก และไม่โดดเด่นอะไรเลย

แต่ผมว่ามันก็มีความงามและความหมาย เหมือนดอกไม้ทุกดอกที่ผมเคยเจอมาเหมือนกัน

เงิน = ความสุข? 2 - ว่าด้วยการพัฒนาทางเศรษฐกิจกับความสุข (จบ)

2008-03-22T21:10:00.000-07:00

การเติบโตทางเศรษฐกิจพัฒนากำลังใจมนุษย์หรือไม่?
เราได้พิจารณาความฝันของชาวอเมริกันในการได้มาซึ่งความร่ำรวยและความอยู่ดีมีสุข โดยเปรียบเทียบประเทศที่ร่ำรวยและยากจน รวมถึงคนรวยและคนจนไปแล้ว ยังเหลือคำถามสุดท้ายคือว่า เมื่อคิดเทียบเวลาที่ผ่านมา ความสุขนั้นเพิ่มขึ้นตามความร่ำรวยหรือไม่?

คำตอบคือไม่ คนที่ถูกรางวัลสลากกินแบ่งนั้นมีความสุขจากการถูกรางวัลแต่เป็นเพียงความสุขเพียงชั่วคราว (8) เมื่อมองกลับไป พวกเขารู้สึกยินดีที่ถูกรางวัล และความเคลิบเคลิ้มเป็นสุขก็ยังไม่ได้หมดลง แต่จริงที่แล้ว มันอาจส่งผลให้กิจกรรมที่ทำให้เรามีความสุขก่อนหน้านั้น ดูจะให้ความสุขน้อยลง เมื่อเทียบกับการถูกรางวัลเป็นล้านเหรียญแล้ว ความสุขธรรมดา ๆ นั้นกลายเป็นความจืดชืดไป

แม้ว่าจะน่าตระหนกน้อยกว่าการถูกรางวัล แต่การขึ้นเงินเดือนแบบก้าวกระโดดนั้นก็ยังเพิ่มกำลังใจของเรา ได้เพียงชั่วหนึ่งเท่านั้น "แต่ในระยะยาว" Inglehart หมายเหตุไว้ "ไม่ว่าจะเป็นไอศกรีมสักโคนหรือรถใหม่หรือแม้กระทั่งการเป็นคนรวยและมีชื่อเสียง ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกดีเช่นเดียวกับที่เราเคยรู้สึก... ความสุขไมใช่ผลจากความร่ำรวย แต่เป็นแค่ผลชั่วคราวจากการที่เรารวยขึ้นเมื่อไม่นานก่อนหน้านั้น"(9) การวิจัยของ Ed Diener ยืนยันว่าคนที่มีรายได้เพิ่มขึ้นในช่วงนานเกินกว่าสิบปีไม่ได้มีความสุขกว่าคนที่รายได้ไม่ได้เพิ่มขึ้น ดังนั้นความมั่งมีจึงดูเหมือนกับการมีสุขภาพแข็งแรง คือ ถึงแม้ว่าหากเราไม่มีมันเลย ก็จะทำให้เกิดทุกข์ แต่การที่มีมันไว้ไม่ได้การันตีว่าเราจะมีความสุขเสมอไป
ความสุขนั้นไม่ใช่ เรื่องของการได้มาซึ่งสิ่งที่เราต้องการ เสมอไป แต่เป็น เรื่องของความต้องการในสิ่งที่เรามีอยู่แล้ว มากกว่า
นั่นคือความเจ็บปวดของการทำให้ชีวิตง่ายขึ้นซึ่งเป็นความเจ็บปวดเพียงระยะสั้นเท่านั้น

พูดถึงเรื่องดังกล่าว ความเจ็บปวดเนื่องจากการทำให้ชีวิตให้ง่ายขึ้นอาจเป็นเพียงความทุกข์ในระยะสั้นเท่านั้น Robert Frank นักเศรษฐศาสตร์แห่ง Cornell University มีประสบการณ์ในเรื่องดังกล่าว:

เมื่อครั้งยังเป็นเด็กหนุ่มเพิ่งจบมาจากมหาวิทยาลัย ผมรับตำแหน่งเป็น Peace Corps Volunteer ในเขตชนบทของประเทศเนปาล บ้านที่มีห้องเพียงห้องเดียวของผมไม่มีไฟฟ้า ไม่มีเครื่องทำความร้อน ไม่มีห้องน้ำในตัว และไม่มีประปา อาหารท้องถิ่นนั้นมีเพียงไม่กี่อย่างและดูจะไม่มีเนื้อสัตว์เลย… ถึงอย่างนั้น แม้ว่าสภาพความเป็นอยู่ในเนปาลนั้นน่าจะตกใจในตอนแรก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในประสบการณ์ที่ผมได้รับคือ ความรวดเร็วในการที่สภาพดังกล่าวกลับกลายเป็นความปกติ ภายในไม่กี่สัปดาห์ ผมไม่ได้รับรู้ความยากจนอีกต่อไป จริง ๆ แล้วเงินเดือน 40 ดอลลาร์ต่อเดือนของผมยังมากกว่าเงินที่คนอื่นได้ในหมู่บ้านอีก และนั่นทำให้ผมรู้สึกถึงความสำเร็จที่ผมได้สัมผัสอีกในอีกหลายปีต่อมา(10)

ความสามารถของมนุษย์เราในการปรับตัวนั้น ช่วยอธิบายว่าทำไม ถึงแม้จะมีความอิ่มเอมใจจากชัยชนะและความทุกข์ระทมจากเหตุการณ์ร้ายแรง คนถูกรางวัลและคนที่เป็นอัมพาตมักจะกลับไปสู่ระดับความสุขที่มีอยู่ก่อนแล้ว และนั่นยังอธิบายด้วยว่าทำไมความต้องการทางวัตถุจึงสามารถบอกถึงความไม่รู้จักพอ เช่น ทำไม Imelda Marcos ผู้อาศัยอยู่ในความงดงามท่ามกลางความขาดแคลนในฟิลิปปินส์ จึงสามารถซื้อรองเท้ามากเกินกว่าที่เธอจะสามารถใส่ได้หมด เมื่อผู้เป็นเจ้าของตกอยู่ในอำนาจของการเป็นเจ้าของมากเกินไป คนคนนั้นจะไม่สามารถควบคุมระดับการปรับตัวได้อีกต่อไป

ทุกวันนี้เรามีความสุขมากขึ้นหรือไม่?
เราอาจสงสัยว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความสุขโดยรวมนั้นลอยตัวสูงขึ้นตามกระแสเศรษฐกิจหรือไม่ ทุกวันนี้ เรามีความสุขมากกว่าในช่วง ค.ศ. 1940 ยามที่สองในห้าของครัวเรือนไม่มีฝักบัวหรืออ่างอาบน้ำ ความร้อนส่วนใหญ่ยังได้มาจากเตาเผาไม้หรือถ่านหิน 35 เปอร์เซนต์ของครอบครัวยังไม่มีห้องน้ำ หรือเปล่า?(11) หรือพิจารณาปี ค.ศ. 1957 เมื่อนักเศรษฐศาสตร์ John Galbraith แทบจะบรรยายอเมริกาว่าเป็นสังคมแห่งความมั่งคั่ง รายได้ของชาวอเมริกันในตอนนั้น เมื่อเทียบกับดอลลาร์ในปัจจุบันแล้วยังมีค่าน้อยกว่า 8000 ดอลลาร์ ในขณะที่ปัจจุบันรายได้เฉลี่ยนั้นมากกว่า 16,000 ดอลลาร์ นั่นต้องขอบคุณค่าแรงจริงที่เพิ่มขึ้นในช่วงทศวรรษของ ค.ศ. 1970 และรายได้นอกเหนือจากค่าแรงที่เพิ่มขึ้น รวมทั้งการจ้างงานสตรีที่เพิ่มเป็นเท่าตัว ดังนั้น เมื่อเทียบกับ ค.ศ. 1957 แล้ว เราจึงอยู่ใน "สังคมแห่งความมั่งคั่งแบบเท่าตัว"--ซึ่งเงินสามารถซื้อทุกอย่างได้เป็นสองเท่า ไม่ว่าจะเป็นรถยนต์ต่อคน และยังไม่ต้องพูดถึงเตาไมโครเวฟ โทรทัศน์สีจอใหญ่ คอมพิวเตอร์ประจำบ้าน และเงิน 2 แสนล้านดอลลาร์ต่อปีที่หมดไปกับร้านอาหารและบาร์ ที่มีค่าเป็นสองเท่าครึ่งของที่เราใช้ไปกับร้านอาหารในช่วงปรับตัวภาวะเงินเฟ้อใน ค.ศ. 1960 (12) นับตั้งแต่ ค.ศ. 1960 ถึง ค.ศ. 1990 เปอร์เซนต์ของอุปกรณ์ที่เราใช้เพิ่มขึ้นดังต่อไปนี้

* เครื่องล้างจานเพิ่มขึ้นจาก 7 เป็น 45 เปอร์เซนต์
* เครื่องอบผ้าสูงขึ้นจาก 20 เป็น 69 เปอร์เซนต์
* เครื่องปรับอากาศทะยานขึ้นจาก 15 เป็น 70 เปอร์เซนต์.(13)

เมื่ออ่านโฆษณาทางจดหมายไม่นานนี้ ภรรยาของผม Carol ได้สังเกตว่า "คุณรู้ไหมว่าอะไรกำลังจะเป็นธุรกิจใหญ่ในตอนนี้? คำตอบก็คือสัมภาระสำหรับเก็บสัมภาระของคุณ" ระบบเก็บรักษาสิ่งของขายดีในย่านเพื่อนบ้านของเราที่เป็นบ้านอายุนับร้อยปี ทั้งนี้เป็นเพราะบ้านเหล่านี้ถูกสร้างด้วยความเชื่อที่ว่าการเก็บของเข้าตู้นั้นไม่จำเป็น ในขณะที่เราต้องมีการจัดชั้นเพื่อเก็บสมบัติที่สะสมไว้
ดังนั้น เมื่อเราต้องรักษาวิธีจัดวางดังกล่าว เราต้องสร้างบ้านให้ใหญ่ขึ้น โดยใน ค.ศ. 1966 จำนวนบ้านใหม่ถึง 22 เปอร์เซนต์นั้นมีพื้นที่มากกว่า 2,000 ตารางฟุต และใน ค.ศ. 1994 จำนวนดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็น 47 เปอร์เซนต์.(14) นี่ไม่ใช่ยุคสมัยสำหรับจิตวิญญาณมนุษย์เลย

ดังนั้น ด้วยความเชื่อที่ว่าเงินที่เพิ่มขึ้นทีละนิดเพิ่มความสุขให้เราทีละหน่อย และด้วยการที่เราเห็นว่าฟันเฟืองของความมั่งคั่งได้ดันตัวขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดเกือบสี่ทศวรรษที่ผ่านมานั้น เรามีความสุขมากขึ้นหรือไม่?

คำตอบคือ เราไม่ได้มีความสุขมากขึ้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1957 ตัวเลขจาก the University of Chicago's National Opinion Research Center บอกว่า จำนวนของคนที่ "มีความสุขมาก" ลดลงจาก 35 เป็น 30 เปอร์เซนต์ ถึงจะรวยขึ้นสองเท่า แต่ความสุขลดลงในระดับหนึ่ง อันที่จริงแล้ว ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1956 ถึง ค.ศ. 1988, เปอร์เซนต์ของคนอเมริกาที่บอกว่าตนนั้น "พอใจใช้ได้กับสถานภาพทางการเงินในปัจจุบัน" นั้นลดลงจาก 42 เป็น 30 เปอร์เซนต์.(15)

นอกจากนี้ เรายังจมอยู่ในความทุกข์โดยสิ้นเชิงบ่อยขึ้น ในบรรดาชาวอเมริกันที่เกิดตั้งแต่สงครามโลกที่ 2 นั้น ความเศร้าสลดเพิ่มขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ นั่นคือ สิบเท่า รายงานโดย Martin Seligman นักวิจัยคลินิกแห่ง University of Pennsylvania.(16) คนอายุยี่่สิบห้าปีทุกวันนี้มีแนวโน้มที่จะนึกถึงเวลาในชีวิตที่สิ้นหวังและหมดกำลังใจมากกว่าปู่ย่าตายายวัย 75 ปี แม้ว่าปู่ย่าตายายของพวกเขาต้องทรมานเป็นเวลาหลายปีจากความโกลาหล ตั้งแต่ขาหักไปจนถึงความทุกข์ตรมเนื่องจากความหดหู่ นักวิจัยหลายคนต่างถกเถียงถึงขอบเขตที่แท้จริงของความหดหู่ที่เพิ่มขึ้น แต่ไม่ว่าเราจะนิยามความหดหู่ว่าอย่างไร สิ่งที่พบนั้นยังคงยืนยันว่า วัยรุ่นและผู้ใหญ่สมัยนี้แม้จะเติบโตขึ้นท่ามกลางความมั่งคั่ง แต่กลับมีความสุขโดยรวมน้อยลง และมีโอกาสเสี่ยงกว่ามากที่จะเกิดความหดหู่ ทั้งนี้ยังไม่ได้นับอัตราการฆ่าตัวตายของวัยรุ่นที่เพิ่มขึ้นเป็นสามเท่า และอาการพยาธิวิทยาทางสังคมอื่น ๆ ที่เราได้ศึกษามา ไม่มีวัฒนธรรมใดที่รวมความสุขสบายทางกายเข้ากับความยากเข็ญทางจิตได้ เราไม่เคยรู้สึกว่ามีอิสระ และไม่เคยรู้สึกว่าคุกของเราล้นเกินไป เราไม่เคยซาบซึ้งคำว่าความพอใจ หรือมีแนวโน้มจะเป็นทุกข์เมื่อสูญเสียความสัมพันธ์กับผู้อื่นเลย

และนี่คือยุคสมัยที่ดีที่สุดในแง่ของวัตถุ หรือ "ยุคสมัยของความโอหังและละโมบอย่างใหญ่หลวง” ดังที่ Garrison Keillor สังเกต (17) แต่ไม่ใช่ยุคสมัยที่ดีที่สุดสำหรับจิตวิญญาณมนุษย์ William Bennett ผู้ที่แม้จะไม่วิจารณ์เศรษฐกิจแบบตลาดเสรี แต่ก็เป็นหนึ่งในบรรดาผู้ที่รู้ถึงความไร้ประโยชน์ของเศรษฐศาสตร์ที่ปราศจากศีลธรรม และเงินที่ปราศจากความผิดชอบชั่วดี "แม้เราจะมีการจ้างงานเต็มที่และมีการเติบโตทางเศรษฐกิจที่สูงขึ้น - แม้เราจะมีเมืองอันเต็มไปด้วยทองและแร่มีค่า--แต่หากลูกหลานของเราไม่เคยเรียนรู้ว่าจะก้าวเดินอย่างไร
ไปบนเส้นทางของความดี ความยุติธรรม และความเมตตา เมื่อนั้น ผลงานของชาวอเมริกันทั้งมวล ไม่ว่าจะชุบทองตบแต่งอย่างไร ก็ถือว่าล้มเหลวแล้ว"(18)

ข้อสรุปนั้นน่าตระหนก
แล้วเราจะหลีกเลี่ยงข้อสรุปชวนตกตะลึงที่ว่า การพัฒนาในช่วงสี่ทศวรรษที่ผ่านมาไม่ได้เป็นไปพร้อมกับความอยู่มีดีสุขในเชิงจิตวิทยาที่เพิ่มขึ้น เพียงเล็กน้อยมาก ได้อย่างไร นอกจากนี้ ข้อสรุปดังกล่าวยังเป็นจริงเหมือนกันในประเทศแถบยุโรป และญี่ปุ่น รายงานโดยนักเศรษฐศาสตร์ Richard Easterlin.(19) ตัวอย่างเช่นในประเทศอังกฤษ การเพิ่มขึ้นอย่างเฉียบพลันของเปอร์เซนต์ครัวเรือนทีี่มีรถยนต์ ระบบทำความร้อนส่วนกลาง และโทรศัพท์นั้นไม่ได้สัมพันธ์กับความสุขที่เพิ่มขึ้นเลย ข้อสรุปนั้นน่าตระหนก เพราะมันทำลายฐานความคิดวัตถุนิยมในสังคมของเราโดยสิ้นเชิง การเติบโตทางเศรษฐกิจในประเทศที่มั่งคั่งไม่ได้ก่อให้เกิดแรงส่งเสริมกำลังใจมนุษย์ที่เห็นได้ชัดเลย

David G. Myers เป็นศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยา ณ Hope College, Holland, Mich. บทความนี้ตัดตอนมาโดยได้รับอนุญาตจากผู้เขียน จากหนังสือซึ่งกำลังจะออกวางตลาดชื่อว่า The Consuming Passion บรรณาธิการโดย Rodney Clapp (InterVarsity Press 1997). ศาสตราจารย์ Myers ยังเป็นผู้เขียนเรื่อง The Pursuit of Happiness: Who is Happy, and Why (Avon 1993).

เงิน = ความสุข? 1 - ว่าด้วยการพัฒนาทางเศรษฐกิจกับความสุข

2008-03-09T16:03:00.000-07:00

หมายเหตุ: บทความนี้แปลจาก Does Economic Growth Improve Human Morale? เขียนโดย David G. Myers, Ph.D. จาก http://www.newdream.org/newsletter/growth.php หมายเลขในวงเล็บเป็นเลขเชิงอรรถตามต้นฉบับเดิม แต่ตัวเชิงอรรถเองนั้นผู้แปลไม่ได้นำมาลงไว้ ถ้าสนใจให้ดูเชิงอรรถของต้นฉบับ

การเติบโตทางเศรษฐกิจพัฒนากำลังใจมนุษย์หรือไม่?
โดย David G. Myers, Ph.D.

กลางทศวรรษในช่วงปี ค.ศ. 1980 ผมและครอบครัวได้ใช้ปีแห่งการพักผ่อนในเมืองประวัติศาสตร์แห่งเซนต์ แอนดรูวส์ ประเทศสกอตแลนด์ หากเทียบกับชีวิตที่นี่กับในอเมริกาแล้ว พวกเราประทับใจในการตัดขาดกันระหว่างความร่ำรวยของประเทศกับความอยู่ดีมีสุข สำหรับชาวอเมริกันส่วนใหญ่แล้ว ชีวิตของชาวสกอตคงดูเหมือนพวกชาวสปาร์ตา รายได้ของชาวสกอตประมาณเท่ากับครึ่งหนึ่งของคนอเมริกัน ในบรรดาครัวเรือนในราชอาณาจักรแห่ง Fife รอบเซนต์ แอนดรูวส์นั้น มีครอบครัวที่ไม่มีรถถึง 44% และเราไม่เคยพบครอบครัวไหนที่มีรถสองคัน ระบบความร้อนส่วนกลางซึ่งไม่ไกลจากทางใต้ของไอซ์แลนด์นั้นยังถือว่าหรูหราในเวลานั้น

ในบรรดาบทสนทนานับร้อยในช่วงหนึ่งปีที่นั่นรวมทั้งช่วงที่อาศัยในฤดูร้อนอีกสามครั้ง พวกเราสังเกตซ้ำแล้วซ้ำแล้วว่า ถึงแม้จะใช้ชีวิตที่เรียบง่ายกว่า ชาวสกอตก็ไม่ได้ดูมีความสุขน้อยกว่าชาวอเมริกันเลย เราได้ยินเสียงบ่นเกี่ยวกับ Margaret Thatcher
แต่ไม่เคยยินได้ใครบ่นเกี่ยวกับเรื่องเงินเดือนน้อยหรือเรื่องสนองสิ่งที่ต้องการไม่ได้ แม้เงินจะน้อย แต่ความพอใจในการใช้ชีวิต ความอบอุ่นทางจิตวิญญาณ และความสุขในการอยู่ร่วมกับคนอื่นไม่ได้น้อยลง

คนอเมริกันที่ร่ำรวยมีความสุขกว่าหรือ?
ในประเทศใดก็ตาม เช่นประเทศของเรานั้น คนที่ร่ำรวยมีความสุขกว่าหรือ? ในประเทศที่ยากจน เช่น บังกลาเทศหรืออินเดีย ความมั่งคั่งนำไปสู่ความอยู่ดีมีสุขค่อนข้างมาก ไม่ว่าจะในเชิงจิตวิทยาและเชิงวัตถุ การอยู่ในวรรณะสูงย่อมดีกว่าวรรณะต่ำ.(1) มนุษย์เราย่อมต้องการอาหาร ที่อยู่อาศัย ความอบอุ่นและการติดต่อทางสังคม

แต่ในประเทศที่ร่ำรวยที่เกือบทุกคนสามารถสนองความจำเป็นพื้นฐานของชีวิตนั้น ความร่ำรวยที่เพิ่มขึ้นมีผลน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ ในสหรัฐอเมริกา แคนาดา และประเทศในทวีปยุโรป ความสัมพันธ์กันระหว่างรายได้กับความสุขนัั้น Ronald Inglehart นักวิจัยของ University of Michigan ได้บันทึกถึงการศึกษาใน 16 ประเทศช่วงทศวรรษของ ค.ศ. 1980 ไว้ว่า "น้อยอย่างน่าประหลาดใจ (จนถือว่าตัดทิ้งได้)"(2) ความสุขนั้นต่ำลงในบรรดาคนที่จนมาก แต่เมื่อถึงจุดที่เพียงพอ เงินที่มากขึ้นกลับให้ผลตอบแทนที่ลดลง พายชิ้นที่สองหรือเงิน 50,000 เหรียญก้อนที่สองไม่ได้มีรสชาติดีเหมือนส่วนแรกเลย ตราบใดที่ความสุขยังเป็นเรื่องใหญ่ การขับรถ BMW หรือการเดินกับนั่งรถเมล์อย่างชาวสกอตจำนวนมากแทบไม่มีอะไรต่างกัน

แม้กระทั่งบรรดาเศรษฐีทั้งหลาย คือ ชาวอเมริกันที่รวยที่สุด 100 คนจากนิตยสาร the Forbes ซึ่งสำรวจโดย Ed Diener นักจิตวิทยาของ University of Illinois นั้น มีความสุขมากกว่าค่าเฉลีี่ยเพียงเล็กน้อย.(3) ด้วยสินทรัพย์ทั้งสิ้นกว่าร้อยล้านเหรียญสหรัฐฯ ที่พอจะซื้อสิ่งใดก็ได้จนเศรษฐีเหล่านั้นแทบไม่จำเป็นต้องสนใจอะไร 4 ใน 5 ของคน 49 คนกลับแสดงความเห็นด้วยในแบบสำรวจว่า “เงินสามารถเพิ่ม หรือ ลดความสุขได้ ขึ้นอยู่กับว่าจะใช้เงินนั้นอย่างไร” และเศรษฐีบางคนไม่มีความสุขอย่างชัดเจน ชายที่มีเงินมากอย่างไม่น่าเชื่อคนหนึ่งกล่าวว่าเขาไม่สามารถจำได้ว่าการมีความสุขเป็นอย่างไร และหญิงคนหนึ่งกล่าวว่าเงินไม่สามารถคลายความทุกข์ที่เกิดขึ้นจากปัญหาเกี่ยวกับลูก ๆ ของเธอได้ ตัวอย่างของเศรษฐีที่น่าเวทนานั้นหาไม่ยากเลย เช่น: Howard Hughes, Christina Onassis, J.Paul Getty.

การปรับตัวเข้ากับชื่อเสียง โชคลาภ และความเจ็บปวด
หลายสถานการณ์ในอีกปลายของชีวิตคือเหยื่อของโศกนาฏกรรมเกี่ยวกับความพิการ ถึงแม้จะมีข้อยกเว้นเช่นกรณีกระทำทารุณเด็กอย่างร้ายแรงหรือกรณีข่มขืน คนส่วนใหญ่ที่ทรมานจากเหตุการณ์ในแง่ลบของชีวิตมักไม่แสดงความเสียหายทางอารมณ์ในระยะยาว คนที่ตาบอดหรือเป็นอัมพาต เช่นหลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ล้วนทรมานจากความผิดหวังเนื่องจากข้อด้อยของตนนับแต่นั้นมา
ทุกวัน พวกเขาต้องรับมือกับความท้าทายเนื่องจากความพิการ ถึงกระนั้น คนส่วนใหญ่กลับฟื้นคืนมามีความสุขในวันต่อวันอย่างน่าประหลาดในระดับเกือบปกติในที่สุด ดังนั้นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ต้องเผชิญกับความพิการมีแนวโน้ม ที่จะรายงานว่าตนมีความสุขเช่นเดียวกับนักศึกษาปกติ และเพื่อนของนักศึกษาที่พิการต่างเห็นด้วยกับการประเมินตนเองของพวกเขา.(4) "การคร่ำครวญอาจเยี่ยมเยือนในราตรี" ผู้แต่งเพลงสวดคนหนึ่งสังเกต "แต่ความสุขมาแทนที่เมื่อยามเช้า"(5)

การค้นพบเหล่านี้เป็นต้นเหตุของผลลัพธ์อันน่าประหลาดใจจากการเข้าถึงความสุขแบบใหม่
ในเชิงวิทยาศาสตร์ ดังที่นักวิจัยชาวนิวซีแลนด์ Richard Kammann กล่าวไว้ว่า "สถานการณ์ชีวิตที่ไม่ขึ้นอยู่กับตัวเราเองนั้น มีบทบาทในทฤษฎีความสุขน้อยมากจนตัดทิ้งได้."(6) สังคมที่ทุกคนอาศัยอยู่ในบ้านขนาด 4,000 ตารางฟุตไม่ได้ดูมีความสุขไปกว่าสังคมที่ทุกคนอาศัยอยู่ในบ้านขนาด 2,000 ตารางฟุตเลย.(7) เหตุการณ์ดี ๆ เช่น เงินเดือนขึ้น ชนะในเกมครั้งใหญ่ ได้เกรดเอในการสอบครั้งสำคัญ ทำให้เรามีความสุขจนกระทั่งเราเริ่มปรับตัว และเหตุการณ์แย่ ๆ เช่น การโต้เถียงกับคู่ครอง การทำงานผิดพลาด การไม่ยอมรับทางสังคม ทำให้เราเศร้าใจ แต่แทบไม่เกินกว่าสองสามวัน

เมื่อรู้สึกถึงอิทธิพลในระยะสั้นของเหตุการณ์ต่าง ๆ ผู้คนจะใช้เหตุการณ์เหล่านั้นมาอธิบายความสุขของตน โดยไม่ได้กล่าวถึงอิทธิพลที่ยากจะอธิบายแต่ยิ่งใหญ่กว่าซึ่งมีผลกระทบต่อความอยู่ดีมีสุขในระยะยาว เมื่อรู้ว่าการที่เงินไหลทะลักเข้ามาทำให้รู้สึกดี พวกเขาอาจยอมรับคนในฮอลลีวูดอย่าง Robin Leach เป็นตัวแทนของคนที่มีความสุข คือ คนที่รวยและมีชื่อเสียง แต่ในความเป็นจริง มนุษย์เรามีความสามารถอย่างล้นเหลือในการปรับตัวเข้ากับชื่อเสียง โชคชะตา และความเจ็บปวด

พวกเราปรับตัวโดยการปรับเปลี่ยน "ระดับการปรับตัว" คือ จุดกลางที่เสียงฟังดูไม่ดังหรือเบา แสงดูไม่จ้าหรือสลัว และประสบการณ์ดูไม่น่ายินดีและน่าหดหู่ สำหรับที่นี่ในมิชิแกนในวันหนึ่งของฤดูหนาว อุณหภูมิ 60 องศาฟาเรนไฮต์อาจทำให้รู้สึกอุ่น แต่ไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อเราได้ปรับตัวเข้ากับความร้อนในฤดูร้อนแล้ว ดังนั้นการปรับตัวเกิดขึ้นกับสิ่งต่าง ๆ รอบตัว คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องแรกของเราที่มีข้อมูลที่ถ่ายมาจากเทปคาสเซตอาจดูน่าทึ่ง จนกระทั่งเราได้เครื่อง hard-drive ที่เร็วกว่าซึ่งทำให้ตัวมันเองกลายเป็นสิ่งไร้ค่าเมื่อเราได้เครื่องที่เร็วกว่าและมีประสิทธิภาพมากกว่า ดังนั้นจึงกลายเป็นว่า สิ่งฟุ่มเฟือยเมื่อวานนี้ คือของจำเป็นของวันนี้ และจะกลายเป็นโบราณวัตถุในวันรุ่งขึ้น

อ่านตอนจบได้ในครั้งต่อไป

คืนอันเป็นนิรันดร์ - ว่าด้วยยามไร้ตะวัน

2008-02-21T11:39:00.000-08:00

คืนอันเป็นนิรันดร์ - ภาสกร

เหมือนว่าเราจะมอง ไม่เห็นหนทางใด
ตกอยู่ในความมืดบอด ตกอยู่ในห้วงใจที่อ่อนไหว
เหมือนจะเป็นกลางคืนอันยาวนาน เมื่อฟ้าไม่มีแสงใด
มองไปรอบกาย หัวใจก็พลันหวาดกลัว

ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที
จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม
แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันที่ฉายในวันต่อไป
แต่ไม่รู้ต้องรอเมื่อไหร่ หรือใจเราคงจะอยู่กับคืนอันเป็นนิรันดร์

ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที
จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม
แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันที่ฉายในวันต่อไป
เมื่อเรามีเช้าวันใหม่ หวังใจว่าจะมีหนทาง
เมื่อทุกข์ในวันเมืื่อวาน คืนกลับมาหาใจอันอ่อนแอ
เหตุที่ใจแพ้ เพราะเราต่างหากที่แพ้ใจ
ความทุกข์จึงเป็นกลางคืนอันยาวนาน แต่แล้วมันจะผ่านไป
ตราบใดเวลายังหมุนผ่าน ความทุกข์จะผ่านเพราะไม่มีคืนใดเป็นนิรันดร์
วันคืนต้องผ่านนั่นคือเวลาอันเป็นนิรันดร์

เมื่อเหรียญบาทหายไป - ว่าด้วยเรื่องของน้ำผึ้งหยดเดียว

2008-01-28T14:54:00.000-08:00

หมายเหตุ: เพื่อให้อ่านเรื่องนี้สนุกขึ้น ถ้ามีกระดาษทดไว้จดความสัมพันธ์ของตัวละครเป็นแผนภาพก็ดี เพราะว่าเรื่องนี้ใช้ตัวละครเปลืองมาก อ้อ ระวังอย่าทำเหรียญบาทหล่นหายด้วย

does the flap of a butterfly's wings in Brazil set off a tornado in Texas? – Edward Lorenz
การกระพือครั้งหนึ่งของปีกผีเสื้อในบราซิลก่อให้เกิดทอร์นาโดในเทกซัสหรือไม่? - เอ็ดเวิร์ด ลอเรนซ์

does the wind left after the tornado in Texas turn to harm the butterfly in Brazil? – Umnouy Ponsukcharoen
แล้วลมที่หลงเหลือจากทอร์นาโดในเทกซัสกลับมาทำร้ายผีเสื้อตัวนั้นในบราซิลหรือไม่? - อำนวย พลสุขเจริญ

7.50 น. นายสมศักดิ์ทำเหรียญบาทหนึ่งเหรียญตกโดยไม่รู้ตัวเมื่อเขากำลังเดินนับธนบัตรใน
กระเป๋าสตางค์บนสะพานลอยแห่งหนึ่งในระหว่างการเดินทางไปทำงาน

8.10 น. หลังจากทานข้าวมันไก่เสร็จ นายสมศักดิ์จ่ายเงินให้กับอาโกเจ้าของร้าน ปรากฏว่านายสมศักดิ์มีเพียงธนบัตรห้าร้อยบาทสองใบ กับธนบัตรยี่สิบบาทหนึ่งใบ อาโกไม่ยอมให้นายสมศักดิ์ไปเนื่องจากนายสมศักดิ์ไม่มีเหรียญหนึ่งบาทจ่ายสำหรับค่่าน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว นายสมศักดิ์จึงประกันตัวด้วยเงินห้าร้อยบาทเพื่อไปซื้อน้ำเปล่าใช้คืนที่ร้านโชห่วยไม่ไกล แล้วกล่าวกับอาโกว่า “เอาน้ำของลุงคืนไป แล้วก็หัดมีน้ำอย่างอื่นบ้าง น้ำใจน่ะ น้ำใจ”

8.13 น. อาโกเจ้าของร้านข้าวมันไก่รู้สึกโกรธแค้นที่นายสมศักดิ์ทำการประชดประชัน จึงเอาน้ำเปล่าที่นายสมศักดิ์ซื้อมาไปสาดทิ้งหน้าร้าน ปรากฏว่า นรีรัตน์ นักศึกษาหญิงใส่ชุดรัดรูปเดินผ่านถูกน้ำจนเปียกปอน นรีรัตน์ยืนมีปากเสียงกับอาโกประมาณสิบนาทีจึงเลิกราโดยที่อาโกต้องเสียเงินค่าทำขวัญทั้งสิ้น 200 บาท

8.15 น. นายชูชัยเป็นคนขับรถสองแถวรับส่งผู้โดยสารย่านดังกล่าว เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่อาโกสาดน้ำใส่นรีรัตน์จนเปียกปอนเสื้อเปียกแนบตัวเห็นเรือนร่าง นายชูชัยจึงไม่ได้มองทางด้านหน้าจนกระทั่งชนเข้ากับท้ายรถเก๋งคันหนึ่ง นายนิติพนธ์ซึ่งกำลังขับรถไปส่งลูกชายเข้าโรงเรียนจึงต้องลงมาคุยและเรียกพนักงานประกันมาเคลียร์

9.00 น. นรีรัตน์กลับบ้านไปเปลี่ยนชุดนักศึกษาอีกครั้งหนึ่งและเลือกเปลี่ยนเส้นทางเดินไปมหาวิทยาลัย โดยเลือกเส้นทางที่ไม่เคยไปมาก่อน บนรถประจำทาง นรีรัตน์เห็นนายกวินทร์ แฟนหนุ่มที่อาศัยอยู่คนละย่านกำลังยืนโอบเอวนักศึกษาสาวมหาวิทยาลัยอื่่น นรีรัตน์เดินเข้าไปตบหน้านายกวินทร์และทำร้ายนักศึกษาสาวจนกระทั่งต้องขึ้นโรงพัก

9.00 น. ในขณะเดียวกัน ป้านวล ทำอาชีพขายขนมหาบเร่ทนรอนายชูชัยกับนายนิติพนธ์จัดการเรื่องรถยนต์ไม่ไหว
จึงเริ่มออกเดินไปยังตลาดด้วยตนเอง ขณะที่ป้านวลกำลังจะเดินไปถึงมุมขายของประจำนั้น ป้ามะลิคู่แข่งขายขนมก็ยกหาบเปล่าเดินกลับบ้านด้วยความสบายใจเนื่องจาก
นายประทีปได้มาเหมาขนมหาบของป้ามะลิไปจนหมดเพื่อใช้ในงานเลี้ยงบริษัท ด้วยความที่ป้านวลอิจฉาป้ามะลิตัดหน้าลูกค้า จึงได้ยื่นเท้าขัดขาป้ามะลิจนล้มหัวคะมำ ทั้งสองได้ตบตีกันเรียกเสียงเชียร์ของชาวบ้านร้านตลาดไปไม่น้อย

10.00 น. เด็กชายกิตติพงศ์ อายุเก้าขวบ ลูกชายของนายนิติพนธ์ไปถึงโรงเรียนสาย และเข้าไปสอบวิชาพละด้วยความรีบร้อน เมื่อถึงฐานการทดสอบไต่สะพานโค้ง เด็กชายกิตติพงศ์ที่เหนื่อยจากการวิ่งและการเร่งรัดของอาจารย์พละจึงพลัดตกลง
มาจากสะพานโค้งกระแทกกับพื้น อาจารย์เดชาสอนพละจึงต้องรีบพาเด็กชายกิตติพงศ์ส่งโรงพยาบาล

11.00 น. นายดาบตำรวจพิชิต รับฟังคดีของนรีรัตน์ กวินทร์ และหญิงนักศึกษาต่างมหาวิทยาลัยด้วยความระอา ในขณะนั้น นายตำรวจได้เรียกกำลังเสริมให้ไปจับบ่อนเถื่อน ซึ่งนายดาบตำรวจพิชิตคิดว่าเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากกว่า นายดาบตำรวจพิชิตจึงขอตัวไปจับบ่อนเถื่อน แต่ถูกหญิงนักศึกษารั้งตัวไว้เพราะต้องการเอาเรื่องที่นรีรัตน์ทำร้ายตน

12.00 น. นายประทีป พนักงานบริษัทนำขนมที่ซื้อมาจากป้ามะลิมาจัดเลี้ยงในงานประชุมใหญ่ของบริษัท ทุกคนรวมทั้งบอร์ดบริษัทต่างกินขนมของป้ามะลิ ไม่นานนักพนักงานและบอร์ดจำนวนมากต่างมีอาการอาหารเป็นพิษ เนื่องจากป้ามะลิขายขนมค้างเก่าปนไปด้วยกับขนมที่นายประทีปเหมาซื้อ

13.00 น. หลังจากที่ยอมความกันเสร็จ กวินทร์ต้องตามง้อหญิงสาวทั้งสอง แต่กวินทร์คิดว่าหญิงนักศึกษาต่างมหาวิทยาลัยน่าจะง้อยากกว่า จึงต้องตามไปง้อก่อน ดังนั้นเมื่อทั้งสามแยกย้ายกันไปแล้ว นายกวินทร์ได้โทรหาหญิงนักศึกษาต่างมหาวิทยาลัยนัดกินข้าวลับหลังนรีรัตน์เพื่อขอคืนดี ทั้งสองจึงนัดพบกันเพื่อกินข้าวในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

13.45 น. นายตำรวจพิชิตเดินทางไปถึงบ่อนเถื่อนสายเกินกว่าที่นัดหมายกับนายตำรวจที่เหลือ เมื่อไปถึงจึงพบว่านายตำรวจคนอื่นได้บุกเข้าจับนักพนันและเจ้าของบ่อนไปแล้ว เนื่องจากนายตำรวจพิชิตไม่ได้ไปร่วมในการจับนักพนัน กำลังตำรวจจึงไม่สามารถจับกุมนักพนันทั้งหมดได้ อย่างไรก็ตาม นายตำรวจหลายคนก็ต่างแยกย้ายกันไปจับนักพนันขาใหญ่รวมทั้งไอ้เปี๊ยก เด็กทำไพ่ ที่หลบหนีไปในทิศต่าง ๆ

14.00 น. แก๊งโจรลูกแมวเหมียวได้บุกปล้นโรงจำนำแห่งหนึ่งไม่ไกลโดยกวาดทรัพย์สินในโรงจำนำและเงินสด
จำนวนมาก แก๊งโจรลูกแมวเหมียวพ้นการจับกุมได้อย่างง่ายดายเนื่องจากกำลังตำรวจ
ถูกกระจายไปจับนักพนัน

15.30 น. นายกวินทร์เดินห้างกับหญิงสาวต่างมหาวิทยาลัยหลังจากกินข้าวและสมานรอยร้าวไปได้พอสมควร อย่างไรก็ตามเมื่อหญิงสาวมหาวิทยาลัยเดินผ่านหน้าร้านเครื่องประดับ หญิงสาวต่างมหาวิทยาลัยเรียกร้องให้นายกวินทร์ซื้อตุ้มหูเป็นของทำขวัญ นายกวินทร์ใช้บัตรเครดิตซื้อแต่ปรากฏว่าวงเงินหมด นายกวินทร์จึงโทรศัพท์หาแม่เพื่อให้โอนเงินมาโดยเร็วที่สุด เพราะหญิงสาวต่างมหาวิทยาลัยกำลังโกรธจัดที่นายกวินทร์ทำท่าจะไม่ซื้อให้

15.30 น. ในเวลาเดียวกัน นางสาวจิตรจิรา แฟนของนายสมศักดิ์ ซึ่งกำลังสงสัยว่านายสมศักดิ์มีหญิงอื่น จึงได้แอบกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทของนายสมศักดิ์ แต่ด้วยความสะเพร่า นางสาวจิตรจิรากดเบอร์โทรศัพท์ผิดไปติดเบอร์แม่ของนายกวินทร์ซึ่งสายไม่ว่างอยู่ นางสาวจิตรจิราจึงคิดว่านายสมศักดิ์คบคิดกับเพื่อนปกปิดเรื่องหญิงอื่นไม่ให้ตนรู้
โดยการทำเป็นสายไม่ว่าง ด้วยความหงุดหงิดจึงเผลอเขวี้ยงแฟ้มเอกสารที่ตนกำลังถือไปโดนเพื่อนร่วมงาน นางสาวจิตรจิราจึงรีบพาเพื่อนที่มีรอยแผลบนหน้าผากเนื่องจากแฟ้มไปโรงพยาบาล

15.45 น. นางสาวจิตรจิราพาเพื่อนร่วมงานที่บาดเจ็บมาถึงโรงพยาบาล เดินชนกับอาจารย์เดชาและเด็กชายกิตติพงศ์ที่เพิ่งเสร็จจากรักษาอาการบาดเจ็บ ด้วยความเร่งรีบ นางสาวจิตรจิราจึงทำกระเป๋าถือของตนหล่นแล้วหายไป อาจารย์เดชาจึงได้เก็บกระเป๋าถือไว้เพื่อหาตัวนางสาวจิตรจิรา
หลังจากที่ตนส่งเด็กชายกิตติพงศ์กลับบ้านแล้ว

16.00 น. ไอ้เปี๊ยก เด็กทำไพ่ใกล้จนมุมในตรอกใกล้บ้านหลังจากที่วิ่งหนีตำรวจมาร่วมสามชั่วโมง เด็กของเปี๊ยกเห็นเข้าจึงแกล้งร้องให้ตำรวจช่วยว่าตนถูกทำอนาจาร ชั่วขณะที่นายตำรวจเผลอ ไอ้เปี๊ยกจึงวิ่งชนตำรวจล้มลงและวิ่งหนีต่อไป นายตำรวจจึงรั้งท้ายนายเปี๊ยกไปหลายช่วงตัว

16.05 น. นายสมศักดิ์เดินมาถึงสะพานลอยที่เดิมในขณะกลับบ้าน เด็กหญิงขายพวงมาลัยบนสะพานลอยนำเหรียญบาทที่นายสมศักดิ์ทำตกไว้คืนให้

****

นายสมศักดิ์รู้สึกว่าอย่างน้อยวันนี้เขาคงโชคดีที่ได้เงินหนึ่งบาทคืนมา นายสมศักดิ์หยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเก็บเงิน เรื่องดี ๆ ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้อาจเกิดขึ้นก็ได้ นายสมศักดิ์คิด โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า…

1 วินาทีต่อมา ไอ้เปี๊ยกได้วิ่งชนนายสมศักดิ์ล้มลง ไอ้เปี๊ยกเห็นกระเป๋าที่อยู่กับพื้นก็ชิงเอามาเผื่อเป็นเงินที่ใช้ในการหลบหนี

1 นาทีต่อมา นายสมศักดิ์พยายามวิ่งไล่ตามไอ้เปี๊ยกเพื่อเอากระเป๋าสตางค์คืนมา ไอ้เปี๊ยกวิ่งข้ามทางม้าลายอีกถนนหนึ่งทัน แต่นายสมศักดิ์กลับถูกรถของแม่นายกวินทร์ที่เพิ่งกลับมาจากการโอนเงินให้ลูกเฉี่ยวจนได้รับบาดเจ็บ

1 ชั่วโมงต่อมา นางสาวจิตรจิราโทรศัพท์มาหาเรื่องนายสมศักดิ์ที่คบคิดกับเพื่อนของตนปิดบังเรื่องหญิงอื่น ด้วยความโกรธนายสมศักดิ์จึงด่าทอนางสาวจิตรจิราที่ไม่ไว้ใจตนและจู้จี้ไม่เข้าเรื่อง ทั้งสองทะเลาะกันและตัดสายโดยไม่บอกกล่าว

1 วันต่อมา นายสมศักดิ์ไปซื้อขนมป้านวลและถูกลูกหลงของแก๊งอันธพาลที่ป้ามะลิลงทุนจ้่างมา
ทำร้ายป้านวลเพื่อแก้แค้น

1 สัปดาห์ต่อมา นายสมศักดิ์เอาเงินเดือนที่สะสมได้ไปเพื่อไปไถ่เอาสร้อยคอประจำตระกูลที่จำนำไว้คืนมา
เพื่อไปมอบให้นางสาวจิตรจิราเพื่อเป็นการคืนดีตามที่ได้สัญญาไว้ แต่ปรากฏว่าสร้อยดังกล่าวถูกแก๊งโจรแมวเหมียวกวาดไปแล้ว

1 เดือนต่อมา นางสาวจิตรจิราขอเลิกกับนายสมศักดิ์เนื่องจากการกระทำของนายสมศักดิ์ และนางสาวจิตรจิราได้พบคนที่ดีกว่าคืออาจารย์เดชาที่ช่วยเก็บกระเป๋าถือให้เธอ และตกหลุมรักเธอนับจากนั้น

1 ปีต่อมา นายสมศักดิ์ถูกบังคับให้ออกจากงาน เนื่องจากบริษัทของนายเดชาไม่สามารถทำยอดขายได้อย่างที่หวัง การเจรจาต่อรองซื้อขายครั้งสุดท้ายถูกยกเลิก เพราะเจ้าของบริษัทคู่ค้าอาหารเป็นพิษจากขนมป้ามะลิต้องเข้าโรงพยาบาลหลายวัน
จนกระทั่งไม่สามารถจัดการเจรจาใหม่ได้อีก

และอีก 10 ปีต่อมา นายสมศักดิ์ประสบอุบัติเหตุตกจากระเบียงชั้นสามของพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง ที่จริงแล้วมีคนที่อยู่ใกล้พอจะช่วยจับนายสมศักดิ์ขณะที่ยังจับขอบระเบียงไว้ได้ แต่เนื่องจากนายกิตติพงศ์อายุสิบเก้าปี เป็นโรคกลัวความสูงตั้งแต่ครั้งที่ตกสะพานโค้ง จึงไม่กล้าเข้าไปช่วย ในที่สุด นายสมศักดิ์จึงตกลงจากอาคารพิพิธภัณฑ์และเป็นอัมพาตนับตั้งแต่นั้นมา

คืนข้ามปี - ว่าด้วยเรื่องของกองไฟรอบตัว

2008-01-10T22:51:00.000-08:00

หมายเหตุ: บทสนทนาในเรื่องถูกปรับเปลี่ยนให้อ่านลื่นในภาษาไทย จึงอาจจะทำให้ภาพของเรื่องดูแปลกไปเล็กน้อย

คืนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่า วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ผมตื่นขึ้นมาเนื่องจากผมนอนไม่หลับ อันที่จริงผมน่าจะบอกว่าผมข่มตานอนไม่หลับมากกว่า ตอนนี้เพื่อน ๆ ของผมต่างออกไปจากมหาลัยโคลัมเบียเพื่อไปร่วมงานนับถอยหลังสู่ปีใหม่ตั้งแต่เจ็ดชั่วโมงที่แล้ว ผมลุกขึ้นจากพื้นที่ผมนอนด้วยความหิวพลางมองหาของกินในห้อง แต่ว่าในตู้เย็นมีเพียงนมที่เหลือนิดหน่อย กับซีเรียลรสจืด เขาบอกกันว่าวันปีใหม่เป็นวันแห่งการฉลองมิใช่หรือ ถ้าอย่างนั้นผมจะออกไปฉลองกับตัวเองแล้วกัน ผมลุกขึ้นไปล้างหน้าแล้วแต่งตัวใส่เสื้อกันหนาว แล้วเดินออกไปหาร้านอาหารตามถนนบรอดเวย์หน้ามหาวิทยาลัย

****

“ขนาดแมคโดนัลด์ยังปิดเลยเหรอวะ”

ผมสบถกับตัวเอง ร้านแมคโดนัลด์ที่เปิด 24 ชั่วโมงยังปิดสำหรับคืนข้ามปีไปตั้งแต่เวลาหนึ่งทุ่ม ร้านรวงอื่น ๆ ต่างก็ปิดเพื่อฉลองให้วันปีใหม่ มันก็แค่วันหนึ่งเท่านั้นเอง ผมกลับไปกินนมกับซีเรียลอย่างที่ผมทำบ่อย ๆ ก็ได้ ทันใดนั้น ผมก็เห็นร้านโชห่วยเก่า ๆ ร้านหนึ่งเปิดอยู่ ทั้ง ๆ ที่ร้านแฟรนไชน์ใหญ่ ๆ อย่าง rite aid กับ duane reade ยังหยุดปีใหม่ แต่ร้านนี้ก็ยังคงขายของต่อไป ชายแก่คนหนึ่งกำลังนั่งเฝ้าร้านดูทีวีซึ่งกำลังถ่ายทอดการนับถอยหลังปีใหม่ที่ไทม์สแควร์ เขาคงเป็นอีกคนที่ต้องอยู่คนเดียวในคืนนี้ ผมเดินเข้าไปในร้านเพื่อหาซื้อของกินเพิ่มอีกนิดหน่อย

“ทั้งหมดแปดเหรียญสามสิบเจ็ดเซนต์” ชายแก่คนนั้นบอกผม

ผมหยิบแบงก์สิบเหรียญยื่นให้ชายแก่คนนั้น ชายคนนั้นยื่นเงินทอนกับถุงขนมและน้ำผลไม้ให้ผม

“ไม่ไปเคาท์ดาวน์เหรอ” ชายแก่คนนั้นถามผมขณะที่ตายังคงจ้องมองไปทางทีวี

“ไม่หรอกลุง” ผมบอกชายคนนั้น “ผมไม่ชอบทำอะไรไร้สาระ”

“แล้วทำไมเคาท์ดาวน์ถึงไร้สาระล่ะ”

“เพราะว่ามันไม่มีประโยชน์ไงล่ะลุง จะไปยืนทำไมตั้งหกเจ็ดชั่วโมง เพื่อรอเวลาแค่วินาทีเดียว” ผมบอก

ลุงเจ้าของร้านขายของละสายตาจากโทรทัศน์มาสบตาผม

“แล้วการยืนรอเวลาเพียงหนึ่งวินาทีนี่ทำไมมันถึงไม่มีประโยชน์ล่ะ” ลุงถามอีก

ท่าทางลุงเจ้าของร้านคนนี้คงจะเป็นนักปรัชญา หรือไม่ก็เคยเรียนวิชาบังคับที่มหาวิทยาลัยแห่งเมืองชิคาโก ไม่ก็มหาวิทยาลัยโคลัมเบียแน่ ๆ ถ้าอย่างนั้นผมคงจะต้องให้ข้อโต้แย้ง (argument) ที่ชัดเจนแบบที่อาจารย์ผมบอก

“ก่อนอื่นเลยนะลุง การที่เราสมมุติเวลาช่วงหนึ่งขึ้นมาให้มันมีความสำคัญขึ้นมามากกว่าเวลาช่วงอื่น จะทำให้เราเห็นคุณค่าของเวลาช่วงอื่น ๆ ลดลง ตัวอย่างง่าย ๆ คือ นักเรียนส่วนใหญ่มักจะบ่นตอนกลับจากหยุดปีใหม่ ทำให้เรารู้สึกแย่กับเวลาที่เหลือแม้ว่าจะได้เวลาดี ๆ ในปีไหม่ซึ่งสั้นและถูกปรุงแต่ง การเคาท์ดาวน์ก็เป็นหนึ่งในการสมมุติช่วงเวลาหนึ่งเหมือนกัน

“อย่างที่สอง การเคาท์ดาวน์ทำให้เกิดผลเสียมหาศาล ไม่ว่าจะเป็นการใช้พลังงานอย่างสิ้นเปลือง กำลังตำรวจที่ใช้ในงานก็เพิ่มขึ้นทั้งที่ไม่มีความจำเป็น อาชญากรรมเยอะขึ้น คนที่ไปชุมนุมกันก็สุขภาพเสีย มีทั้งคนสูบบุหรี่ แย่งกันหายใจ รถพยาบาลต้องคอยมาช่วย การจราจรติดขัด เงินลงทุนในการเคาท์ดาวน์ก็เยอะ แทนที่จะได้ไปใช้เพื่อส่วนรวม กลายเป็นเงินเข้ากระเป๋าบริษัทที่มาโฆษณาร่วมงานเคาท์ดาวน์อีก

“อย่างสุดท้ายก็คือ ถ้าการเคาท์ดาวน์มีสาระจริง ๆ ทำไมยังมีคนอย่างผมที่ไม่เห็นสาระของมัน”

ลุงเจ้าของร้านนิ่งมองไปทางประตูหน้าร้านที่ยังคงปิดสนิทกั้นความเหน็บหนาวภายนอกไว้

“มันมีสาระเพราะไอ้นี่ล่ะมั้ง” ลุงหยิบถุงกระดาษถุงหนึ่งขึ้นมา ไวน์แดงขวดไม่เล็กไม่ใหญ่นอนนิ่งอยู่ในถุง “มีคนเอามาให้ลุงเพราะตอนแรกเขาจะฉลองอยู่ในบ้าน แต่ดันมีเพื่อนชวนไปเคาท์ดาวน์ เขาเลยเอามาให้ลุง”

ขณะที่ลุงเจ้าของร้านกำลังเอื่้อมมือไปหยิบแก้วด้านหลังเคาน์เตอร์ หญิงคนหนึ่งพาลูกชายตัวเล็กอายุไม่น่าจะเกินสิบขวบมาด้วย เธอและเด็กคนนั้นเลือกขนมกับเครื่องดื่มจำนวนหนึ่ง

“สวัสดีปีใหม่จ้ะ เด็กน้อย” ลุงเจ้าของร้านบอกเด็กคนนั้น “ดึกแล้วยังไม่นอนอีกเหรอ”

“ผมจะอยู่เคาท์ดาวน์” เด็กชายคนนั้นบอก “แม่ของผมบอกว่ามันเป็นเวลาที่ทุกคนอยู่ด้วยกัน ผมก็ต้องอยู่ด้วย”

“หนูเป็นเด็กดีมาก” ลุงเจ้าของร้านชมแล้วเอาหมวกปาร์ตี้แถมให้เด็กชายคนนั้น เด็กน้อยคนนั้นยิ้มด้วยความดีใจ พอแม่และเด็กชายคู่นั้นกล่าวขอบคุณและออกไป ผมก็พูดออกมา

“ไม่เห็นจริงเลย ที่เด็กนั่นบอกน่ะ” ผมบอก

“คุณเป็นนักเรียนต่างชาติหรือเปล่า” ลุงเจ้าของร้านถามผมไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“ช ใช่ ทำไมเหรอ”

“ผมรู้แล้วล่ะว่าทำไมคุณถึงไม่เชื่อเวลาปีใหม่เป็นเวลาที่ทุกคนอยู่ด้วยกัน เพราะคนที่คุณอยากอยู่ด้วยไม่ได้อยู่กับคุณ” ลุงเจ้าของร้านขายของบอก “ถ้าเกิดคนที่คุณอยากอยู่ด้วยชวนคุณไปเคาท์ดาวน์ คุณจะไปหรือเปล่า”

“เอ่อ” ผมไม่กล้าตอบในทันที

“แล้วคุณคิดว่า คนที่ไม่เหลือคนที่อยากอยู่ด้วย เขายังจะคิดว่าวันปีใหม่เป็นวันที่ไร้สาระหรือเปล่า”

“เอ่อ คงอย่างนั้นมั้ง”

“คุณผิดแล้วล่ะ” คุณลุงคนนั้นบอก “เพราะผมคือตัวอย่างขัดแย้ง (counter-example)” คุณลุงเจ้าของร้านบอก “ตอนนี้ผมอยู่คนเดียว ผมไม่มีครอบครัว แต่ผมก็ยังชอบวันปีใหม่ เพราะมันเป็นวันที่กองไฟรอบตัวนั้นอบอุ่นที่สุด”

“กองไฟ?” ผมเอ่ยขึ้นเชิงถาม

“ใช่ ทุกคนล้วนเป็นกองไฟ ที่มอบความอบอุ่นให้แก่กัน แต่คุณรู้ไหม คนมักจะกลัวที่จะมอบความอบอุ่นให้กับคนอื่นโดยเฉพาะคนแปลกหน้า แต่พอถึงวันปีใหม่ทุกคนกลายเป็นเหมือนเพื่อนกัน คำว่าสวัสดีปีใหม่แม้บางคนจะพูดลอย ๆ แต่มันก็เป็นความอบอุ่นเบา ๆ ที่ทำให้ใครบางคนอยู่ต่อไปได้ ยิ่งตอนเคาท์ดาวน์เนี่ยนะ ความอบอุ่นยิ่งมาก ทุกคนกลายเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างไม่น่าเชื่อ บางคนคิดว่าการเห็นคนอื่นมีความสุขเป็นเรื่องน่าอิจฉา แต่จริง ๆ มันชวนให้เราอิ่มใจตามมากกว่า กองไฟมันชวนให้ร้อน แต่ถ้าเรามองมันดี ๆ มันก็อุ่นได้ และยิ่งคนที่โดดเดี่ยวอย่างผม ความสุขของผมก็คือ การได้รับความอบอุ่นเล็กน้อยจากเหตุการณ์สั้น ๆ นี้ และการได้ให้ความอบอุ่นกับคนที่ผ่านไปผ่านมาซื้อของในร้านวันสิ้นปี อย่างเด็กน้อยคนนั้น” ลุงเจ้าของร้านอธิบาย

“ส่วนที่คุณถามว่าทำไมคุณถึงไม่เห็นคุณค่าของวันปีใหม่ อาจจะเป็นเพราะว่ากองไฟของคุณอาจจะเย็นไปหน่อย สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับคน ๆ หนึ่งนะคุณ อาจจะเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่สำหรับคนอีกคนก็ได้ ทุกอย่างมันย่อมมีข้อดีข้อเสียอยู่แล้ว แต่ถ้ามันทำให้ใครอีกหลายคนมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยความหวังและความสดใส มันก็ไม่ได้มากไปมิใช่หรือ” คุณลุงเจ้าของร้านเปิดขวดไวน์รินใส่แก้วสองใบ ยื่นใบหนึ่งให้ผม

“ช่วยเติมความร้อนในตัวคุณไง” คุณลุงคนนั้นพูดพลางหัวเราะ

ผมเติมน้ำผลไม้ลงไปเพราะผมไม่ดื่มไวน์เพียว ๆ ไม่ทันไรบนหน้าจอโทรทัศน์ก็เริ่มถ่ายทอดการนับถอยหลัง

“ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง” ผมเผลอนับตามในใจโดยไม่รู้ตัว

ผมกับลุงเจ้าของร้านชนแก้วแล้วดื่ม ความรู้สึกวาบในลำคอและท้องทำให้ผมรู้สึกอุ่นขึ้น

“สวัสดีปีใหม่” ลุงเจ้าของร้านบอกผม

“สวัสดีปีใหม่” ผมเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

---

ปล. เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ด้วยหัวข้อที่ว่า “ถ้่าหากเราไม่ได้ไปไทม์สแควร์กับเพื่อน ๆ” คืนข้ามปีของเราจริง ๆ เราไปเคาท์ดาวน์ที่ไทม์สแควร์ นิวยอร์ก มา เป็นประสบการณ์ที่เรียกว่า ครั้งหนึ่งและครั้งเดียวในชีวิต

ปปล. ขอโทษด้วยที่ปล่อยให้เรื่องนี้ค้างเติ่งจนเลยปีใหม่มาหลายวันแล้ว

ปปปล. แนวคิดเรื่อง กองไฟ มาจากการ์ตูนเรื่อง hesheit ของ วิสุทธิ์ พรนิมิตร

กาพย์เห่ชมข้าวต้มปลาพ่อ - ว่าด้วยเรื่องของอร่อย หอม อุ่น

2007-12-06T08:49:00.000-08:00

ขอมอบเรื่องนี้ให้กับพ่อ ชายคนเดียวที่ทำข้าวต้มปลาได้อร่อยไม่แพ้แม่
หมายเหตุ: วิธีการทำข้าวต้มปลาในกาพย์ไม่ใช่วิธีการทำข้าวต้มปลาจริง ๆ ที่บ้านเรา แต่ก็ถือว่าใกล้เคียง

...........................ข้าว หอมอร่อยล้ำ.................ยวนใจ ลูกเอย
...........................ต้ม ใส่ขิงพริกไทย................อุ่นร้อน
...........................ปลา หาจับจากไหน...............อร่อย เทียมเท่า
...........................พ่อ สิให้ลูกย้อน....................อยากได้อีกชาม

................ข้าวหอมเย้ายวนใจ.......................ต้มพริกไทยรสโอชา
ปลาทิพย์ยากเปรียบหา.................................พ่อปรุงต่อขออีกชาม
................เริ่มหุงปรุงข้าวสวย.......................คดใส่ถ้วยลงพองาม
หอมใดไม่ต้องถาม.......................................หอมมะลิสิกลิ่นดี
................จับปลากะพงแล่............................เลือกเอาแต่ตรงเนื้อมี
หั่นบางให้เร็วรี่.ใ............................................จึงนำใส่ในน้ำร้อน
................ลวกปลาจนสุกทั่ว ........................แต่อย่ามั่วแน่นิ่งนอน
ลวกนานพาลแข็งก่อน.................................เดี๋ยวไม่นิ่มเนียนน่าทาน
...............กระชอนช้อนปลาเข้า....................เชื้อชวนเราอยากอาหาร
งานนี้ไม่รอนาน............................................คอยดูพ่อทำต่อไป
...............หม้อตั้งน้ำซุปเคี่ยว.........................รสหนึ่งเดียวไม่รองใคร
เครื่องยาต้มพร้อมไก่...................................จนกล่อมกลมสมฝีมือ
...............ซอยขิงให้ถี่ถ้วน..............................ทุกอย่างล้วนต้องฝึกปรือ
เสร็จสรรพผลลัพธ์คือ...................................ความสำเร็จดังใจหวัง
...............ได้ขิงซอยรสเด็ด............................ร้อนรสเผ็ดไม่หยุดยั้ง
แต่หากลองสักครั้ง........................................จะติดใจใคร่อยากชิม
...............เลือกซุปเอาแต่น้ำ..........................ตั้งเตาตามเดี๋ยวได้อิ่ม
ลูกเห็นแล้วอมยิ้ม..........................................ใกล้ได้ลิ้มรสพ่อทำ
...............ไฟกลางร้อนได้ที่...........................ข้าวเรามีใส่ลงนำ
ขิงซอยตามรอยย้ำ.........................................จนเดือดได้ค่อยใส่ปลา
...............จากนั้นปรุงประเดิม........................น้ำปลาเติมแต้มชิวหา
รสทิพย์ประทานมา.......................................สถิตสู่คู่ครัวเรา
................ข้าวต้มลงใส่ถ้วย...........................ชามไม่สวยเหมือนใครเขา
แต่รสนั้นไม่เบา.............................................หาใครจับตามไม่มี
...............กระเทียมเจียวหอมฟุ้ง....................พริกไทยปรุงโรยผักชี
ต้นหอมแต่งแต้มสี.........................................กลิ่นยั่วย้ำน้ำลายสอ
...............ช้อนชามวางประกบ.......................ครอบครัวครบมิต้องรอ
หยิบช้อนตักข้าวพอ.......................................ใส่เข้าปากกระจ่างใจ
...............อร่อยซุปร้อนฉ่า..............................อร่อยปลานุ่มละไม
อร่อยข้าวคำใหญ่...........................................อร่อยรักพ่ออบอวล
...............หอมกลิ่นเจียวกระเทียม..................หอมกลิ่นเยี่ยมต้นหอมหวน
หอมผักชีรัญจวน............................................หอมห่วงใยในครอบครัว
...............อุ่นพริกไทยเกินร้อย.......................อุ่นขิงซอยไม่ขุ่นมัว
อุ่นซุปที่กลืนกลั้ว............................................อุ่นไอรักที่พ่อมี
...............ข้าวต้มเพียงชามหนึ่ง......................มีเรื่องถึงขนาดนี้
สรุปเพียงพอดี................................................ฉันอยากกินข้าวต้มปลา

บนซากยานเหาะของจ้อย - ว่าด้วยสิ่งที่หลงเหลือใน “กระต่ายหมายจันทร์”

2007-11-27T17:58:00.000-08:00

ก่อนที่จะมาคุยกันเรื่องที่ว่าทำไมถึงเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ขออธิบายรายละเอียดของเรื่องก่อนแล้วกัน

- เรื่อง “กระต่ายหมายจันทร์” เป็นเรื่องแต่่ง อิงประวัติศาสตร์ (อย่างอ่อน ๆ) ในช่วงสมัยรัชกาลที่ 5 ถึง 6 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ดังนั้น ตาของจ้อย แม่ของจ้อย จ้อย ป้าแดง หลานของจ้อย และผู้คนที่มาดูการบินของจ้อยจึงไม่มีจริง และการบินครั้งแรกของคนไทยในประวัติศาสตร์ไทยนั้น ไม่ใช่การบินของจ้อย

- เพลง “กระต่ายหมายจันทร์” ที่อยู่ในเรื่อง เป็นเพลงที่เราได้เรียนในคาบลูกเสือ ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต คำว่า “กระต่าย” แปลได้ทั้ง กระต่าย ที่เป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง และ กระต่าย ที่เป็นอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับขูดมะพร้าว (ในเพลงนี้ มีการเล่นคำว่า กระต่าย ในสองความหมาย คือ กระต่ายหมายจันทร์ เป็นกระต่ายที่เป็นสัตว์ แต่กระต่ายที่ขอไปไว้ในครัว คือ กระต่ายเป็นเครื่องครัว)

- ในสมัยเด็กและวัยรุ่นของจ้อย เป็นสมัยแผ่นดินของรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ หรือที่ประชาชนเรียกพระองค์ว่า สมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง ในสมัยนั้นเริ่มมีเทคโนโลยีตะวันตกเข้ามาอย่างแพร่หลาย ทั้งนี้ จักรยาน เป็นหนึ่งในเทคโนโลยีของยุคนั้น โดยในสมัยก่อน ความเจริญมักมาจากในเขตรั้ววัง ป้าแดง ซึ่งเป็นท่านท้าวฯ (คือ นางผู้มีหน้าที่ปรนิบัติรับใช้เจ้านายและเชื่้อพระวงศ์) ของเสด็จฯ (ในที่นี้คือ นางสนมในสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง) จึงเป็นคนแรก ๆ ในประเทศไทยที่ได้ขี่จักรยาน ข้อมูลทั้งหมดได้มาจากนวนิยาย เรื่อง สี่แผ่นดิน ของหม่อมราชวงค์คึกฤทธิ์ ปราโมช

- การบินครั้งแรกของคนไทย ตามหลักฐานแล้วเกิดขึ้น ในปี พ.ศ. 2454 ในแผ่นดินรัชกาลที่ 6 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ (8 ปีหลังจากการบินครั้งแรกของสองพี่น้องตระกูลไรท์) โดยพระยาเฉลิมอากาศ (บรรดาศักดิ์สมัยนั้น คือ หลวงศักดิ์ศัลยาวุธ) ได้ทดลองขึ้นบินกับฝรั่งเมื่อครั้งที่มีการแสดงบินที่สนามม้าสระปทุม หลังจากนั้นหลวงศักดิ์ศัลยาวุธจึงได้ไปศึกษาต่อด้านการบิน และได้บินถวายตัวพร้อมโปรยข้าวตอกดอกไม้ถวายพระพรชัยมงคลใน 2 ปีต่อมา นั่นคือยุคหลังจากจ้อยประสบอุบัติเหตุและมีครอบครัวแล้ว ข้อมูลทั้งหมดได้มาจาก http://intranet.m-culture.go.th/suphanburi/suwanprateep.html

ที่นี้ก็มาถึงเรื่องที่ว่า ทำไมถึงเขียนเรื่อง “กระต่ายหมายจันทร์” ขึ้นมา

เรื่องก็มีอยู่ว่า ในชีวิตของเรารู้จักใครหลาย ๆ คนที่มีความฝันอยากจะบิน ไม่ว่าจะบินบนชั้นบรรยากาศหรือบินเหนือชั้นบรรยากาศก็ตาม เลยได้ความประทับใจเกี่ยวกับเรื่องของการบินอยู่มากมาย ถ้าจะให้คุยกันก็คงเป็นวัน เอาเป็นว่า จุดประกายเรื่องนี้จริง ๆ ก็คงเป็นตอนที่ไปดูสารคดี In the shadow of the moon (ถ้าจำชื่อไม่ผิดนะ) กับยอดที่เอ็มไอที เป็นสารคดีเกี่ยวกับการเดินทางไปดวงจันทร์ ไม่ต้องบรรยายอะไรมาก เอาเป็นว่าดูแล้วน้ำตาคลอ ประทับใจที่ได้เป็นหนึ่งในมวลมนุษยชาติ (เว่อร์ไปหน่อยนึง) หลังจากนั้นก็มีความคิดอยากจะเขียนเรื่องอะไรสักอย่างเกี่ยวกับการบิน แล้วยอดอีกนั่นแหละ ก็ส่งลิ้งก์ของ Time เกี่ยวกับ 50 ขาขึ้นขาลงของยุคอวกาศนับจากที่ดาวเทียมสปุตนิกขึ้นสู่วงโคจรเมื่อห้าสิบปีที่แล้วมาให้ (ใครสนใจตามไปดูที่ http://www.time.com/time/specials/2007/0,28757,1664897,00.html) บวกกับไปเจอ quote ของ ดาวินชีในโปสการ์ดของร้านหนังสือมหาวิทยาลัย (ที่เขียนไว้ตอนเริ่มเรื่อง) เลยถึงเวลาที่เราต้องเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาในที่สุด

เรื่องนี้เวลาเขียนก็คิดอะไรไว้หลาย ๆ อย่าง แต่คิดไปคิดมาก็มาลงตรงที่คำถามที่ว่า คนไทยเคยคิดจะบินหรือเปล่า ก็ลองหาทางอินเตอร์เนตก็พบว่า ตามหลักฐานแล้ว คนไทยคนแรกบินโดยขึ้นเครื่องบินไปกับฝรั่งเมื่อสมัยรัชกาลที่ 6 แต่ไม่มีหลักฐานอื่นใดเลยที่พบว่า คนไทยเคยลองทำ “ยานเหาะ” ของตนเอง เราเลยเดินเรื่องให้จ้อยเป็นคนไทยคนแรกที่กล้าลองทำยานเหาะในสมัยรัชกาลที่ 5 แต่ไม่สำเร็จ จนกระทั่งเครื่องบินฝรั่งเข้ามาในสมัยรัชกาลที่ 6 บรรยากาศของเรื่องพยายามเลียนแบบจากเรื่องสี่แผ่นดิน เพราะเป็นเรื่องที่อ่านแล้วเห็นภาพความเป็นอยู่ในยุคนั้นมากที่สุด (จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่า ทำไมแม่ของจ้อยจึงชื่อ พิม นั่นเพราะเรายืมชื่อแม่พลอยในเรื่องสี่แผ่นดินเป็นแบบ)

สิ่งที่อยากบอกในเรื่องจริง ๆ คือว่า การทำความฝันให้เป็นจริงมันไม่ได้สำคัญที่ว่ามันจะสำเร็จหรือไม่ แต่สำคัญที่ว่าเราเลือกที่จะทำ (หรืออย่างน้อยพยายามที่จะทำ) มันหรือเปล่า ถึงแม้ว่าจ้อยจะทำยานเหาะไม่สำเร็จ แต่อย่างน้อยจ้อยก็ได้ชื่อว่าเป็นคนหนึ่งที่เป็นคนจริง มันอาจจะฟังดูเลื่อนลอยที่ว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ แต่อย่างน้อย เราก็สร้างเครื่องบินที่หนาแน่นกว่าอากาศได้ และเราก็ไปดวงจันทร์มาแล้ว (ดังที่ตาของจ้อยและจ้อยคาดไว้) หากในส่วนลึกของเราเชื่อว่า ฝันของเราเป็นไปได้ และไม่เดือดร้อนใคร ก็อย่าลังเลที่จะลองสักครั้ง

อย่าลังเลที่จะเป็นจ้อย ถึงแม้ยานเหาะของจ้อยจะพังพาบลง

เพราะอย่างน้อยที่สุด บนซากยานเหาะของจ้อยยังมีความภูมิใจและความฝัน ที่ยังคงสวยงามเสมอ

กระต่ายหมายจันทร์ 2 - ว่าด้วยเรื่องของคนไม่มีปีก ตอนจบ

2007-11-12T21:36:00.000-08:00

เนื่องในโอกาสครบรอบ 50 ปีที่ยานสปุตนิกขึ้นสู่วงโคจร ขอมอบเรื่องนี้ให้แก่ ยอด แชมป์ มิก ท้อปและเกี๊ยก รวมทั้งคนที่ฝันอยากจะบินทุกคน

“คุณพี่ ฉันไม่น่าให้ไอ้จ้อยมันทำยานเหาะอะไรของมันเลย” แม่ของจ้อยเอ่ยขึ้น

“ทำไมรึ แม่พิม” ป้าแดงของจ้อยถาม วันนี้แม่ของจ้อยมาพบป้าแดงถึงในตำหนัก

“ก็ฉันเห็นแล้วไม่สบายใจนี่ ตอนแรกฉันนึกว่ามันเพียงนึกครึ้มเล่นประสาเด็กไม่รู้จักโต สักพักมันคงจะเบื่อเลิกร้างไปเอง ที่ไหนได้ ตอนนี้มันกำลังพาบ่าวไพร่ไปซื้อเครื่องไม้เครื่องมือมาทำยานของมันแล้ว”

ป้าแดงเปิดโหลขนมแล้วหยิบขึ้นทาน พยักเพยิดตามแม่ของจ้อย
“แล้วอย่างไรล่ะ มันผลาญสตางค์แม่พิมไปเสียหลายอัฐหรือ”

“โถ เลี้ยงลูกคนเดียวฉันเสียอัฐเท่าใดก็ได้”

“ถ้าอย่างนั้นแม่พิมจะทำวลอะไรกับมันล่ะ ดีเสียอีก ฉันอยากเห็นเหมือนกัน ว่ายานเหาะมันจะเหาะได้จริงหรือเปล่า” ป้าแดงหัวเราะร่า

“แล้วถ้าเกิดยานเหาะชำรุดพังพาบลงคาดิน ไอ้จ้อยมิต้อง…”

“แม่พิมนี่ดูท่าจะแสนรักแสนหวงไอ้จ้อยเหลือเกิน มา ฉันจะพูดให้ฟัง” ป้าแดงพูด “เกิดมาเป็นคนในแผ่นดินสยามนี้นะแม่พลอย นับว่ามีบุญจากร่มโพธิสมภารของสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงแลบูรพกษัตริย์แต่ละพระองค์ คิดจะทำสิ่งใดก็ย่อมทำได้หากไม่ผิดจากทำนองคลองธรรม ที่ไอ้จ้อยมันคิดจะทำยานเหาะ นี่ก็เป็นอิสระของมัน ถึงแม่พิมจะแม่ของมัน แม่พิมก็ไม่สามารถริดรอนอิสระของมันได้ รักลูกนะแม่พิม ต้องรักลูกให้เป็นคนจริง ให้ลูกเป็นคนดีและมีอิสระ มิใช่รักลูกให้เป็นหุ่นกระบอก จะสั่งชักยักซ้ายย้ายขวาก็ทำได้ ส่วนไอ้จ้อยจะเป็นอย่างไรนั่น ก็สุดแท้แต่ตัวของมันเองเถิด”

“แต่ว่าฉันเป็นแม่นะ พี่แดง ฉันทำไม่ลงหรอก ที่จะปล่อยให้ลูกเป็นอะไรไปต่อหน้า”

“แม่พิม เธอเก็บคำของฉันไปคิดเถิด เลี้ยงลูกนั้นได้แต่เพียงกาย สุดท้ายทุกคนก็มีความคิดของตัวเองทั้งนั้น”

***

“แม่จ๋า แม่”

จ้อยวิ่งตึง ๆ เข้ามายังเรือนเห็นแม่กำลังนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยกอยู่นอกชาน จ้อยจึงตรงไปนั่งกับพื้นอยู่ข้าง ๆ

“แม่จ้ะ ตอนนี้ลูกทำยานเหาะเสร็จแล้ว ผ้าใบก็ขึงใส่โครงเสร็จ ตัวจักรยานทำจากไม้ที่ลูกติดไปกับยานก็เบากำลังดี แม่รู้ไหมว่าจักรยานนี้ช่วยให้ยานเหาะไม่โคลงง่าย แถมลูกยังติดกลไกเป็นหางเสือด้วยนา อันที่จริงลูกอยากทำเครื่องยนตร์อย่างฝรั่งแบบเบา เผื่อจะช่วยให้จักรยานหมุนเร็วขึ้น แต่ดูท่าจะไม่ทันการ เพราะเครื่องยนตร์อย่างนั้นต้องไปจ้างหล่อเหล็ก แถมยังหนักยานเสียเปล่า ถ้าวันไหนฝนตก อากาศคงจะปลอดโปร่งเสียหลายวัน เราออกไปกันนะแม่ ไปลองแล่นยานเหาะกันบนเขาสักแห่ง นี่ฉันตื่นเต้นจนใจเต้นไม่เป็นส่ำแล้ว อ้าว นั่น แม่เป็นอะไร”

แม่ของจ้อยน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม แม่เบือนหน้าไปทางอื่น

“แม่ของลูก เป็นอะไรไป”

จ้อยเข้าไปใกล้แม่ แล้วพยายามมองหน้าแม่ จนในที่สุดจ้อยก็เห็นแม่เต็มตา ตาของแม่แดงก่ำ น้ำตานองหน้า ในขณะที่ร่างของแม่กำลังสั่น แม่ของจ้อยโผเข้ากอดจ้อยแล้วร้องไห้โฮ

“จ้อย ลูกของแม่ แม่กลัว.. แม่กลัว แม่กลัวจะเสียลูกไป ฮือ”

จ้อยกอดแม่ในขณะที่แม่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น นานเท่าใดไม่รู้ได้ แม่ของจ้อยจึงร้องไห้เบาลง จ้อยจึงคลายกอดแม่ จับมือแม่แล้วเอ่ยขึ้น

“แม่จ้ะ แม่ทูนหัวของลูก ฟังจ้อยพูดเถิดนะ” จ้อยพูด “คนเราเกิดมานี้ นอกจากจะมีอาหาร มีหยูกยา มีที่หลับนอนแลเครื่องนุ่งห่มที่ช่วยหล่อเลี้ยงร่างกายแล้ว คนเราล้วนเกิดมามองหาจุดมุ่งหมายของชีวิต ลูกเรียกมันว่าความฝัน บางคนฝันอยากเป็นขุนน้ำขุนนาง บางคนฝันอยากเป็นทหารกล้า บางคนฝันอยากเป็นเจ้าสัว ลูกเองนั้นมีความฝัน เพียงแต่ความฝันของลูกมิได้ง่ายดายอย่างความฝันอื่น ๆ ถึงแม้ฝันของลูกดูจะเป็นไปไม่ได้ แต่มันยังเป็นความฝัน เป็นสุดยอดปรารถนาในชีวิตของลูก แม่จะปล่อยให้ลูกพลาดฝันของลูกไปหรือ”

“แต่จ้อย ลูกนั้นเป็นสุดยอดปรารถนาในชีวิตของแม่เช่นกัน แม่จะยอมให้ลูกตัวเองเสี่ยงชีวิตได้อย่างไร” แม่ของจ้อยบอก

“แม่ตรองดูเถิด หากลูกได้ลองทำตามฝันแต่ไม่สำเร็จ อย่างน้อยที่สุด ลูกก็ได้เกิดมามี “ชีวิต” เพราะลูกได้พิสูจน์แล้วว่าลูกมีความฝันจริง ๆ และถึงแม้ลูกต้องตายไป ลูกก็ไม่ได้ปล่อยให้ความฝันของลูกตายไปพร้อมกับตัวลูกเอง ฝันของลูกจะยังอยู่ต่อไปให้คนรุ่นหลังได้เห็น จริงอยู่ว่าหากลูกไม่ได้ลองทำความฝันของตน ลูกก็ย่อมมีชีวิตอยู่ตอ่ไป แต่ลูกไม่อาจมีชีวิตอย่างที่คนคนหนึ่งจะเป็นได้อีก ชีวิตที่ไม่มีความฝัน ก็คือชีวิตที่ไม่มีชีวิตสำหรับลูก หากแม่รักลูกสักนิด โปรดให้ลูกได้มี “ชีวิต” ต่อไปเถิด”

***

จ้อยนั่งอยู่บนยานเหาะของตนบนหน้าผาแห่งหนึ่ง มีเพียงบ่าวไพร่สองสามคนที่จะช่วยคุมให้ยานเหาะออกไป ส่วนแม่ของจ้อย ป้าแดง แลผู้คนที่รู้ข่าวต่างมาลูกหลานมารอชมการบินครั้งแรกของจ้อยบนพื้นด้านล่าง สรรพสำเนียงต่าง ๆ นานาบังเกิดขึ้นอยู่ใต้เท้าของจ้อย

“ฮ่า ไอ้เด็กนี่มันใจกล้าบ้าบิ่นดีนะ ไม่เสียทีที่เกิดมาเป็นคน”

“แต่ข้าว่ามันเกิดมาเสียทีเสียแล้ว เด็กอย่างนี้เลี้ยงเสียข้าวสุกเปล่า งานการไม่รู้จักทำ”

“ใช่ คนลอยฟ้าได้นี้มีทีี่ไหน ไม่ใช่เทพาอารักษ์เสียหน่อย คิดจะเหาะเหินเดินอากาศ”

“ฉันเคยได้ยินไอ้ฝรั่งหัวทองบอกว่า ของหนักกว่าอากาศมันลอยในอากาศไม่ได้ แล้วคนจะลอยได้อย่างไร”

“แล้วพวกเอ็งจะมาดู มาพูดทำไม ในเมื่อพวกเอ็งไม่เชื่อว่าไอ้เด็กคนนี้มันบินได้จริง ๆ”

“…”

“ก็มาสมน้ำหน้ามันไง สมน้ำหน้าในความโง่ของมัน”

“ฉันว่าไม่จริงหรอก ถึงเด็กนั่นจะบินไม่ได้ ฉันก็จะไม่สมน้ำหน้ามัน ถ้าเธอคิดดูถูกมันจริง ๆ เธอจะลดตัวมาดูเด็กนั่นบินทำไมตั้งไกล จริงไหม ฉันว่าอันที่จริงแล้ว มันมีอะไรบางอย่าง… ที่ทำให้ฉันอยากเห็นเด็กคนนี้บิน”

“เพราะว่าพวกเอ็งเชื่อว่าคนบินได้อย่างไรล่ะ ถึงแม้มันจะไม่น่าเชื่อแค่ไหนก็ตาม ทุกคนล้วนฝันว่าจะบินได้ แม้ว่าพวกเราอาจจะไม่ได้บินด้วยตัวเอง แต่ความฝันของเด็กคนนี้ทำให้พวกเราเห็นแล้วว่า อย่างน้อยความฝันที่จะบินยังมีในใจคนเสมอ”

จ้อยให้สัญญาณแก่บ่าวไพร่ที่อยู่เบื้องหลัง บ่าวคนหนึ่งจึงเดินเครื่องยนตร์พันเชือก ด้วยระบบรอกที่ติดไว้ริมผา เชือกป่านลากยานเหาะให้เริ่มวิ่งไปบนพื้นราบก่อนถึงหน้าผา ยานเหาะเริ่มแล่นเร็วขึ้นพร้อมกับใจของจ้อยที่เต้นระทึก จนกระทั่งยานเหาะใกล้หลุดจากขอบหน้าผา จ้อยจึงตัดเชือกป่านหน้ายานออกด้วยมีดอย่างฉับไว แล้วทันใดนั้น จ้อยและยานเหาะของลอยอยู่กลางอากาศ

ความรู้สึกของจ้อยนั่นยากจะบรรยายเพราะไม่เคยมีใครเลยที่ลอยอยู่บนอากาศโดยที่ไม่มีพื้นดินรองรับ มวลหมู่เมฆและดวงอาทิตย์ดูจะเขยิบเข้าใกล้จ้อยอย่างไม่น่าเชื่อ ในขณะที่ผู้คน ต้นไม้ แม่น้ำ และบ้านเรือนดูเล็กลงไปถนัดตา จ้อยรู้สึกได้ถึงลมแรงที่พัดผ่านปะทะหน้า และความว่างเปล่าใต้สองเท้าของเขา

“ฉันบินได้ ฉันบินได้แล้ว” จ้อยร้องออกมา เพราะกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น สิ่งที่จ้อยไม่อยากให้เกิดขึ้นก็บังเกิด ยานเหาะของจ้อยมีกำลังไม่พอที่จะขับตัวไปด้านหน้าได้ แม้ว่าจะใช้ระบบเชือกเร่งยานเหาะออกไปด้วยความเร็วสูงในตอนต้น ยานเหาะของจ้อยเริ่มแหงนหน้าขึ้นอย่างผิดปกติ จ้อยรีบกางแผ่นผ้าผูกเชือกทั้งสี่มุมแล้วผูกเชือกไว้กับตัวเตรียมพร้อมไว้ แล้วทั้งยานเหาะและจ้อยก็ร่วงลงมาจากฟ้า เสียงชาวบ้านด้านล่างกรีดร้องด้วยความตกใจ แผ่นผ้าที่กางออกกินอากาศพอสมควรแต่ไม่มากที่จะช่วยให้จ้อยลอยตัวอยู่ได้ จ้อยจึงกระแทกลงสู่พื้นพร้อมกับยานเหาะซึ่งพังพาบลงในที่สุด

***

“ฉันอยากจะบิน บินไปให้ถึงดวงจันทร์ ตาบอกกับฉันว่ามีกระต่ายหลายตัว ฉันอยากจะขอ ขอเอาไว้ในครัว จงอย่ามองมัวเลยนะ กระต่ายหมายจันทร์”

เด็กคนหนึ่งร้องรำทำเพลงไปมาในขณะที่ทุกคนในเรือนต่างเข้าห้องนอน เหลือเพียงแต่ตาของเด็กคนนั้นที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้อยู่นอกชานไม่ไกล ข่าวการบินถวายตัวพร้อมโปรยข้าวตอกดอกไม้ถวายพระพรชัยมงคลของหลวงศักดิ์ศัลยาวุธ แด่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพาดหัวอยู่บนหนังสือพิมพ์วางอยู่ไม่ไกล คำครหาว่าคนบินไม่ได้จึงหายไปจากแผ่นดินสยามนับแต่นั้นมา คืนนี้ดวงจันทร์วันเพ็ญยังคงส่องสว่างอยู่เหนือคนทั้งสอง

“ตาจ้ะตา ตาว่ามีกระต่ายบนดวงจันทร์จริงหรือเปล่า” เด็กคนนั้นถามตา

“มีสิ เอ็งไม่เห็นเหรอ อยู่นั่นไง” ตาชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า เด็กคนนั้นหยีตามองแล้วเอ่ยขึ้น

“แต่ตาจ้ะ ถึงตาเห็นกระต่าย แต่ตาก็จับมันไม่ได้อยู่ดี แล้วตารู้ได้อย่างไรว่ากระต่ายอยู่บนดวงจันทร์จริง ๆ”

ตาเผลอลูบขาที่เสียจากอุปัทวเหตุครั้งนั้น แล้วยิ้มเล็กน้อย “แล้วเอ็งจับมาให้ข้าได้ไหมล่ะ”

“ถ้าฉันบินได้นะ ฉันจะไปจับมาให้ตาเลย แต่คนไม่มีปีกจะบินไปถึงดวงจันทร์ได้หรือ”

“ได้สิ” ตาหลับตาลงเอนหลัง แล้วลืมตามองดวงจันทร์อีกครั้ง ราวกับฝัน ตาเห็นเงาของเครื่องบินผ่านดวงจันทร์แวบหนึ่ง จ้อยยิ้มแล้วบอกกับหลานของตน “คนบินไปดวงจันทร์ได้แน่”

อ้างอิงข้อมูลบางส่วนจาก http://www.brainyquote.com/quotes/authors/l/leonardo_da_vinci.html
http://intranet.m-culture.go.th/suphanburi/suwanprateep.html

กระต่ายหมายจันทร์ - ว่าด้วยเรื่องของคนไม่มีปีก

2007-11-02T21:13:00.000-07:00

เนื่องในโอกาสครบรอบ 50 ปีที่ยานสปุตนิกขึ้นสู่วงโคจร ขอมอบเรื่องนี้ให้แก่ ยอด แชมป์ มิก ท้อปและเกี๊ยก รวมทั้งคนที่ฝันอยากจะบินทุกคน

For once you have tasted flight you will walk the earth with your eyes turned skywards, for there you have been and there you will long to return. – Leonardo Da Vinci.

หากสักครั้งเจ้าได้ลิ้มรสของการเหินเวหา เจ้าจะเดินไปบนพื้นโดยที่ตาทั้งคู่ยังคงมองขึ้นไป หาจุดที่เคยไปถึง และปรารถนาจะกลับขึ้นไปอีก - ลีโอนาร์โด ดา วินชีี

“ฉันอยากจะบิน บินไปให้ถึงดวงจันทร์ ตาบอกกับฉันว่ามีกระต่ายหลายตัว ฉันอยากจะขอ ขอเอาไว้ในครัว จงอย่ามองมัวเลยนะ กระต่ายหมายจันทร์”

จ้อยร้องรำทำเพลงไปมาในขณะที่ทุกคนในเรือนต่างเข้าห้องนอน เหลือเพียงแต่ตาของจ้อยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้อยู่นอกชานไม่ไกลจากจ้อย ดวงจันทร์วันเพ็ญส่องสว่างอยู่เหนือคนทั้งสอง

“ตาจ้ะตา ตาว่ามีกระต่ายบนดวงจันทร์จริงหรือเปล่า” จ้อยถามตา

“มีสิ เอ็งไม่เห็นเหรอ อยู่นั่นไง” ตาชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า จ้อยหยีตามองแล้วเอ่ยขึ้น

“แต่ตาจ้ะ ถึงตาเห็นกระต่าย แต่ตาก็จับมันไม่ได้อยู่ดี แล้วตารู้ได้อย่างไรว่ากระต่ายอยู่บนดวงจันทร์จริง ๆ”

ตาเผลอลูบขาที่เสียจากอุปัทวเหตุครั้งนั้น แล้วยิ้มเล็กน้อย “แล้วเอ็งจับมาให้ข้าได้ไหมล่ะ”

“ถ้าฉันบินได้นะ ฉันจะไปจับมาให้ตาเลย แต่คนไม่มีปีกจะบินไปถึงดวงจันทร์ได้หรือ”

“ได้สิ” ตาหลับตาลงเอนหลัง แล้วลืมตามองดวงจันทร์อีกครั้ง “คนบินไปดวงจันทร์ได้แน่”

***

“ไอ้จ้อย ไอ้จ้อยเอ้ย”

จ้อยวัยสิบเก้าปีวิ่งทะลึ่งตรงยังมายังแม่ผู้กำลังทำครัวอยู่ แล้วจับไหล่แม่ไม่ให้สุ้มให้เสียง

“ว้าย ตาเถร ไอ้ลูกคนนี้นี่” แม่เอ็ดตะโร “เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง แม่นึกว่าเป็นขโมยขโจร”

จ้อยหัวเราะร่า “โถ ขวัญเอ๋ยขวัญมา หัวแก้วหัวแหวนของลูก มีอะไรให้ลูกรับใช้”

“เอ็งไปเป็นธุระนำขนมเขนยพวกนี้ไปให้ป้าแดงเสียหน่อย อยู่แต่บ้านไม่เป็นอันทำอะไร”

“จ้ะแม่”

“ทีอย่างนี้รีบเชียวนะ ไอ้จ้อย อย่ามั่วแต่ไปเที่ยวเล่นเสียล่ะ”

“จ้ะ” แล้วจ้อยก็ออกจากเรือนลงยังท่าน้ำ พายเรือออกไป

***

“นี่จ้ะ ขนมที่แม่ฉันฝากมาให้” จ้อยยื่นขนมให้ป้าแดง

“ฝากขอบใจแม่เอ็งด้วยนะ ไอ้จ้อย รสมือแม่เอ็งนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ หนีข้าหนีเสด็จฯ ไปมีเหย้ามีเรือนยังไม่วายติดวิชาออกไปนอกรั้วนอกวัง”

“จ้ะ เอ๊ะ ป้าแดง ไอ้สองล้อนั่นคืออะไร” จ้อยบุ้ยหน้าไปทางเครื่องอะไรบางอย่าง

“อ้อ นี่มันเครื่องเล่นใหม่ของเสด็จฯ เรียกว่า จักรยาน” ป้าแดง หรือท่านท้าวฯ ประจำพระตำหนักเสด็จฯ ตอบจ้อย “ตอนแรกข้าก็ใช้ไม่เป็นหรอก อ้ายของพวกฝรั่งนี่มันใช้ยาก พอดีเสด็จฯ ท่านเบื่อแล้ว ท่านเลยประทานมาให้ข้า มา ข้าจะขี่ให้ดู”

ป้าแดงเดินไปยังจักรยาน ปัดขาตั้งออก แล้วเตรียมถีบ

“ประเดี๋ยวก่อน ป้าแดง มันมีสองล้ออย่างนี้ แล้วมันจะแล่นไปได้อย่างไร” จ้อยถาม

“เอ็งดูแล้วกัน” ป้าแดงหัวเราะแล้วเริ่มถีบจักรยาน

จ้อยถึงกับตกตะลึงเมื่อป้าแดงสามารถเลี้ยงตัวและจักรยานไปได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ล้ม ป้าแดงขี่จักรยานวนรอบจ้อยเสียรอบหนึ่งแล้วจึงหยุด

“ป้าแดง ป้าไปเรียนคาถากับพ่อมดหมอผีที่ไหน บอกฉันบ้าง”

“เอ๊ะ ไอ้จ้อยนี่ ข้าอยู่ของข้าในเขตขัณฑ์รั้ววัง จะไปมั่วอวิชชาเช่นนั้นได้อย่างไร นี่ก็ได้เพลาแล้ว ข้าต้องกลับไปเฝ้าเสด็จฯ ล่ะ”

“ไม่ได้นะ ป้าแดง ป้าแดงต้องบอกฉันก่อนว่าทำอย่างไรถึงจะแล่น…”

“จักรยาน เอ็งเรียกยังเรียกไม่ถูกเลย กลับเรือนไปเสียเถิด ข้าไม่มีเพลามาเล่นกับเอ็ง”

***

“ไอ้จ้อย มาหาข้าเดี๋ยวนี้” แม่ของจ้อยเรียก

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าเอ็งมาถึงแล้ว ข้าได้ยินเสียงเอ็งเหยียบไม้กระดาน”

จ้อยเดินเข้ามาหาแม่ยิ้มแหย ๆ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและถลอก

“ตายแล้ว ไอ้จ้อย นี่เอ็งริอาจเป็นนักเลงหัวไม้แล้วรึ นี่คงไปชกต่อยกับคนในเมืองล่ะสิท่า มา เดี๋ยวแม่เอ็งจะเฆี่ยนให้หลังลาย” แม่ลุกขึ้นไปคว้าไม้เรียวบนหิ้ง

“อย่าจ้ะแม่ ใจเย็น ๆ ฟังฉันก่อน” จ้อยบอก “ฉันไปหัดจักรยานมา”

“จักรยานอะไร อย่ามาเล่นลิ้น อยู่นิ่งเสียจะได้ไม่เปลืองแรงแม่”

“โถ ทูนหัวของลูก ฉันไม่ได้ไปตีรันฟันแทงกับใครที่ไหน ป้าแดงแกให้ฉันดูจักรยาน รถถีบสองล้อน่ะ ฉันเลยขอยืมป้ามาขี่แล่นบ้าง แต่ว่ามันขี่ลำบาก ฉันเลยล้มจนระบมไปหมด แล้วแม่ยังจะมาตีฉันอีก”

แม่ของจ้อยลดไม้เรียวลง “เอ็งไม่ได้หลอกแม่นะ”

“ไม่ได้หลอกจ้ะ นี่ แม่ทูนหัวของลูก นั่งลงก่อน” จ้อยพาแม่นั่งลงบนตั่งแล้วกล่าวต่อไปว่า “ตอนนี้ลูกรู้แล้วล่ะ ว่าลูกอยากทำอะไร ลูกจะทำยานเหาะ”

“นี่มันอะไรกันอีกล่ะไอ้จ้อย แม่ปวดหัว จักรยาน ยานเหาะ ต่อไปมิมีเรือขอมดำน้ำดำดินรึ? งานราชการมีทำไมไม่หาเรียนหารู้ ผู้หลักผู้ใหญ่ในกระทรวงเราก็รู้จัก ไม่ลองหาคิดหาทำล่ะลูก”

“แต่ตาบอกว่า คนเราบินไปดวงจันทร์ได้นะ ฉันเป็นคน ฉันอยากบินได้ แล้วฉันก็จะทำให้ได้ แม่เชื่อฉันนะ”

“โถ จ้อย คุณตาของลูกเขาเป็นคนไม่เต็มจริตแต่ไหนแต่ไรแล้ว” แม่ของจ้อยบอก

“นั่นยิ่งแปลกใหญ่ ขนาดคนเสียจริตยังคิดว่าคนบินได้เลย ทำไมคนเต็มอย่างเรา ๆ ถึงไม่คิดบินดูล่ะแม่ เชื่อฉันเถิดนะ ให้ฉันได้ลองทำสักครั้ง ตอนนี้ฉันมีหัวคิดแล้วล่ะ ฉันจะทำยานเหาะจากจักรยาน แม่คอยดู”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเอ็ง แม่เบื่อฟังเอ็งออดอ้อนเต็มทน แต่ทำอะไรต้องระวัง อย่าทำให้เจ็บตัวอย่างนี้อีก”

“จ้ะแม่ แม่แสนรักแสนหวงของลูก” จ้อยกอดแม่ด้วยความดีใจ

ติดตามตอนจบในครั้งต่อไป

ควันหลงงานแต่ง - ว่าด้วยความจริงและนิยาย ใน “วิวาห์”

2007-09-27T19:05:00.000-07:00

เจ้าบ่าวและเจ้าสาวมีตัวตนจริง เจ้าสาวเป็นลูกสาวของเจ้าของร้านขายเครื่องเขียนข้างบ้านแม่ผู้เขียน ดังนั้นผู้เขียนซึ่งไปร่วมงานจึงเป็น “ใครก็ไม่รู้” สำหรับเจ้าบ่าวเจ้าสาวเช่นกัน

เจ้าบ่าวไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำจริง ๆ เป็นจินตนาการของผู้เขียนที่เห็นคนเดินโซเซมาเข้าห้องน้ำ

ฉากรำพึงรำพันถึงพิธีผ่านประตูเงินประตูทอง รวมทั้งการตักบาตรนั้นล้วนเป็นเรื่องแต่ง

โต๊ะจีนในงานเป็นซีฟู้ดจริง แต่อาม่าของเจ้าสาวไม่มีตัวตนจริง มีเด็กผู้ชายถูกแม่ดุนหลังให้มาถ่ายรูปกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวจริง แต่ว่าบทสนทนานั้นไม่จริง

พิธีกรงานแต่งมีตัวตนจริง บทสนทนาบนเวทีเป็นเรื่องจริง เสียงแซวเรื่องกล้วยทอดเป็นเรื่องจริง แต่ว่าความคิดของเจ้าบ่าวเป็นเรื่องแต่ง เถ้าแก่ที่มาพูดบนเวทีพูดเรื่อง ชีวิตคู่กับเหตุผลจริง เจ้าบ่าวเจ้าสาวทำงานที่ธนาคารไทยพาณิชย์จริง เจ้าบ่าวขอบคุณพ่อตาแม่ยายก่อนพ่อตัวเองจริง

แพตตี้ หรือ พัชร ไม่มีตัวตนจริง (ถึงแม้ว่าชื่อจะคุ้น ๆ เหมือนใครบางคนก็ตาม) ผู้หญิงร่างเล็กเป็นผู้ได้ช่อดอกไม้จริง

หลังจากถ่ายรูปกับแขกแล้ว ผู้เขียนก็เดินทางกลับ จึงไม่สามารถบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น เรื่องที่แม่เจ้าบ่าวเสียชีวิตเป็นเรื่องสันนิษฐาน เพราะไม่ได้ยินเจ้าบ่าวกล่าวขอบคุณแม่จริง เจ้าบ่าวเป็นคนเมืองเพชรจริง พ่อเจ้าบ่าวนั้นผู้เขียนไม่ได้เจอ เหตุการณ์เกี่ยวกับพ่อจึงเป็นเรื่องแต่ง

เรื่องรายละเอียดความรักของ มิตร และ เมทธ์ ล้วนเป็นเรื่องที่แต่งขึ้น และฉากจบของเรื่องได้แรงบันดาลใจจาก Notebook ของ Nicholas Sparks เป็นเรื่องแต่ง (แต่อาจเกิดขึ้นจริงก็ได้ ผู้เขียนไม่รู้!)

ขอบคุณที่อ่านเรื่องนี้ ไม่ต้องคิดมาก อ่านสนุก ๆ ไม่ได้แฝงข้อคิดใด ๆ เป็นจุดประสงค์หลัก แค่อยากระบายความเบื่อเวลาไปงานแต่งงานที่ไม่รู้จักคู่บ่าวสาวเท่านั้น

วิวาห์ 2 - ว่าด้วยยามที่ข้าพเจ้าเป็นเจ้าบ่าว (โดยสมมุติ) ตอนจบ

2007-08-14T08:51:00.000-07:00

เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่เเขียนขึ้นโดยผู้เขียนสมมุติตัวเป็นเจ้าบ่าวในงานแต่งงานระหว่าง นางสาวนิรมิต กับนายปราเมทธ์ ทั้งนี้เรื่องส่วนใหญ่มาจากเหตุการณ์ที่ผู้เขียนสังเกตเห็น แต่มีบางส่วนเกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเอง

“ขอเสียงปรบมือต้อนรับคู่บ่าวสาวด้วครับ” เสียงพิธีกร คือ พี่ชายของผม ดังขึ้น ผมเดินขึ้นบันได้เวทีขณะประคองเจ้าสาวของผม

“เก็บหางด้วย ๆ” ผมบอก ก็กระโปรงของเธอมันยาวคลุมพื้นจนเธอต้องคอยยก ไม่งั้นตกเวทีแน่

“เอาล่ะครับ ท่านคงได้เห็นความงามของคู่บ่าวสาวกันแล้วนะครับ ก่อนอื่นผมขอแนะนำก่อนว่าคู่บ่าวสาวคู่นี้เป็นใครมาจากไหนนะครับ” แล้วพี่ชายผมก็เล่าเรื่องที่ผมกับมิตรเจอกันในธนาคารไทยพาณิชย์ รักชอบกันและแต่งงานกันในที่สุด เรื่องง่าย ๆ แต่หลังจากนั้น พิธีกรก็ยิงคำถามใส่เจ้าสาวของผม

“เจ้าสาวครับ ทางเจ้าบ่าวเขาจีบเรายังไงบ้างครับ”

ผมสัมผัสได้ถึงเหงื่อในมือของเธอซึ่งอยู่ในมือของผมด้วย มือเธอเย็นเฉียบ ก่อนที่เธอจะตอบออกไป

“เขาชอบซื้อของมาฝากค่ะ” นี่คือคำตอบของศรีภรรยาผม

อ้าว ชอบผมเพราะของฝากเหรอเนี่ย เจ้าสาวของผมหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศเลย

“แล้วเจ้าบ่าวล่ะครับ มีเทคนิคอย่างไรในการจีบเจ้าสาวของเรา”

ใครจะไปตอบได้วะ กดดันกันอย่างนี้ ผมเริ่มรู้สึกว่ามือของมิตรอุ่นขึ้นทันใด นั่นเป็นเพราะว่ามือผมเริ่มเย็นกว่าแล้ว ตอบไงดี ตอบไงดี ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าเวลาคุณจะจีบผู้หญิงสักคน ต้องมานั่งหาวิธี หาคำอธิบายมาให้คนกินโต๊ะจีนฟังด้วยเหรอ

“เมทธ์ เขาถามเมทธ์นะ ตอบไปสิ” มิตรกระซิบเบา ๆ

“ก็… ซื้อของฝากให้เยอะ ๆ ครับ” โอย ตอบไปได้ไง งี่่เง่าที่สุด

เสียงหัวเราะจากผู้คนในงานดังขึ้น ผมตอบได้งี่เง่าจริง ๆ แถมพี่ชายพิธีกรยังสำทับต่อว่า ไอ้ของฝากนี่คือกล้วยทอด คนก็ยิ่งฮาเขาไปใหญ่ ก็ผมไม่รู้จะซื้ออะไรไปฝากนี่ ที่หน้าปากซอยเขาก็มีขายแต่กล้วยทอด ส่วนมิตรเขาก็ไม่เห็นบ่นกินเอากินเอาจนเกลี้ยงไม่เว้นแม้แต่แป้งกรอบ ๆ ก้นถุง จนไอ้แพตตี้ (ชื่อเดิมคือ พัชร) สาวประภทสองประจำฝ่ายต่างประเทศแซวว่าทำไมไม่ไปขายกล้วยทอดกันเสียเลย ไม่ต้องเสียตังค์ซื้อ

“ทีนี้ผมขอถามเจ้าสาวหน่อยว่า อยากได้อะไรจากเจ้าบ่าว เพราะว่าวันนี้เป็นวันมงคล ถ้าขออะไรจากเจ้าบ่าวบนเวทีตอนนี้ รับรองว่าเจ้าบ่าวต้องให้แน่นอน ว่าไงครับ”

พี่ชายผมยื่นไมโครโฟนให้มิตร ผมแอบมองหน้าเธอ รู้สึกเหมือนกับเธอกำลังตัดสินใจว่าจะพูดดีหรือไม่ ผมชักไม่แน่ใจแล้วผมจะให้อย่างที่เธอขอได้หรือเปล่า

“กล้วยทอด ๆ” ไอ้โต๊ะ ๆ นึงซึ่งผมไม่รู้จักเขาตะโกนขึ้นเป็นเสียงเชียร์ ยังเล่นไม่เลิก

หลังจากเสียงรบกวนเบาลง เจ้าสาวของผมก็เอ่ยขึ้น

“ขอให้เขาเป็นเหมือนกับวันแรกที่เราเจอกัน ทุก ๆ วันค่ะ”

ทุกคนปรบมือ ฟังดูเหมือนซึ้ง แต่ว่าสำหรับผมมันตลกมาก ไม่รู้้ว่าที่เธอพูดไป เธอจำได้หรือเปล่า ว่าวันแรกที่เราเจอกันนั้น ผมเมาหยำเปได้ที่ หาเรื่องชาวบ้านตอนเมา แถมเรียกเธอว่ายัยอ้วน สงสัยเธอคงไม่นับวันแย่ ๆ พวกนัั้นเป็นวันแรกที่เราเจอกันล่ะมั้ง

หลังจากนั้น ก็มีเจ้านายผมกับนายกเทศมนตรีฯ ซึ่งเป็นน้าของเจ้าสาวผมขึ้นมาให้พร ทั้งสองคนก็พูดเหมือนกันว่า ชีวิตคู่ต้องอาศัยความเข้าใจกัน ไม่ใช่ชีวิตของคน ๆ เดียวกันแล้ว แล้วก็ให้ศีลให้พร เจ้านายผมบอกว่า เรื่องของชีวิตคู่ต้องไม่ตัดสินด้วยเหตุผล ผมก็งงว่าทำไมต้องเป็นอย่างนี้ ต้องตัดสินด้วยอารมณ์หรือไง ผมว่าถ้าเราไม่ใช้เหตุผลคงแย่แน่ ๆ แต่ว่าก็ไม่ได้แย้งอะไร (โชคดีที่ผมพอมีกาลเทศะ) หลังจากนั้น เราก็กล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียรติ เจ้าสาวผมก็พยายามขอบคุณทุกคนเท่าที่นึกออก ผมก็ขอบคุณพ่อแม่เจ้าสาวก่อน (พ่อผมแอบเหน็บทีหลังว่า รีบประจบพ่อตาแม่ยายก่อนพ่อตัวเองอีก) แล้วขอบคุณพ่อผม รวมทั้งขอบคุณคนอื่น ๆ ด้วย

และแล้ว เวลาที่สาว ๆ หลายคนรอคอยก็มาถึง เจ้าสาวของผมหยิบช่อดอกไม้เตรียมที่จะโยนเสี่ยงว่าใครจะได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไป สาว ๆ ในออฟฟิศฝ่ายผมกับมิตรออกมายืนกันสลอน คงอยากสละโสดบ้างล่ะสิ แล้วเสียงกรี๊ดกร๊าดก็ดังขึ้นอีกเมื่อแพตตี้แกกรีดกรายเข้ามาร่วมวง

“เฮ้ย ไอ้พัช เขาให้แต่ผู้หญิงมารับช่อดอกไม้” เพื่อนชายคนหนึ่งตะโกนข้ามโต๊ะมา

“หยาบคาย ชั้นเนี่ยแหละ ผู้หญิงทั้งแท่ง เอ้ย ทั้งตัว แล้วชั้นก็ชื่อ แพตตี้ แล้วย่ะ” เสียงหัวเราะครืนดังตามมา

ปรากฏว่า ดอกไม้ตกไปอยู่ในมือสาวร่างเล็กคนหนึ่งซึ่งผมไม่รู้จัก แต่ผมมั่นใจว่าเธอคงหาคู่ครองได้ก่อนไอ้แพตตี้แน่ ๆ

หลังจากนั้น ผมกับแพตตี้ เอ้ย ผมกับมิตร (เห็นไหมว่างานแต่งงานทำให้ผมมึนจริง ๆ) ก็เดินไปขอบคุณแขกเหรื่ออีกมากมาย มิตรก็ต้องค่อยยกหาง (หมายถึงเลิกกระโปรงให้สูงพ้นพื้นเวลาเดิน) ยิ้ม ถ่ายรูป หุบ ยิ้ม ถ่ายรูป หุบ เป็นเวลานานราวกับไม่มีทางสิ้นสุด มีเพียงมิตรคนเดียวเท่านั้นที่ยังทำให้ผมยืนยิ้มถ่ายรูปได้ เพราะเมื่อใดก็ตามที่เราถ่ายรูป ผมก็จะให้รอยยิ้มของเธอเป็นกำลังใจให้เสมอ เลี่ยนไหมเนี่ย

พอตกเย็น ญาติ ๆ และเพื่อนสนิทของผมกับมิตรก็มานั่งกินข้าวด้วยกันก่อนที่จะส่งตัวผมกับมิตรเข้าหอ ก็ยังไม่พ้นแซวกันบ้าง มีดื่มกันนิด ๆ หน่อย ๆ พอครึ้มอกครึ้มใจในหมู่เพื่อน จากนั้นผมกับมิตรก็เดินเข้าพิธีปูที่นอน วางหมอนอะไรก็ว่าไป มิตรก็นั่งฟังพ่อแม่ของเขาอบรมสั่งสอน เห็นมิตรนั่งฟังน้ำตาไหล ก็คงจะซึ้งกันไป ส่วนฝ่ายผมมีพ่อคนเดียว ก็นั่งคุยกันไปอย่างง่าย ๆ

“เฮ้ย ตอนเอ็งขอบคุณอ่ะ เอ็งลืมขอบคุณใครไปหรือเปล่า”

“ใครอ่ะพ่อ หนูจำไม่ได้” โตเท่าควายแล้ว ผมก็เป็นไอ้หนูของพ่ออยู่ดี มิตรเคยขอให้ผมแทนตัวกับเธอว่าหนูบ้าง แต่ผมไม่ยอม

“แม่เอ็งไง” แล้วพ่อก็ตบหัวผมหนึ่งที

“อ้่อ”

“ถึงแม้แม่เอ็งจะตายไปตั้งแต่เอ็งยังเด็ก แต่เอ็งก็อย่าลืมแม่ เอ็งรู้ไหม แม่เอ็งมีชีวิตอยู่ก็ตอนที่เอ็งกับข้าคิดถึงเท่านั้น”

“จ้ะพ่อ” ผมรับคำ

“เอ็งฟังไว้นะ ชีวิตคู่เนี่ยได้มายาก รักษายิ่งยากเข้าไปใหญ่ เอ็งต้องรู้จักรักรู้จักเอาใจใส่ ไม่งั้นเอ็งจะเศร้า แล้วยิ่งถ้าเอ็งเสียเขาไปกลางคัน เอ็งยิ่งไม่มีทางแก้ไขในสิ่งผิดเข้าไปใหญ่” พ่อผมพูดขณะน้ำตาใส ๆ เริ่มรื้นในดวงตา พ่อคงคิดถึงแม่ผมซึ่งด่วนจากไปเมื่ออุบัติเหตุครั้งนั้น

“เอ็งรู้ไหม ตอนเอ็งยังไม่มีเมีย เอ็งมีชีวิตเดียว พอเอ็งมีเมีย เอ็งมีชีวิตคู่ แต่ถ้าเอ็งรักษาเมียไว้ไม่ได้ เอ็งจะมีชีวิตอะไร”

“มามุขไหนเนี่ยพ่อ” ผมตอบ

“เอ็งก็จะมีชีวิตคี่ (ขี้) ไง” พ่อผมพูดแล้วหัวเราะมุขตัวเอง ฝ่ายเจ้าสาวหันมามองแปลก ๆ

“เออ เอาเถอะ สอนไปเอ็งก็ไม่รู้เรื่อง ต้องลองเอง อย่าลืมแล้วกัน เป็นคนเมืองเพชร ต้องใจเพชร”

แล้วพ่อก็ทำท่ากำมือเหมือนกับจะปลุกระดมให้ผมไปรบที่ไหนสักที่ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับการใช้ชีวิตคู่เลย แต่ผมก็รับ ๆ ไว้ แล้วผมกับมิตรก็มารับพรจากผู้ใหญ่พร้อมกัน ในที่สุด ทุกคนก็ขอตัวออกไป เหลือเพียงผมและมิตรอยู่ในห้องกันเพียงสองคน ทำไมห้องถึงเงียบอย่างนี้นะ เงียบจนเสียงหัวใจของผมกับมิตรดังเต็มห้อง

“เฮ้อ เหนื่อยจังเลยนะ” ผมพูด “มีเมียน่ารักสักคนนี่ลำบากจริง ๆ” ผมพูดพลางถอดถุงเท้ารองเท้า

“นั่นน่ะสิ” มิตรพูด “ถ้าอย่างนั้นต้องรักฉันนาน ๆ นะ”

“เอ้อ ผมสงสัยเรื่องนึง” ผมเริ่มถามเธอ “คุณอยากให้ผมเหมือนวันแรกที่คุณเจอจริง ๆ เหรอ วันที่ผมเมาหาเรื่องคนอื่น แล้วเรียกคุณว่า…”

“ยัยอ้วน” มิตรต่อคำ “ใช่แล้วล่ะ”

มิตรเข้ามานั่งบนเตียงข้าง ๆ ผม จับมือผมไว้แล้วพูดว่า “คุณจำได้ไหมว่า วันนั้นเป็นวันฉลองต้อนรับพนักงานใหม่ ฉันก็ได้พบกับคุณวันแรกที่ผับจัดเลี้ยงวันนั้น คุณเมามาก เต้นสามช่าถอยหลังบ้าบออะไรของคุณไม่รู้ ตลกเป็นบ้า แถมคุณยังมาเรียกฉันว่า ยัยอ้วน อีก เล่นทำฉันต้องไปหาทางลดเลย” เธอหยุดพักนึงแล้วจึงพูดต่อ

“คุณทำให้ฉันเห็นว่าคุณเป็นคนจริงใจแค่ไหน ฉันอ้วนคุณก็บอกว่าอ้วน ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่มาหลอกชมเพื่อลวนลามฉัน แถมคุณยังเป็นคนดีอีก”

“เมาแล้วหาเรื่องคนอื่นเนี่ยนะ”

“คุณนี่เมาไม่รู้เรื่องจริง ๆ” มิตรหัวเราะ “วันนั้นคุณเมา แล้วเห็นพนักงานสาวใหม่คนหนึ่งถูกรุ่นพี่ลวนลาม คุณก็ลุกขึ้นไปต่อยหน้าเขาจนเป็นเรื่องเลย แล้วหลังจากงาน คุณก็ออกไปโบกรถกลับบ้าน แต่คุณไปเจอคุณลุงแก่ ๆ คนนึงกำลังจะข้ามถนน คุณเลยไปช่วยเขาทั้ง ๆ ที่เมาอยู่ คุณลุงคนนั้นตกใจมาก พยายามหนี แต่คุณก็จะช่วยให้เขาข้ามถนนจนได้ สุดท้ายคุณลุงเลยกลายเป็นคนพาคุณข้ามถนนแทน”

“จริงเหรอ แล้วคุณรู้เรื่องพวกนีั้ได้ไง”

“ก็วันนั้นคุณเมามาก ฉันเลยเป็นห่วง ตามไปดู” มิตรบอก “ฉันชอบคุณตั้งแต่แรกพบแล้ว ทุกครั้ง ฉันพยายามจะทำสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อคุณ แม้กระทั่งแป้งกล้วยทอดในถุงฉันก็กินหมดเพราะฉันถือว่านั้นเป็นสิ่งที่คุณให้ฉัน ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม ก่อนหน้าที่จะแต่งงาน ฉันเคยสับสนว่าจะแต่งงานดีไหม แต่หลังจากนี้ ฉันมั่นใจว่าคุณจะเป็นคู่ครองที่ดีแน่นอน คนเมาเขาไม่เสแสร้งใช่ไหม”

ผมมองเจ้าสาวของผมเต็มตา เธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด และดีที่่สุดของผม ทำไมผมถึงรักเธอช้าอย่างนี้ อย่างที่เขาบอกว่า “ผู้ชายงี่เง่าเรื่องความรัก” จริง ๆ ผมนึกถึงที่เจ้านายผมบอกไว้ว่า ว่าชีวิตคู่ไม่ได้ใช้เหตุผล นั่นแหละถูกต้องแล้ว ชีวิตคู่ไม่ได้ใช้เหตุผลและก็ไม่ได้ใช้อารมณ์ด้วย รักเป็นคำง่าย ๆ คำเดียวที่ไม่ต้องอธิบายอีก แต่มันทำให้ชีวิตคู่สมบูรณ์ ไม่ว่างานแต่งงานจะวุ่นวาย สับสน เหนื่อยยากยังไง มีเราสองคนกับรักก็พอแล้ว

“ผมรักคุณนะ มิตร”

“ฉันก็รักคุณค่ะ เมทธ์” มิตรตอบคำ

ผมโน้มตัวกำลังจะจูบมิตร แต่คำของตาลุงขี้เมาแวบเข้ามาในหัว

“ไอ้หนุ่ม เอ็งเอาเต็มที่เลยนะ คืินนี้ ฮ่่า ฮ่า ฮ่า”

ไอ้ลุงบ้า ผมดันหัวเราะขึ้นมาเฉย ๆ มิตรสงสัยจึงถาม ผมก็เล่าเรื่องให้ฟัง

“ที่คุณหัวเราะนี่กลบเกลื่อน เพราะคุณเต็มที่ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ” มิตรถาม

“นี่คุณท้าผมเหรอ”

“ใช่สิ แล้วจะทำไม ฉัน…”

เธอไม่ทันพูดจบ ผมก็ประกบริมฝีปากของตนเข้ากับมิตรอย่างนุ่มนวลแล้ว ในขณะที่มือของเราทั้งสองคนเริ่มปลดชุดของกันและกันอย่างช้า ๆ

------

ใครอ่านแล้วอยากแต่งงานยกมือขึ้น!

วิวาห์ - ว่าด้วยยามที่ข้าพเจ้าเป็นเจ้าบ่าว (โดยสมมุติ) ตอนแรก

2007-08-07T03:10:00.000-07:00

เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่เเขียนขึ้นโดยผู้เขียนสมมุติตัวเป็นเจ้าบ่าวในงานแต่งงานระหว่าง นางสาวนิรมิต กับนายปราเมทธ์ ทั้งนี้เรื่องส่วนใหญ่มาจากเหตุการณ์ที่ผู้เขียนสังเกตเห็น แต่มีบางส่วนเกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเอง

“คู่บ่าวสาวยิ้มหน่อยครับ”

ผมฉีกยิ้มขึ้นอีกครั้งขณะกุมมือมิตร หรือ นิรมิต เจ้าสาวของผม ขณะถ่ายรูปกับแขกกลุ่มที่ เออ น่าจะสักห้าสิบหก หรือห้าสิบเจ็ด ผมต้องยิ้ม ๆ หุบ ๆ อย่างนี้มาห้าสิบหก หรือ ห้าสิบเจ็ดครั้งแล้ว เฮ้อ

“นี่ นี่ เมทธ์ ๆ ที่ถ่ายรูปกับเรานั่นญาติเมธหรือเปล่า” เจ้าสาวของผมถามเมื่อแขกกลุ่มนั้นเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะจีนแล้ว

“เปล่านี่ ผมนึกว่าญาติคุณซะอีก”

“อ้าว แล้วพวกนั้นใครล่ะเนี่ย”

แล้วเราสองคนก็หัวเราะพร้อมกัน เธอเป็นคนร่าเริงอย่างนี้เสมอ แต่ว่าวันนี้มิตรดูอิดโรยไปมากเหมือนกัน ก็เพราะไอ้งานแต่งงานนี่แหละที่เราต้องมาทำตามพิธีโน้นพิธีนี้ไปเรื่อยตั้งแต่เช้าแล้ว

“อูย” ผมโอดโอยพลางเอามือกุมเป้ากางเกง

“เป็นอะไรไป” มิตรถามผมด้วยความเป็นห่วง

“คือ ผม ปวดฉี่อ่ะ ตื่นเต้น เดี๋ยวต้องขึ้นเวทีแล้ว” ผมพูดอาย ๆ

“บ้าจริง ๆ ก็ไปเข้าห้องน้ำซะสิ มายืนบิดอยู่ได้” มิตรบอกผม

“ฝากรับแขกด้วยนะ”

แล้วผมก็วิ่งไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ขณะที่ผมกำลังยืนปัสสาวะอยู่นั้น ผมก็นั่งนึกถึงมิตรขึ้นมา เฮ้อ คนรักเวลาเข้าห้องน้ำยังคิดถึงเลยนะเนี่ย จริง ๆ เลยนะเรา เมื่อเช้ากว่าจะเอาคณะขันหมากทะลุประตูเงิน ประตูทอง ประตูนาก ประตูหนัง ประตูพลาสติก และประตูสายอะไรก็ตามไม่ว่าจะเป็นเชือกฟาง เข็มขัด หรือแม้กระทั่งสายยางที่ไอ้เพื่อนตัวกวนของผมหามากั้นให้ผมไปหามิตรไม่ได้ จนกว่าจะต้องเอาแบงก์สีม่วงยื่นไอ้พวกมันไป

“อะไรวะ อยากได้สีเทาอ่ะ ๆๆ” แน่ะ ยังไม่เลิก เดี๋ยวกรูศอกใส่หน้าให้สีแดงออกเลย

จนกระทั่งเข้าไปถึง ก็ต้องนั่งตัวขดตัวแข็ง ใส่ชุดไทยที่คันยิบ ๆ พับเพียบเรียบร้อยฟังพระเทศน์ จนได้มอบสินสอดทองหมั้น สวมแหวนอะไรเรียบร้อยแล้วนั่นแหละ ถึงได้เดินออกมาตักบาตรคู่กับเจ้าสาวของผมซะที

“นี่ มิตร ๆ คุณจะจับทัพพียังไง” ผมถามเธอขณะที่เรากำลังจัดเตรียมของขณะที่พระสงฆ์เริ่มเรียงแถวเข้ามาที่โต๊ะเตรียมบิณฑบาต

“หมายความว่าไง ก็จับอย่างนี้สิ” มิตรหยิบทัพพีขึ้นมาให้ผมดู

“ไม่ใช่ ๆ” ผมบอก “ผมไม่ได้หมายความว่างั้น คือ พ่อผมบอกว่า” ผมกระแอมแล้วทำเสียงเลียนพ่อผมซึ่งเหน่อแบบเมืองเพชรฯ “ถ้าเมียเอ็งจับทัพพีลึกกว่าเอ็ง ก็หมายความว่าต่อไปเอ็งต้องตกเป็นเบี้ยล่างเขา แต่ถ้าเอ็งจับทัพพีไว้สูงกว่า เอ็งก็เป็นใหญ่ในบ้าน”

“ทำไม เมทธ์ คุณกลัวฉันข่มคุณเหรอ”

“เปล่า ผมไม่อยากข่มคุณต่างหาก ก็คุณเป็นยอดรักยอดบูชา เป็นสุดเสน่หา..”

“พอแล้ว อ้วก ไว้คอยดูแล้วกัน”

พอพระสงฆ์มาถึง ผมก็หยิบทัพพีตักข้าวขึ้นมา แล้วรอดูว่าเธอจะจับทัพพีตรงไหน

มิตรจับมือผมแล้วตักข้าวใส่บาตรด้วยกัน

ผมรักเจ้าสาวคนนี้ที่หนึ่งเลย

“เฮ้ย นี่มันไอ้เจ้าบ่าวนี่หว่า หนีมายิงกระต่ายอยู่นี่เอง” ลุงแก่ ๆ คนหนึ่งตะโกนขึ้นในห้องน้ำ กลิ่นเหล้าคลุ้งมาเลย ขนาดงานยังไม่เริ่มนะเนี่ย

“ไอ้หนุ่ม เอ็งเอาเต็มที่เลยนะ คืนนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ลุงคนนั้นเอามือมาตบไหล่ผมแล้วโยกตัวผมไปมาขณะที่ผมยืนเข้าซองอยู่ หยุดได้แล้ว
เดี๋ยวเลอะกางเกง และราวกับลุงได้ยินเสียงในใจผม ลุงก็เดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับเสียงเอิ้ก ๆ

“เฮ้อ”

ผมล้างมือแล้วเดินกลับไปหาเจ้าสาวของผม งานแต่งงานนี่ช่างวุ่นวายจริง ๆ โดยเฉพาะไอ้งานเลี้ยงโต๊ะจีนเนี่ย มีแต่คุณลุงคุณป้ามาร่วมงาน จะสนุกสนานร่าเริง แดนซ์อะไรกันก็ไม่ได้ แถมพิธีการก็ยังยุ่งยาก แถมความน่ากลัวมันยังอยู่บนเวทีอีกต่างหาก หิวก็หิว เห็นเด็กเสิร์ฟแล้วยกอาหารเข้าไปแล้วก็แอบกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ

“ก็พ่อแม่ฉันอยากให้มีโต๊ะจีนนี่ เขาอยากชวนคนทั้งตลาดมากิน อาม่าฉันยังพ่อแม่ฉันบอกว่า” แล้วมิตรก็ทำเสียงแก่ ๆ หลังค่อม ๆ “ลูกลื้อจะแต่งงางเหรอ ลี ๆๆ อํ้วอยากกิงโต๊ะซีฟุก”

“โต๊ะซีฟุก? เป็นอะไรกับพระกระโดดกำแพงหรือเปล่า”

“ไม่ใช่ โต๊ะจีนซีฟู้ด” มิตรอธิบาย

“ถ้าผมจัดเองนะ ผมจะพาคุณไปจัดงานริมทะเล บรรยากาศเบา ๆ สบาย ๆ เปิดเพลงคลอไป เลี้ยงกันแต่หมู่คนสนิท ๆ เป็นบุฟเฟต์ ไม่ต้องพิธีอะไรมากมาย เสียงคลื่นสาดซา ๆ จากนั้นก็ไปนอนดูดาว”

“เอาน่า เมทธ์ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว แต่งแบบไหนก็เหมือนกันน่า” มิตรบอกผม

เฮ้อ ยังไงผมก็คงขัดใจเธอไม่ได้อยู่แล้ว ขณะที่เราคุยกันนั้นเอง ก็มีเด็กชายคนหนึ่งเข้ามาโดยมีคุณแม่ดุนหลัง คงอยากให้ลูกถ่ายรูปกับพี่ ๆ หน้าตาดีมั้ง ฮ่า ฮ่า ฮ่า

“พี่สาวสวยจัง” เด็กคนนั้นพูดขึ้น มิตรหน้าแดงเล็กน้อย ผมก็พลอยเขินไปด้วย ชักอยากมีลูกปากหวานอย่างนี้บ้างจัง

“ลุงหน้าแก่” แล้วไอ้เด็กเวรนั่นก็วิ่งตื้อหนีไป

“ไอ้..” หนอย ไอ้เด็กเลว หลอกหลีเจ้าสาวกรูเหรอ

“ใจเย็นน่า ลุง เอ้ย เมทธ์” มิตรล้อผมเล่น เล่นเอาผมอยากลงโทษโดยการตบด้วยริมฝีปาก

“เจ้าบ่าวเจ้าสาวเตรียมตัวขึ้นเวทีได้แล้วครับ”

เวลาขึ้นเขียงผมมาแล้ว ผมไม่เข้าใจจริง ๆ เลยว่าไอ้เวลาพิธีการของการแต่งงานมันมีไว้เพื่ออะไร เอาคนขึ้นมาถามว่าทำไมถึงชอบ จีบยังไง แล้วตบท้ายด้วยการจูบไม่ก็หอมแก้มโชว์ แล้วมันเรื่องอะไรที่กรูต้องไปสาธยายให้ลุงป้าน้าอาฟังด้วยล่ะโว้ย มิตรจับมือผมแน่นขึ้นแล้วเดินตรงไปยังเวทีด้วยกัน

ติดตามตอนจบได้ในโพสต์ครั้งต่อไป

พื้นที่ส่วนตัว - ว่าด้วยชื่อบลอกและองค์ประกอบ

2007-08-01T08:56:00.000-07:00

"ไม่ทุกข์ไม่ร้อน ไม่นอนกลางวัน ไม่ต้องหวั่นไหว
ไม่ต้องไปอยู่ไหน ให้เป็นเหมือนใครเขา
ไม่รับไม่รู้ ไม่ดูทีวี ไม่มีความหลัง
แต่ทำทุกทุกอย่าง ไม่ดีไม่เอา

ไม่เพ้อไม่ฝัน ไม่ดึงไม่ดัน ให้ต้องเดือดร้อน
ไม่ต้องประสาทหลอน อย่างดีก็พอใช้
ไม่ซื้อไม่หา ไม่ตีราคา เกี่ยวกับความรัก
ไม่เคยคิดรับปาก ถ้าไม่เข้าใจ

*โลกนี้ มันคงจะพอมี พื้นที่ส่วนตัว
ไม่ต้องกลัวว่าใครไม่เข้าใจ
จะคิดเข้าข้างตัวเอง ในบางครั้งก็ปลอดภัย
เหมือนที่ใจต้องการ

ไม่ทึกไม่ทัก ไม่โวยไม่วาย ไม่ต้องใจร้อน
ไม่ต้องให้ใครสอน ก็พอรู้ความหมาย
ไม่ท้อไม่ถอย ไม่คอยเวลา ไม่ต้องคอยถาม
อยากทำก็ลองทำ จะได้เข้าใจ

(ทวนตั้งแต่ * อีกรอบ)"

เพลง พื้นที่ส่วนตัว - ปาล์มมี่

พื้นที่ส่วนตัว? ก็คือพื้นที่ส่วนตัวนั่นแหละ อยากทำอะไรก็ทำ จะได้ทำอย่างใจต้องการเหมือนเพลงนี้แหละ

ถ้าถามว่าทำไมต้องเป็น พื้นที่ส่วนตัว ของปาล์มมี่ เหตุผลแรกก็คือ เพลงนี้มันไพเราะทางภาษาดี "ไม่" เป็นเบือ อย่างที่สองคือเพราะดี ลองไปหาฟังดู และเหตุผลสุดท้ายคือ เพลงนี้ฟังแล้วมันหลุดโลกดี ไปสู่พื้นที่สบาย ๆ อยากทำอะไรก็ทำ อยากเล่าเรื่อง อยากร้องไห้ อยากแต่งนิยาย อยากโม้เรื่องหนังสือ หรืออยากบอกรักก็ได้ (ไม่รู้ใครจะเป็นคนโชคร้ายคนนั้น)

เหลียวไปมองด้านข้าง จะเห็นว่ามีพื้นที่หลายพื้นที่ข้าง ๆ เหลือเกิน อยากให้เพื่อน ๆ ได้อ่าน คิด และทำอะไรสักอย่าง พื้นที่มงคล - อ่านแล้วปฏิบัติตาม รับรองว่าเป็นมงคลแก่ชีวิต ไม่ต้องพึ่งจตุคามฯ พื้นที่วิกฤต - อ่านแล้วคิดดูว่าในชีวิตของเราจะช่วยชาติได้ทางไหนบ้าง พื้นที่กู้โลก - ช่วยกันคนละไม้ละมือเพื่อโลกของเรา อย่าลืมว่าเราทุกคนทำร้ายโลกกันไปขนาดไหนแล้ว พื้นที่ส่วนรวม - แวะเวียนเข้าไปเยี่ยมชมได้

ตอนแรกอยากเขียนแบ่งเป็นบลอกหลาย ๆ บลอก ไว้เขียนแนว ๆ อันนึง เขียนบันทึกส่วนตัวอันนึง เขียนแนะนำหนังสืออันนึง แล้วก็ปล่อยนิยายอันนึง แต่คิด ๆ ไปก็ขี้เกียจ รวมกันไปเลยดีกว่า

พอและ สำหรับโพสต์ครั้งแรก ติดตามต่อไปในโพสต์หน้าแล้วกัน

ตี๋

ปล. ใครอยากเอาบลอกมาแปะเป็น "พื้นที่เคียงข้าง (ข้างเคียง)" ก็มา comment มาให้ด้วยเน้อ (คลิกตรงที่ "ความคิดเห็น")